یادداشت ها

به یاد سربداران قتل عام 67 ـ زهره محسنی پور

2011-09-02T01:29:00.000+02:00

به یاد سربداران

قتل عام 67

مرداد، دگر بار با کوله بار غمش از راه رسید . کوله باری سنگین که برای همیشه برشانه هایش خواهد ماند بدون آنکه ذره ای از بار غم آن کاسته شود.

در آن تابستان داغ ، ماه خونین مرداد، به فرمان سیه دل دیوان ، بلبلان خوش الحان در چنگال دیوان را ، حلقوم بریدند تا دیگر نغمه ای خوش از این ویرانه آباد وطن برنیاید.

درآن روزو شبهای ظلمانی، آسمان وطن، جامه سیاه برتن، در اندوه جانکاه آن پاکان فرزندان ، به سوگ نشست و خورشید درغمشان خون گریست . ماه را دیگر میلی به تابیدن نبود، زهره رادیگر شوقی به عودش نبود. پدرها را، قامت خم آمد و مادرها را ، کمرشکسته شد ، همسران را ، دلها پاره پاره شد ، یتیمان را ، خون ، از دیده جاری شد ، وطن را، سینه در آتش و مرداد را رنگ ، قرمزشد.

در مرداد 67 ، برگی از اوراق وطن ، رنگ سیاه عزا و ماتم به خود گرفت. دراواخر تیرماه 67، کفتار پیر جماران ، در نهایت ضعف و درماندگی ، با پذیرفتن شکست خود در جنگ ضد میهنی " جام زهر " آتش بس را سرکشید تابلکه بتواند زمانی بیشتر به حیات کثیف و ننگین خود ادامه دهد. کرکس آدمخوار جماران ، با وحشت از لرزش پایه های نظام جهنمی اش ، تنها راه تثبیت خودرا در سرکوب و جنایت دید. تا آن زمان او موفق شده بود به بهانه جنگ ضد میهنی، زبانها را ببرد ، قلمها را بشکند ، صداها را در گلوبشکند و فریادهای جمعی شهرها را، در قعر گرداب سکوت ، خفه کند. اما هنوز کسانی بودند که چون سروهای شیراز با قامتی استوار درمقابل آن غداره بندان ایستادگی می کردند و روزگاررا برآنان سخت کرده بودند. پس می بایستی آنان را قلع و قمع می کردند تا با خیال آسوده به جنایات خود ، ادامه می دادند. اینچنین بود که هیولای خونخوار جماران که هیچوقت عطش اش به خون سیرابی نداشت ، فرمان قتل عام بهترین فرزندان میهن را در 5 مرداد ماه 1367 فقط در چند جمله صادر کرد . پس ازآن به قولی از روز 6 مرداد تا روز 13 شهریور ، کشتاردر سراسر زندانهای کشور ادامه یافت و بهمین سادگی ، هزاران هزار انسان اسیرو بی دفاع به جوخه های مرگ سپرده شدند. متن فرمان قتل عام از این قراربود:

" از آنجا که منافقین ( مجاهدین ) خائن به هیچ وجه به اسلام معتقد نبوده و هرچه می گویند از روی حیله و نفاق آنهاست ، و به اقرارسران آنها از اسلام ارتداد پیدا کرده اند و با توجه به محارب بودن آنها ... و با توجه به ارتباط آنان با استکبار جهانی و ضربات ناجوانمردانه آنان از ابتدای تشکیل نظام جمهوری اسلامی تاکنون ، کسانی را که در زندانهای سراسر کشور برسرموضع نفاق خود پافشاری کرده و می کنندمحارب و محکوم به اعدام می باشند... رحم برمحاربین ساده اندیشی است ، قاطعیت اسلام در برابر دشمنان خدا از اصول تردید ناپذیر نظام اسلامی است . امیدوارم با خشم و کینه انقلابی خود نسبت به دشمنان اسلام رضایت خداوند متعال را جلب نمایید. آقایانی که تشخیص موضع به عهده آنان است ، وسوسه و شک و تردید نکنند، سعی کنند " اشداء علی الکفار" باشد. تردید در مسائل قضایی اسلام انقلابی نادیده گرفتن خون پاک و مطهر شهدا می باشد. والسلام ."

این فرمان شامل تمام زندانیان سیاسی مجاهد و مارکسیست بود. فرقی نمی کرد که زندانی محاکمه شده بود یا نشده بود. بسیاری از کسانی که اعدام شدند کسانی بودند که قبلا فقط به حبس محکوم شده بودند و قسمتی از آن را نیز تحمل کرده بودند و یاکسانی بودند که مدت کمی از زمان حبس آنان باقی مانده بود و در آستانه آزادی قرارداشتند ، اما طبق این فرمان به دار آویخته شدند. این قتل عام یک کشتارمعمولی نبود بلکه " اسیرکشی " بود که سبعانه ترین شکل سرکوب است .

" فبای ذنب قتلت " پس به کدامین گناه کشته شد؟!

و هنوز کسی نمی داند که جرم آنها به غیراز عشق به آزادی و سرفرازی وطن چه بود.

جامه ای که نشود غرقه بخون بهروطن

بدر آن جامه ، که ننگ تن وکم ازکفن است

آنان، مسافران راه عشق بودند وره عشق را کناره ای جز جان ، چاره نیست، پس آن شوریده دلان چون حلاج ، عاشقانه به سوی چوبه های داررفتند و با بوسه برتیرک آن ، فریاد " عشق و آزادی " برلب، سربدار شدند.

دروصف این قصه جانسوز چه توان گفت و چه توان نوشت که زبان از گفتنش قاصر و قلم در بیانش عاجز است .

شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان

یاد آن سربداران گرامی و فریادشان را طنین ابدی باد

29/7/2007

حکایت دل ـ زهره محسنی پور

2011-09-02T01:20:00.002+02:00

«دل» را حکایتی است غریب و«دلشدگان» را حکایتی غریب تر.
حکایت «دل» را، بر کس نتوان عرضه کرد مگر برآنکه، وی نیزاز «دلشدگان» باشد. مرا سری است سرگشته و جانی به آتش برافروخته.

روزی «دل» را گفتم :
«ای دل ! ترا چه حکایتی است که آرام و قرارت نباشد، از چه رو، چنین به فغان وغوغایی؟ آیا ترا دردیست؟ بازگو! که هر درد را درمانی است. آن سوز سینه را چه موجب است وین ناله و فریاد را چه سبب؟»

دل گفت : مرا«دلی» است، «دلشده».
گفتم: این نه عجب است؛ آن ساعت که دل آفریده شد، دلشدگی نیز به همراه اش زاده شد. از اول و ازل، دل و دلشدگی یار و همراه بودند و تا به ابد نیز چنین خواهد بود.

دل گفت : من نیز این می دانم. کیست که حکایتهای «دل و دلشدگی» را نشنیده باشد. اما در کار«دل» ، مرا حکم دیگری باشد.
گفتم : آن حکم چه باشد؟

دل گفت : چگونه از آن گویم چون «دل» خود نمی داند که آن چیست یا کیست ! همین بس که می داند گمشده ای دارد. روز را در آتش هجرانش می سوزد و شب را در خیال وصالش می گرید. به نامها او را جسته است و به نشانی ها پرسیده ، لیک تا به امروز او را نیافته است. همین بس، که دل می داند مبتلا است به ابتلاء عشق.

گفتم : باید چاره ای کرد؛ شاید که مصلحت آن باشد که این حکایت به نزد عقل بریم و از او چاره جوییم.
دل گفت: حاشا و کلا ! که عقل را به این وادی راهی نیست.

گفتم : پس چاره چیست؟
دل گفت : آن به که راه « دل » ، برگزینیم.

گفتم : کدامین راه ؟
دل گفت: جستن و نیافتن؛ و این مرتبتی از مراتب عشق است؛ و عشق آن عشاق را که عزیز دارد، این مرتبت دهد؛ چنانکه آنان همیشه عاشق بمانند براین عشق و بمیرند نیز بر همین عشق.

حکایت چشمان من ــ زهره محسنی پور

2011-04-28T19:01:00.000+02:00

برایوان غروب، با خود به خلوت بنشسته بودم که چشمانم بر من وارد شدند؛ و بدون آنکه چیزی بگویند، در کنارم جای گرفتند. چون بر آنان نظر افکندم، غروب را در چشمانشان دیدم، پس احوال آنان بازپرسیدم.

گفتند: ما از راهی دور و سفری دراز باز می آییم.

گفتم : مقصودتان از این سفر چه بود؟

گفتند: ما را سودای ِ دلی همدرد، درسر بود، پس به جستجویش به راه افتادیم و رنج این سفربه جان خریدیم.

گفتم: باز گویید حال ماجرایتان که به شنیدن آن بسیارمشتاقم.

چشمانم، آهی کشیدند و گفتند: ما همه روزها را به جستجو بودیم و شبها را نیز؛ و این به هفت سال بود. چهارگوشه جهان را زیرپا گذاشتیم، بر فراز کوهها برآمدیم، دره ها، دشتها و جنگلها راپشت سرنهادیم، از رودخانه ها و دریاها گذرکرده و به ساحلها فرود آمدیم، در ولایات، یکی پس از دیگری منزل کردیم، و بسیار عجایب به چشم دیدیم که به باور نیاید.

گفتم : آیا شما را منظورازاین سفر حاصل گردید؟

چشمان غروبی ام، دگر بار آهی برکشیدند و با صدایی غمگین گفتند:

ای دریغا، که نشانی نیافتیم. چه بسا آدمیان دیدیم که بسان ِجامه های فاخری که بر تن داشتند، سخنان فاخر می گفتند، دبیرانی یافتیم که گمراهی خلق را پیشه ساخته بودند، صورتگرانی دیدیم که هر دم، نقشی فریبنده می پرداختند، رهبرانی را دیدیم که بیراهه ها را، راه نشان می دادند و آدمیان دیگر دیدیم که به خطا، دل درگرو اینان بسته، در سودای نیکبختی به دور اینان گِرد آمده بودند. فقط به یکی از گوشه های کوچک جهان، مجمعی از بیدلان یافتیم، ولی ما را با آنان کاری نبود که ما در پی دلداران بودیم نه بیدلان. همه ی اینها دیدیم، اما آنچه که در پی اش بودیم، نیافتیم.

گفتم: آیا از این جستجو، شما را بهره ای هم رسید؟

گفتند: هیچ عایدمان نگشت، جز دردی بردل و آتشی در سینه.

گفتم: هان بدانید که مقصود شما حاصل شده است.

گفتند: چگونه این ادعا می داری؟

گفتم: ای چشمان پر درد من، بدانید و آگاه باشید که آن درد که شما بردل دارید، درهر دل در نیاید و آن آتش که به سینه دارید، بر هر سینه ننشیند؛ و بدانید که آن درد، بردلی وارد شود که آن را شایسته قدوم خود دریابد؛ واین شایستگی به شرطی یکتا حاصل شود.

گفتند: آن یکتا شرط چیست؟ ما را آگاه کن تا به انجامش برآییم.

گفتم: « بیدلی » ؛ و بیدل را نشان آن باشد که از خود خبر ندارد، چنانکه شمایید و خود نمی دانید. پس آن بیدلان که در آن گوشه کوچک ازجهان دیدید، همان دلهای همدردی است که در پی اش بودید؛ که « بیدلان » تنها « دلداران » هستند و « دلداران » تنها « بیدلان ».

دادخواهی مام میهن ــ زهره محسنی پور

2011-04-23T19:45:00.001+02:00

روزی به قصد دادخواهی از بیدادهایی که بر مادرم، « میهن بانو» رفته، رو به آسمان کردم و گفتم:

ای آسمان! تو که مظهر رحمت بی پایانی، چگونه رحمتت را از مادرم دریغ داشتی، حال آنکه تو بزرگترین شاهد رنجهای او بودی؟

آسمان گفت: آیا این من نبودم که مسعودترین فرزند خود را به مادرت، به ارمغان دادم تا سرمایه ی دادخواهی او گردد؟! آیا بیش از این می توانستم؟

و من که دیدم مادر، شایسته ترین فرزند را سرمایه دارد؛ سربه زیر افکندم و گفتم: چنین باشد.

پس روی به خورشید عالمتاب کردم و گفتم:

ای فروزنده مهر، تو که به گرمای وجودت، قلبهای سرد ِ خسته را تسکین باشی، چگونه مادرم را در تنهایی سردش، بی غمخوار بگذاشتی؟

خورشید عالمتاب بگفت: آیا این من نبودم که تابان ترین دخترم را به مادرت به پیشکش دادم تا غمخوارترین دخترش گردد؟

آیا بیش از این می توانستم؟

و من که دیدم مادرم، غمخوارترین دختر جهان را دارد؛ سربه زیر افکندم و گفتم : چنین باشد.

آنگاه روی به ماه کردم و گفتم:

ای تابان مَه، تو که به فروغت، تاریکی را براندازی، چگونه مادرم را در شب های تیره و تارش، همدم نگشتی؟

ماه تبسم برلب گفت: آیا این من نبودم که اشرف ِ دخترانم و اشجع ِ پسرانم را به مادرت، هدیه دادم تا فروغ کوره راههای شبهای تاریکش گردند؟ آیا بیش از این می توانستم؟

و من که دیدم مادرم دختری داشت اشرف دختران، و پسری داشت اشجع سرداران، که به روزگار سردار سردارها می بود؛ سر به زیر افکندم و گفتم :چنین باشد.

پس روی به ستارگان نمودم و گفتم:

آیا شما هم به مانند آسمان و خورشید و مَه، مادرم را عطیه ای بخشیدید؟

ستارگان سر به زیر افکندند و گفتند: ما چون آسمان و خورشید و مَه ، چیزی نداشتیم که به مادرت، «میهن بانو» پیشکش دهیم؛ اما هرگاه که فرزندی از فرزندان مادرت به خاک می افتاد، یکی از زیباترین و درخشان ترین ما، جای او را در آسمان پر می ساخت تا آسمان قلب مادرت همیشه پرغرور و روشن بماند. آیا بیش از این می توانستیم؟

ومن دیدم که آسمان قلب مادرم به راستی پرغرورترین و زیباترین آسمانها است.

زهره محسنی پور : به کوه قاف کی یابد مقام و جای جز عنقا

2011-04-10T14:58:00.001+02:00

زهی دلشاد مرغی کو مقامی یافت اندر عشق

به کوه قاف کی یابد مقام و جای جز عنقا

یورش سبعانه نیروهای عراقی به یلان اشرف و کشتار آنان دل هر انسان شریف آزاده ای را به درد می آورد. در تحیرم که چه بگویم یا چه بنویسم، گویی که قفلی بر قلم و نطق زده شده است. من یا ما چه می توانیم بگوییم که خود، فعل آن طایران قدسی عاشق، پرده از اسرار بر می اندازد.

کوه از غمت بشکافته وان غم به دل در تافته

یک قطره خونی یافته از فضلت این افضال ها

آن شیرزنان و دلاورمردان، از سلاله پاک و طاهر حنیف بودند که چون او و به رسم او، جان را فدای رهایی و آزادی خلق خود کردند و همانا راه و رسم زیستن و زندگی را معنایی دیگر بخشیدند. جان را از بهر خلق خود فدا کردند در حالی که زخم زبانها شنیدند و سینه هاشان آماج تیرهای طعنه از کمان نامردمان گردید. اما هیچیک از این نامردمی ها نتوانست روح عاشق آن طایران را از پرواز باز دارد.

بر اهل معنی شد سخن اجمالها تفصیلها

بر اهل صورت شد سخن تفصیلها اجمالها

باشد که آنان را سرمشق آزادگی و ایستادگی قرار دهیم و رهرو راهشان گردیم.

سلام بر آنان در روزی که زاده شدند و روزی که رسم فدا را برای زیستن برگزیدند و روزی که با ایستادگی بر عهد و پیمان ، در خون خود بر خاک غلطیدند.

درود بر قافله سالاران شرف و وفا
پایدار و سرافراز باد اشرف

حقوق بشر ــ زهره محسنی پور

2011-02-20T19:12:00.002+01:00

اولین ظهور "حقوق" به معنای جدید كلمه - كه بدین صورت اعلام شد و در دادگاه‌ها قابل اجرا بود - در اعلامیه حقوق سال 1688 میلادی صورت پذیرفت كه پیامد به اصطلاح "انقلاب شكوهمند" انگلستان بود.

آنچه كه اعلامیه حقوق انگلستان را به اولین گام "مدرن" به سوی انقلاب حقوق بشر تبدیل می‌كند، شالوده فلسفی آن در آثار تامس هابس و شرح آن توسط جان لاك است. لویاتان اثر عمده هابس در ۱۶۵۱ منتشر شد و با اینكه اغلب در حمایت از استبداد حكومتی به آن استناد می‌شد، اما در واقع رشته پیوند میان خدا و حكومت را گسست، چرا كه رضایت مردم را منبع اصلی قدرت سیاسی می‌دانست. بعدها روسو اعلام کرد: "انسان آزاد به دنیا می‌آید، اما همه جا در بند است."

اما گسترش مفهوم «حقوق بشر» مستلزم آن بود كه سیاستمداران و مبلغان و در واقع انقلابیون نیز به آن ضمانت اجرایی دهند. انسان آزاد به دنیا می‌آید، اما در زمان مشاهده روسو، همه جا در بند و زنجیر بود. اولین كسانی كه این بند و زنجیرها را گسستند، بنیانگذاران امریكا بودند كه درسال 1776 با استفاده از نثر قدرتمند و مؤثر "تامس جفرسن"، حقوق انسانی و مسلم خود را مجدداً از دولت جرج سوم، مطالبه كردند:

«ما بر این باوریم كه این حقایق بدیهی و مسلم‌اند، اینكه تمام انسانها برابر آفریده شده‌اند و آفریدگارشان آنها را از موهبت حقوق مسلم و سلب نشدنی - چون حق حیات، آزادی و طلب سعادت - برخوردار كرده است. و اینكه حكومتها برای حمایت از این حقوق میان افراد بشر بنیاد نهاده شده‌اند و اختیارات عادلانه و به حق خود را با رضایت افراد تحت حكومت خود به دست می‌آورند و اینكه هرگاه هر نوع حكومتی باعث تباهی این اهداف شود، مردم محق هستند كه آن را تغییر داده یا از میان ببرند و به جای آن حكومتی جدید تشكیل دهند، حكومتی كه شالوده و اختیارات آن به شكلی قرار گرفته و ساماندهی شده باشد كه از نظر مردم بتواند امنیت و سعادت آنها را به تحقق درآورد.»

اولین بیانیه استقلال آمریکا به سال 1776 میلادی، در ایالت ویرجینیا نوشته شد و به زودی ۱۳ ایالت دیگر آمریکا به آن پیوستند. در بیانیه، که منشور «حقوق شهروندان» نام گرفت، حقوق طبیعی انسان‌ها به عنوان حقوق قانونی به رسمیت شناخته شد. اساس بیانیه بر این اعتقاد قرار داشت که انسانها بطور طبیعی آزاد به دنیا می آیند و بنابراین از حقوق مشخصی برخوردار هستند.

13 سال پس از این تحول، انقلاب فرانسه با شعار : آزادی، برابری و برادری، بوقوع پیوست. این سه خواسته در واقع پایه های تنظیم بیانیه « حقوق بشر و شهروندان» فرانسه گردید که در آگوست 1789، توسط مجلس فرانسه به تصویب رسید. سه اصل مهمی که در این بیانیه مورد تصریح قرار گرفته بود، از این قرار بودند:

ـ تصریح به اینکه انسانها آزاد به دنیا می آیند و آزاد می مانند و از حقوق مساوی برخوردار هستند.

ـ آزادی بیان را از حقوق بشری می خواند.

ـ شناختن حق مقاومت برای مردم ، در برابر رژیمهایی که این حقوق را زیر پا می گذارند.

جنگ جهانی دوم نشان داد که نقض گسترده حقوق بشر در عرصه داخلی و پا گرفتن یک دیکتاتوری قدرتمند که تمام اهرمهای قدرت را در دست دارد، می تواند منجر به تهدید کشورهای دیگر و در نتیجه بروز جنگ شود؛ به منظور جلوگیری از فاجعه و نکبت جنگ بود که بلافاصله پس از پایان جنگ، بیانیه جهانی حقوق بشر با این مقدمه تدوین شد:

از آنجا که شناسائی حیثیت ذاتی کلیٌه اعضای خانواده بشری و حقوق یکسان و انتقال نا پذیر آنان اساس آزادی و عدالت و صلح را در جهان تشکیل می دهد،

از آنجا که عدم شناسائی و تحقیر حقوق بشر منتهی به اعمال وحشیانه ای گردیده است که روح بشریت را به عصیان واداشته و ظهور دنیائی که در آن افراد بشر در بیان و عقیده آزاد و از ترس و فقر فارغ باشند به عنوان بالا ترین آمال بشر اعلام شده است،

از آنجا که اساسأ حقوق انسانی را باید با اجرای قانون حمایت کرد تا بشر به عنوان آخرین علاج به قیام بر ضد ظلم و فشار مجبور نگردد،

از آنجا که ...

مجمع عمومی این اعلامیه جهانی حقوق بشر را آرمان مشترکی برای تمام مردم و کلیه ملل اعلام می کند تا جمیع افراد و همه ارکان اجتماع این اعلامیه را دائما در مد نظر داشته باشند و مجاهدت کنند که بوسیله تعلیم و تربیت احترام این حقوق و آزادیها توسعه یابد و با تدابیر تدریجی ملی و بین المللی، شناسائی و اجرای واقعی و حیاتی آنها، چه در میان خود ملل عضو و چه در بین مردم کشور هائی که در قلمرو آنها می باشند، تأمین گردد.

افراد بشر، از حیث انسان بودن، هیچ تفاوتی با یکدیگر ندارند؛ همین وجه اشتراک، مبنای اعلامیه جهانی حقوق بشرو شناسایی حقوق انسانی آحاد جامعه بشری گردیده است؛ حقوقی که با توجه به کرامت و منزلت انسانی، مورد شناسایی قرار گرفته است.

تصریح به این حقوق در اعلامیه جهانی حقوق بشر، نه به منظور ایجاد این حقوق بوده که این حقوق ذاتی نوع انسان است، بلکه در جهت اعتلا و ترویج موازین این حقوق بوده تا افراد بشری در سطحی فراگیر و جهانی به صورت یکسان از این حقوق بهره مند گردند؛ زیرا رشد و شکوفایی همه جانبه شخصیت انسانی ، بدون برخورداری از این حقوق امکان پذیر نیست.

اگرچه حقوق بشر، حقوقی ذاتی و بنیادی هستند، اما همواره مورد تعرض واقع و نقض می شوند و همین امر باعث توجه ویژه جهان معاصر به این حقوق گردیده است. قوانین بین المللی در جهانی نمودن حقوق بشر و ترویج آن، نقش محوری دارند.

پاره ای از حقوقدانان معتقدند که حقوق بشر، معطوف به «پایین ترین حدود سلوک قابل تحمل» هستند و نه الزاما، «آرزوهای بزرگ و ایده های متعالی».

مفهوم «حقوق بشر» در عین شناسایی حقوق انسانی و تصریح به آن، موجد تکالیفی اعم از ایجابی و سلبی نیز برای دولت است؛ بدین معنی که این حقوق بالذات موجود هستند و تکلیف یا تعهد دولت، عدم مداخله در آن حقوق و تضمین آنها می باشد مانند آزادی عقیده، آزادی بیان، ممنوعیت شکنجه؛ اما پاره ای از مصادیق حقوق بشر، منوط به ایجاد شرائط لازم برای تحقق آن است، مانند حق برخورداری افراد جامعه از آموزش و پرورش، یا بهداشت یا اشتغال یا حق دادرسی منصفانه یا برخورداری از تامین اجتماعی و غیره؛ که این امور با دخالت دولت امکان پذیر است؛ یعنی این حقوق ، سبب بروز تعهداتی برای دولتها می شوند. لذا دولت موظف است محیط و زمینه لازم را برای تحقق حقوق انسانی افراد فراهم آورد؛ یعنی این حقوق به خودی خود و فارغ از سرمایه گذاری و برنامه ریزی تحقق نمی یابند. سازمانهای بین المللی در این مورد نقش حمایت کننده و پشتیبان را نسبت به حقوق بشر ایفا می کنند.

بسیاری از حقوقدانان معتقدند که حقوق بشر، خطوط مشروعیت یک حاکمیت را تعیین می کند؛ زیر پا نهادن این حقوق توسط حاکمیت، موجب سلب مشروعیت از آن می شود، حتی برخی تا آنجا پیش می روند که مداخله ی قهرآمیز برای تحقق حقوق بشررا موجه می دانند؛ مثلا «جان رالز» در کتاب «قانون مردمان» می گوید:« مداخله ی قهرآمیز، مثلا با تحریم های سیاسی و اقتصادی، یا در موارد حاد با نیروی نظامی، اگر به قصد تحقق حقوق بشر باشد، موجه است.»

لزوم انطباق قوانین داخلی هر کشور، با تعهدات بین المللی آن، اصلی اساسی است که از ذات نظام حقوق بین الملل ناشی می شود؛ بدین معنا که هر کشوری با پذیرفتن یک معاهده بین المللی خود را متعهد می سازد که با توجه به اصول مندرج در آن معاهده، قوانین داخلی خود را تنظیم نماید.

عناصر حقوق بشر یک کل منسجم و بهم پیوسته است و قابل انفکاک نمی باشند. این حقوق حداقل معیارها را وضع می کند و آن معیارها این قدرت را به مفهوم حقوق بشر می دهند تا در برابر استبدادهای ملی به مقابله و مقاومت برخیزند و حتی مشروعیت حاکمیت را خدشه دار و زائل سازد.

اسناد حقوق بشرعبارتند از : 1ـ اعلامیه جهانی حقوق بشر مصوب سال 1948 2 و3ـ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی مصوب سال 1966 و همچنین پروتکل اختیاری آن 4ـ میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی مصوب 1966 اسناد مبنایی قوانین حقوق بشر هستند . این چهار سند که در مجموع لایحه بین المللی حقوق بشر نامیده می شوند که بیش از 20 میثاق را به دنبال داشته اند.

حقوق بشر، حقوقی پویا است و دائما درانطباق با پیشرفت اندیشه بشری، بازتفسیر و بازآفرینی می شود. اگر چه عموما این پویایی و تحول به شکل تدوین و تغییراتی در قوانین بین الملل ظهور می کند، اما افزون بر آن در سطح جوامع ملی، به وسیله گروههای سیاسی یا نیروهای اجتماعی یا فعالان حقوق بشرکه برای دستیابی به حقوق انسانی خود مبارزه می کنند ، پدیدار می شود؛ در واقع روز به روز نقش سازمانهای غیردولتی در تدوین و ترویج حقوق بشر افزایش یافته است؛ به این معنا که سازمانهای غیردولتی ، محلی و بین المللی ، می توانند صدای حق طلبی مردم خود را در مجامع بین المللی منعکس کنند؛ این سازمانها تلاش می کنند تا با بکارگیری ابزارهای گوناگون بر توافقات بین المللی دولتها و تصویب آن، تاثیر گذارند.

اکنون در سراسر جهان انواع سازمانهای اجتماعی و مردمی با فعالیتهای گوناگون و نیز از طریق آموزش حقوق بشر، سعی در حمایت و ترویج و ارتقای حقوق بشر دارند. آموزش حقوق بشر یک ضرورت برای تحقق آن است؛ آموزش این حقوق، موجب تقویت احترام به حقوق بشر و آزادیهای بنیادین می شود. مطابق معاهده بین المللی حقوق مدنی و سیاسی، یک دولت «نمی تواند سد راه مردم برای یادگیری در مورد حقوق خویش شود.»

در سال 1993، کنفرانس جهانی حقوق بشر در وین، بر اهمیت آموزش حقوق بشر، تعلیم و اطلاع رسانی عمومی، مجددا تاکید کرد و آن را برای «ترویج و دستیابی به روابط پایدار و هماهنگ میان جوامع و برای پرورش تفاهم متقابل، تحمل و صلح» ضروری اعلام کرد.

این آموزش ، دو هدف را دنبال می کند: 1ـ یادگیری اصول حقوق بشر 2ـ یادگیری «حفظ» حقوق بشر. در این روند، به منظور تحقق هدف اول آموزش، آگاهی یافتن از تاریخچه حقوق بشر، شناخت اسناد و مکانیسم های اجرایی، نحوه تاثیرگذاری آنها بر دولت ها ضرورت دارد؛ و تحقق هدف دوم، یعنی آموزش برای حفظ حقوق بشر، به معنای ایجاد درک و پذیرش اصول برابری و شأن انسانی افراد بشر و تعهد نسبت به رعایت و حفظ حقوق تمامی مردم است.

این هدف با شفاف سازی ارزشها، توسعه همبستگی، تغییر نگرش، مهارتهای دفاعی و اقدام، واکنشهای مناسب نسبت به بی عدالتی و نظیر اینها امکان پذیر است. درکنار افرادی که فعالان حقوق بشری به معنای تام آن می باشند، همه افراد جامعه باید بدانند که می توان از حقوق بشر، بطور فردی، جمعی و نهادی ترویج و از آن دفاع کرد و با تبدیل آن به هنجارهای درونی فردی و اجتماعی به نهادینه کردن ارزشها و اصول آن همت گماشت.

آموزش حقوق بشر، اهداف دیگری را نیز دنبال می کند. به اعتقاد اینجانب، یکی از برجسته ترین این اهداف، ایجاد پیوند بین انسان و مفهوم «مسئولیت» است؛ یعنی ساختن یک شهروند مسئول و فعال در یک جامعه مدنی؛ چنین شهروندی دارای حس مسئولیت شخصی برای پیشبرد و حفاظت حقوق همگان است؛ اما لازمه چنین مشارکتی، آن است که شهروندان از حقوق بنیادی خود آگاه و مطلع باشند، این یادگیری برای کنش گری آگاهانه ضرورت دارد؛ مشارکت در فرایند دمکراتیک سازی و تحکیم دمکراسی، مستلزم درک روشن و تعهد آگاهانه نسبت به ارزشهای بنیادین حقوق بشر و دمکراسی است. افراد و گروههای اجتماعی، زمانی قادر به حفظ و دفاع از حقوق بشر هستند که معنای آن را خوب درک کرده باشند؛ همانطور که جامعه مدنی متکی به شهروندان مسئول و داوطلب است، سازمانهای حقوق بشری نیز به کنش گران آگاه خود متکی هستند. همچنین هرمیزان که افراد جامعه و گروههای مختلف اجتماعی، در این زمینه آگاهتر باشند، میزان و تاثیر کنش گری آنان افزایش می یابد.

کوتاه سخن آنکه، هنگامی که افراد اجتماع، اصول و قواعد پایه ای حقوق بشر را درک کرده باشند، علاوه بر جستجوی راهکارهای مناسب به منظور تحقق آن، نسبت به نقض آن در جامعه و پیرامون خود حساس می شوند و نسبت به آن واکنش لازم و موثر را نشان می دهند.

اگر جوامع غربی، بعد از دوران سیاه اقتدارکلیسا و استبداد پادشاهان خودکامه، موفق به ایجاد جامعه مدنی شدند، اینهمه را در پرتو سخت کوشیهای فلاسفه ، اندیشمندان، شاعران و نویسندگان جوامع خود به دست آوردند. شاعرانی که به زبان مردم شعر می گفتند، اذهان را می پروراندند و احساسات و عواطف را برانگیخته و به آنها جهت می دادند؛ فلاسفه و اندیشمندانی که ضمن کار فکری و فلسفی ناب و ارائه نظریات سیاسی ـفلسفی، به زبان مردم سخن گفتند، باورهای کنونی و حاضر آن مردم را به چالش می خواندند بدون آنکه آنان را مورد تحقیر قرار دهند و به ترویج اصول نظریات خود به زبان قابل فهم عامه مردم می پرداختند. وقتی که روسو می گوید:« "انسان آزاد به دنیا می‌آید، اما همه جا در بند است." در واقع دارد اصول نظریه اش را به زبان مردم و درخورفهم آنان بیان می کند. اندیشمندان، شعرا، نویسندگان، روشنفکران، فعالان سیاسی ، اجتماعی ، حقوق بشری و بالاخص گروههای سیاسی ما نیز اگر خواهان ایجاد تاثیری عمیق بر جامعه هستند، اگر می خواهند که جامعه را از فلاکت کنونی رها سازند، رهاسازی یی که توام با مصونیت در برابر ابتلائات نو باشند، همین راه را باید طی کنند. باید کمی از محافل روشنفکری خود در آمده و نظری به عامه مردم اندازند، با آنان رابطه ای صمیمانه و ساده برقرار کنند، به زبان آنها سخن گویند و به خانه دل آنها نفوذ کنند تا در مرحله بعد قادر به پروراندن اندیشه آنان شوند. بدون تزریق آگاهی های اساسی به جامعه، چه تضمینی خواهد بود که پس از سرنگونی ملایان، با یک دیکتاتوری دیگر در شکل و لباسی دیگر مواجه نشویم. باید که جامعه را به سلاح تفکر نقادانه مجهز کرد، آنگاه که جامعه به این سلاح مجهز شود، راه انواع حیله ها و تزویرها که با نقشی خوش رنگ و بو و در جامه ای نو و فریبنده ظاهر می شوند، مسدود خواهد شد، و جامعه از ابتلا مجدد به استبدادی با لباسی دیگر، مصون خواهد ماند. لذا باید تا می توانیم ضمن مبارزه سیاسی، به کار فرهنگی نیز همت گماریم و کافیست که در این کار، فقط صادق و ساده و بی ریا باشیم. همین و بس.

زهره محسنی پور

تو ای ایران من برخیز ــ زهره محسنی پور

2011-02-20T00:27:00.004+01:00

تو ای ایران من، ایران

تو ای روح و روان، ایران

چو مهرت جای گرفت در من

که شد سرگشته تر از من ؟

تو ای ایران من، ایران

تو ای مهد شرف، ایران

بزن سازی دگر اینک

چنان سازی که از نایش

بلرزد اهرمن کاخش

تو ای ایران من، ایران

تو ای ویران سرا ایران

در این وحشت سکوت شب

بزن فریاد خشم من

به هرچه کوی و هر برزن

تو ای ایران من، بنگر

جوانان خودت بنگر

نشان از رستم دستان

تو در سیمای شان بنگر

تو ای ایران من، برخیز

تو ای طوفان قهر برخیز

تومهد باقر و ستار

تو مهد کوچک و پسیان

کنون عزمی دگربار کن

زجا برکن تو ویران کن

بنای کاخ اهریمن

به کین خون بسیاران

تو بشکاف قلب دجالان
به رسم اشرف و موسی
بده آوا، رهایی را

تو ای ایران من برخیز

تو ای طوفان قهر برخیز

20/فوریه / 2011

آقای موسوی و ظرفیت های قانون اساسی ــ زهره محسنی پور

2011-02-16T21:59:00.003+01:00

جنبش سبز، جنبشی است که در پی تقلب گسترده در آراء مردم شکل گرفت که با سرکوب وحشیانه و خونین رژیم مواجه گردید. این جنبش با ریشه داشتن در سرکوب 30 ساله ، در کوتاه مدت خواسته خود از ابطال انتخابات را به خواسته ای اساسی که ناشی از مطالبات دیرینه ملت و مبارزات یکصد ساله اش بود، ارتقاء داد و این خواسته را با شعار «استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی» اعلام نمود. بسیاری از مخالفان نظام در درون و برون کشور به همین اعتبار از این جنبش حمایت به عمل آوردند نه به آن اعتبار که مدیریت یا رهبری جنبش با این یا آن بود.
این حمایت، حمایتی به اعتبار مطالبات «بدنه جنبش سبز» بود، اگر چه مدیران یا رهبران جنبش سبز بر «حفظ نظام» تاکید کرده و خواهان استفاده از ظرفیتهای موهوم قانون اساسی بودند.

بارها دیده ایم و شنیده ایم که آقایان کروبی و موسوی، بر «حفظ نظام» تاکید کرده اند. بسیاری از ما تا کنون، فرض را بر آن گذاشته بودیم که شعار «حفظ نظام» سلاحی در دست این آقایان در برابر نظام است تا قادر باشند در چهارچوب مرزهای نظام، به پاره ای از اهداف دیگر دست یابند. اکنون با بیانیه شماره 11 آقای موسوی مواجه هستیم که ملت را خطاب قرار داده و پرسش «چه باید کرد» را مطرح کرده است.

آقای موسوی در این بیانیه با اذعان بر اینکه «ماحفظ جمهوری اسلامی را می خواهیم»، اعلام می کند، «در نهضت سبزی که آغاز شده است ما امر غیرمتعارف و نابهنگامی نمی خواهیم. آنچه ما می خواهیم استیفای حقوق از دست رفته ملت است. استیفای کدام حقوق؟ در درجه نخست حقوقی که قانون اساسی برای مردم در نظر گرفته است.»

من نمی دانم چگونه می توان فریادهای «استقلال ، آزادی، جمهوری ایرانی» را در تظاهرات جاری شنید و یکی از خواسته های جنبش را «حفظ نظام جمهوری اسلامی» اعلام کرد؟

واقعیت اما این است آن جوانان بپا خاسته ای که شعار می دهند:«نسل ما آریاست، دین از سیاست جداست»، بر کلیت نظام و قانون اساسی خط بطلان کشیده اند. اگرچه این جنبش در مرحله شکل گیری و طی مسیر اولیه در درون مرزهای نظام به حرکت در آمد، اما جنس مطالباتش از نوعی دیگر است که در این چهارچوب برآورده نخواهد شد و آنهم به این دلیل واضح و یقینی که اساسا ، برخلاف آنچه که ادعا می شود، قانون اساسی ظرفیت پاسخگویی به این مطالبات را ندارد. لذا، این جنبش اگر در مطالبات خود جدی باشد و حاضر به پرداخت هزینه مطالبات خود باشد، چاره ای جز عبور از مرزهای نظام را نخواهد داشت و در این رهگذر اگر نتواند رهبران جنبش را با خود همراه کند، از آنان نیز عبور خواهد کرد.

آقای موسوی در پی شمارش خواسته های جنبش سبز، اجرای بی کم و کاست حقوقی را که قانون اساسی برای مردم در نظر گرفته، مطرح می کند. کدامین قانون اساسی؟ قانون اساسی نظام جمهوری اسلامی.
آیا سی سال نقض حقوق این ملت و فجایعی که بر وی رفت، کافی نیست که بدانیم قانون اساسی نظام جمهوری اسلامی، اساسا با مفهوم حاکمیت و مشارکت اراده های مردمی در تعیین سرنوشت خودشان بیگانه است؟ آیا تا کنون نفهمیده ایم که اصلا در قانون اساسی این نظام، حاکمیت مردمی و آراء آنان محلی از اعراب در ساختار این نظام ندارد؟ آن برگزاری انتخابات و نهادهای شورایی و امثالهم فقط در حکم بزک نظام به رنگ و لعاب جمهوریت است و گرنه هیچکدام از آنها تامین کننده مشارکت حقیقی مردم در تعیین سرنوشت خودشان نیست. آقای موسوی که خود از دست اندرکاران این نظام بوده اند و به حد کافی و وافی بهتر از هر کس دیگر با ساختار و بافت قدرت در این نظام اختاپوسی آشنا هستند!

جمهوری اسلامی نظامی است که در بطن خود حامل تضاد و تناقض است. دو وجه «جمهوریت» و «اسلامیت» نظام، با یکدیگر در تضاد و تناقض هستند و یکدیگر را نفی می کنند. قانون اساسی که این ساختار را بنا کرده و جامه مشروعیت بر قامت او پوشانده ، چگونه می تواند این تضاد و تناقض را بر طرف کند ؟ در واقع تمام این فاجعه ای که در این 30 سال بر ملت ایران رفت، حاصل همین تضاد و تناقض در قانون اساسی است. تنها کاری که ملایان پس از قبض اهرمهای قدرت کردند، اتفاقا تلاش برای رفع همین تضاد بود و صد البته رفع این تضاد بر مبنای حذف جنبه های نیم بند جمهوریت در قانون اساسی در جهت استقرار حاکمیت الهی. تقلب انتخاباتی اخیر مثبت این مدعا است که اساسا این نظام به جمهوریت و آراء مردمی اعتقادی ندارد وتنها منبع مشروعیت را قوانین و احکام الهی می داند و صد البته با اتکاء به قانون اساسی.

در واقع، خود قانون اساسی منشاء اصلی فساد است و این فساد به اصلاح دفع نمی شود. این پای بست قانون اساسی است که فاسد بوده و خانه فاسد «نظام جمهوری اسلامی» بر آن استوار گردیده است.
قانون اساسی این نظام، در اولین اصل خود، نوع حکومت را که جمهوری اسلامی است را بیان می کند و بلافاصله در دومین اصل خود، به تعریف ماهیت «جمهوری اسلامی» می پردازد.
اصل دوم قانون اساسی:
جمهوری اسلامی ، نظامی است بر پایه ایمان به :
1 ـ خدای یکتا(لااله الا الله) و اختصاص حاکمیت و تشریع به او و لزوم تسلیم در برابر امر او.
2ـ وحی الهی و نقش بنیادین آن در بیان قوانین.
4 ـ عدل خدا در خلقت و تشریع
5 ـ امامت و رهبری مستمر ...
6 ـ کرامت و ارزش های والای انسان و آزادی توام با مسئولیت او در برابر خدا که از راه:
الف ـ اجتهاد مستمر فقهای جامع الشرائظ بر اساس کتاب و سنت معصومین
... قسط و عدل و استقلال سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی و همبستگی ملی را تامین می کند.

بر اساس اصل دوم از فصل اول قانون اساسی ، جمهوری اسلامی نظامی است برپایه اعتقاد به اینکه حاکمیت و تشریع فقط به خداوند یکتا اختصاص دارد و باید در برابر حاکمیت الهی و امر او تسلیم بود و در راه همین تسلیم به امر الهی است که امامت و رهبری مستمر (و در نتیجه ولایت فقیه) برای تشخیص و بیان قانون الهی معنا می یابد.
اکنون با چنین اصلی که زیر بنای قانون اساسی می باشد و بنا به اهمیتش جایگاه دومین اصل از اصول قانون اساسی را در فصل اول تحت عنوان «اصول کلی» به خود اختصاص داده است، چگونه می توان در پی استقرار جمهوریت و حاکمیت اراده مردم بود. کدامین بند از این اصل در پی تحقق حاکمیت مردم و شناسایی آراء مردم به عنوان منبع مشروعیت حاکمیت است؟

این اصل به زبان ساده این را می گوید که حاکمیت از آن خداوند است، حق تشریع و قانونگذاری فقط مختص و از حقوق اوست و همه بندگان مکلف به اطاعت از قوانین او هستند. وحی الهی به پیامبرانش نیز از باب بیان همین قوانین برای بنده اش است. ضمن آنکه خداوند چون عادل است، پس قوانین او ، اجرای عدل است. حالا بعد از وحی که اختصاص به پیامبر دارد، اصل ولایت امر و امامت مستمر که تعطیل بردار نیست (که در واقع ترجمانی از اصل امامت از اصول اعتقادی شیعه است) ایجاب می کند که در زمان غیبت امام زمان، این امامت مستمر بر عهده فقیه دارای فلان و فلان صفات قرار گیرد. بعد هم که از ارزش والا و کرامت انسانی و آزادی سخن گفته آن را توام با مسئولیت در برابر خداوند قرارداده است. یعنی اینکه فرد انسانی تحت حاکمیت این نظام، در چهارچوب قوانین الهی و تکالیفی که نسبت به این الله دارد، از پاره ای حقوق برخوردار می شود و لاغیر.

گذشته از این ، همان ظرفیتهای نیم بند قانون اساسی که مورد نظر آقای موسوی می باشد، مگر غیر از این است که تماما مگر و مشروط به اساس اسلام و ضوابط اسلامی است؟! در سرتاسر قانون اساسی به اصولی بر می خوریم که حتی اگر حقوقی را به مردم اعطا کرده آن را مشروط به موازین اسلامی کرده است یعنی باز حاکمیت اراده و قانون الهی. چرا که بنا به تفکر حاکم بر قانون اساسی ، تنها اراده و امر خداوند است که معتبر است و لاغیر. نمونه ای از این مواد عبارتند از:

اصل 20: همه افراد ملت اعم از زن و مرد یکسان در حمایت قانون قرار دارند و از همه حقوق انسانی ، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی با رعایت موازین اسلام برخوردارند.
اصل 24: نشریات و مطبوعات در بیان مطالب آزادند مگر آنکه مخل به مبانی اسلام یا ....
اصل 26: احزاب، جمعیتها، انجمنهای سیاسی و صنفی و انجمنهای اسلامی یا اقلیتهای دینی شناخته شده آزادند، مشروط به اینکه اصول استقلال، آزادی، وحدت ملی، موازین اسلامی و اساس جمهوری اسلامی را نقض نکند.
اصل 27: تشکیل اجتماعات و راهپیمائیها، بدون حمل سلاح، بشرط آنکه مخل به مبانی اسلام نباشد، آزاد است.

اصول و موازین اسلامی، حاوی احکام و دستورات ثابت و لایتغیری هستند که برای اجراء نازل شده اند به نحوی که آراء و اندیشه های مردم، در مقابل آن اصولا، فاقد ارزش و اعتبار است.
واقعیت این است که اصل دوم قانون اساسی این نظام، بر تمامی اصول قانون اساسی عمومیت و اطلاق دارد، لذا حقوق مردم همیشه مشروط است به تشخیص قانون الهی که آنهم توسط فقها اعمال می شود.
تفکری که مبنای تدوین قانون اساسی بوده، به فرد انسانی از دریچه تکالیفی که نسبت به خدایش دارد نگاه می کند و اصالت را به تکالیف انسان در برابر خدا می داند ، از رهگذر این تکالیف است که بعضا حقوقی هم به فرد انسانی تعلق می گیرد. این تفکر کاملا با تفکری که منشاء تدوین اعلامیه جهانی حقوق بشر بوده، در تغایر است.

اینست که تنها راه رهایی و نجات این ملت در به عقب راندن دین از صحنه سیاست و حکومت و محصور کردن آن در چهارچوب روابط خصوصی و قلبی فرد با خدایش و پی ریزی قانون اساسی نوینی در جهت ایجاد یک نظام دموکراتیک سکولار است.

در جای دیگر این بیانیه آقای موسوی شکوه می کند که « آخر یک بار هم که شده میراثی را که از امام خود تحویل گرفتیم با ایران امروز مقایسه کنیم؛ جامعه ای سودازده که در آن تحجر دولت سازی می کند؛ جامعه ای تقلب زده، دروغ زده.»

باید از آقای موسوی پرسید مگر میراثی که خمینی متقلب از خود بجای گذاشت ، جز همین تقلب، ریا و دروغ و کثافتکاری بود؟ آیا خمینی همان کسی نبود که وعده های طلایی را در جریان انقلاب به ملت داد و بعد با نهایت رذالت به اعتمادی که ملت به او کرده بود خیانت کرد؟ که شمارش موارد خیانت وی در این نوشته نمی گنجد. آیا همین قانون اساسی و همین نظام جمهوری اسلامی به جز از راه حیله و تقلب و فریب مردم بنیان گذارده شد؟ ریشه های فساد در این جامعه تقلب زده و دروغ زده، به زمان زمامداری همان امام عزیز برمی گردد. هم او که دستور داد بشکنید این قلمها را.

آقای موسوی در نامه اخیر خود به آقای منتظری، می گوید:« ... در عین حال اگر در موجی که از خشم مردم برخاسته است، احساس خطر برای اصل کشور و اصل نظام نمی کردم، برایم سخت نبود که بیست سال دیگر سکوت کنم. اما این گونه نبود ونیست که مردم با سکوت یا سازش یکنفر دست از حرکت خود بردارند، بلکه پس از مدت کوتاهی بلاتکلیفی به زودی این حرکت از نو و با شکلی کور و در حالی که به هیچ یک از دلبستگان نظام اعتماد نداشت، آغاز می شد...»
آقای موسوی در ادامه نامه خود اذعان می دارد که : «هدف دیگر از این بیانیه و نیز بیانیه ها و حرکات قبلی این است که تکاپوهای مردم در چهارچوب نظام باقی بماند و در دام ساختار شکنی های خطرناک نیفتد.»

متاسفانه بعد از آن بیانیه، مفاد نامه اخیر ، این فرض را که «حفظ نظام» یک شعار تاکتیکی آقای موسوی بوده، کاملا منتفی می سازد. وی با تحریر این نامه، از مطالبات ساختارشکنانه این جنبش (جمهوری بر پایه جدایی دین از سیاست) اعلام برائت کرد و دغدغه خود را اصل نظام که به گمان وی با اصل کشور یکی است، برآورد کرد.

حضور گسترده مردمی در خیابانها در روز قدس نشان داد که شراره های قیام همچنان شعله ور است و بر رژیم هم روشن گردید که ریشه های این جنبش تنومند تر از آن است که به این مقابله ها فرو خیزد. می گویند ترس برادر مرگ است. اینک ترس با این ملت و نسل حاضر وداع کرده است.

در پی مراسم روز قدس، رفسنجانی را می بینیم که نماز عید فطر را به خامنه ای اقتدا کرد و متعاقب آن در اجلاس خبرگان ، خبر از پیدا کردن راهکارهایی برای خروج از بحران داد. اینک نیز بیانیه مجلس خبرگان را در برابر داریم که اعلام نموده، جامه رهبری را فقط زیبنده قامت خامنه ای می بیند. خبرگانی که بسیاری از معترضین درون نظام ، چشم امید به آنان بسته بودند که شاید بر اساس همان ظرفیتهای قانون اساسی مستند آقای موسوی، بتوانند ولی فقیه را بر کرسی اش بنشانند و حداقل قدرت وی را مهار کنند. اما دیدیم که از دیگ خبرگان نیز آتشی گرم نشد.

اکنون آقای موسوی با جنبشی روبرو است که علیرغم نیت و هدف اولیه او مبنی بر حرکت در چهارچوب نظام و سعی او در مهار حرکت، مطالبات ساختارشکنانه دارد و اینک اوست که باید تردید و دو دلی را کنار گذارده و موضع صریح خود را در حمایت یا عدم حمایت جنبش با همین مطالبات ساختارشکنش اعلام کند. شاید بیانیه اخیر خبرگان، به آقای موسوی برای انتخاب یکی از دو گزینه کمک نماید.

صرفنظر از آنکه انتخاب آقای موسوی کدامیک از این گزینه ها باشد، این «بدنه جنبش سبز» یعنی اراده های بهم پیوند خورده مردمی است که حرف اصلی را می زند. هم اینان هستند که یا آقای موسوی را همراه خود می سازند یا از او عبور می کنند و رهبری شایسته خود را طی مسیر برمی گزینند.

زهره محسنی پور/ 24 سپتامبر 2009

«دولت سبز ملی» تناقض و فریبی بزرگ ــ زهره محسنی پور

2011-02-16T21:37:00.000+01:00

خروش مردم بپا خاسته ایران در 13 آبان امسال، بار دیگر عزم و اراده این ملت را در طلب حاکمیتی ملی و غیردینی به نمایش گذارد. اگر چه قبل از این روز، حاکمیت تمام تلاش خود را در تهدید و ارعاب مردم به خرج داد، اما اقشار مختلف مردمی ، فارغ از آن تهدیدها و با به جان خریدن تمام خطرات، پرشورتر از روز قدس به صحنه آمدند تا استمرار عزم و اراده خود را بر حکومت جهل و جنون از یکطرف و برجهانیان از طرف دیگر اثبات کنند. در این روز، مردم با تکرار شعار «مرگ بر خامنه ای» و لگد مال کردن عکس او و پاره کردن پوسترهای منحوس وی، نشان دادند که طلسم ولایت تمام و کمال شکسته است.
در کنار شعارهای ساختارشکنانه، اما شعار جدید دیگری به گوش رسید که حاکی از پیام ملت ایران به تمامی قدرتهای جهانی و در راس آنها آمریکا بود. این پیام در حالی داده شد که اوباما رئیس جمهوری آمریکا، در آستانه روز 13 آبان، پیامی آشتی جویانه به سردمداران حکومت اسلامی داد و خواستار برقراری رابطه با ملایان بر اساس منافع دو جانبه و احترام متقابل شد.

در روز 13 آبان، قیام مردمی، علاوه بر تکرار شعارهای مبنی بر نفی حکومت ایدئولوژیک و حاکمیت دینی، مانند «مرگ بر اصل ولایت فقیه» و «جدایی دین از سیاست»، پیام هشدارگونه خود را به اوباما نیز داد که « اوباما! یا با اونا، یا با ما».

اوباما تنها مخاطب این پیام نیست. ملت ایران راه تحقق حاکمیت ملی و مردمی خود را فقط و فقط در نابودی رژیم ولایت فقیه می داند و در این راستا هر قدرتی را که بر طبل استمالت از ارتجاع مذهبی بکوبد و قیام آزادیخواهانه ملت ایران را نادیده بگیرد، طرد می کند. براستی که این شعار چه بجا و بموقع و چه هشیارانه بود. آنگاه که توده های میلیونی به صحنه آیند و هوشیار و بیدار در صحنه باقی بمانند، اراده قدرتهای جهانی در جهت بقاء رژیم ولی با «تغییر رفتار رژیم» نسبت به آنها، در برابر اراده ملت، به مثابه کاهی در برابر کوهی خواهد بود و این را هر سه طرف قضیه به خوبی می دانند.

یک نکته دیگر را می خواهم در اینجا مطرح کنم و آنهم تاکید بر هشیاری در استفاده از شعارها است. پس از تقلب فاحش انتخاباتی و عدم ظرفیت رژیم بر تحمل محدودترین و حداقل حق مشارکت مردم در امور، اعتراضات گسترده خیابانی رخ داد و در نهایت اعتراضات به حق مردم توسط ولی فقیه نظام باطل اعلام و به وجهی وحشیانه با شکنجه و زندانی کردن و کشتن آنان پاسخ داده شد. این حقیقت که رژیم ولایت فقیه ظرفیت اصلاح ندارد، برای دهمین یا صدمین یا هزارمین یا ... بار ثابت گردید. شاید این امر برای نسل ما از طلوع و غروب آفتاب بدیهی تر بود ولی خالی از فایده هم نبود که نسل حاضر و کنونی نیز این حقیقت را به عینه تجربه می کرد و کرد و شاید همین تجربه عینی، یکی از عواملی بود که باعث گردید در مدت زمان کمی، جنبش و خواسته هایش اعتلا یابد. پس از آن بود که جنبش مردمی یا جنبش سبز تنها راه نجات را در این دید که تکلیف خود را با کلیت نظام ولایت فقیه یکسره کند و در این مرحله بود که به شعار«استقلال ، آزادی، جمهوری ایرانی» رسید.

شعار «جمهوری ایرانی» علاوه بر بیان فرم حکومت (جمهوری)، در واقع تاکیدی بر نفی حاکمیت دینی و حکومت ایدئولوژیک است و به همین اعتبار در تقابل با «نظام جمهوری اسلامی» قرار می گیرد. شاید بخشی از توده مردم با مفهوم سکولاریته و یک دموکراسی مبتنی بر سکولاریسم به درستی آشنا نباشند، اما جمهوری ایرانی برای کلیت توده، مفهومی ساده و قابل فهم است که از آن مفهومی چون یک حکومت ملی فارغ از مشخصه ایدئولوژیکی متبادر به ذهن و فهمیده می شود.

در فیلمهای ویدئویی که از تظاهرات روز 13 آبان دیدم، یکی ، دوجا شعاری به گوشم خورد که به نظرم شعاری انحرافی آمد که فقط می تواند ساخته و پرداخته دست کسانی باشد که تاکید بر اصلاح رژیم و طرح مطالبات درون ساختاری دارند تا بتوانند کلیت نظام جمهوری اسلامی را حفظ کنند. شعار «نه شرقی ، نه غربی، دولت سبز ملی» چنین شعاری می باشد. دولت سبز ملی، در واقع همان طرح خواسته ابطال انتخابات و استعفای دولت کودتا و حرکت در چهارچوب قانون اساسی همین رژیم است.

«دولت» در واقع همان قوه مجریه حاکمیت است که جزیی از حاکمیت است نه کلیت حاکمیت. طرح شعار «دولت سبز ملی» یعنی فقط دولت را مورد اعتراض قرار دادن، یعنی تن دادن به حکومت ولایت فقیه و مفاد قانون اساسی رژیم ولایت فقیه و همانطور که در نوشتار پیشین مستند به مواد خود همین قانون اساسی توضیح دادم، تمامی فجایعی که در عرض این 30 سال بر این ملت رفت حاصل همین قانون اساسی ارتجاعی است. قانون اساسی که پایه های آن بر همین ارتجاع مذهبی گذارده شده است. شعار «دولت سبز ملی» فقط در تقابل با «دولت برآمده از کودتا» قرار دارد و ظرفیتی بیش از این ندارد. حال آنکه وضعیت اسفبار مملکت و ملت ایران، ماحاصل ذات نظام«جمهوری اسلامی» است. نه تنها دولت برآمده از کودتا، حتی دولت سبز ملی بر فرض تحقق، قادر نخواهد بود پاسخگوی خواسته حق حاکمیت ملت ایران باشد. در واقع، دولت ِسبز ِ متصف به وصف «ملی» یعنی «دولت سبز ملی» به لحاظ پایه ها، اهداف و محتوی و ذات قانون اساسی نظام در چهارچوب ساختار نظام جمهوری اسلامی، جزیی خواهد بود که با کل خود در تناقض است و به دلیل همین تناقض نیز، وصف «ملی» آن شعار و فریبی بیش نخواهد بود.

در منطق، یکی از اصولی که در بحث احکام قضایا مورد استفاده قرار می گیرد، «اصل تناقض» است . در نسبت بین قضایا و احکام آنان، اگر دو قضیه از لحاظ موضوع و محمول وحدت داشته باشند، اما از لحاظ کم و کیف یعنی از لحاظ کلیت و جزئیت و ایجاب و سلب با یکدیگر اختلاف داشته باشند، رابطه بین این دوقضیه، رابطه تناقض است و این دوقضیه را متناقضین می نامند و حکم دو قضیه متناقض، آن است که از صدق هر یک، کذب دیگری لازم می شود و از کذب هر یک، صدق دیگری لازم می شود. یعنی اینکه اگر یکی از آنها درست باشد، دیگری باطل است؛ و اگر یکی از آنها باطل باشد، دیگری درست است. بنابراین محال است که هر دو صادق و درست باشند، و یا اینکه هر دو آنها کاذب و باطل باشند. لذا به قول منطقیین، هم اجتماع و هم ارتفاع متناقضین، محال است.

قانون اساسی در اصل 113 در مبحث مربوط به قوه مجریه می گوید:
«پس از مقام رهبری رئیس جمهور عالیترین مقام رسمی کشور است و مسئولیت اجرای قانون اساسی و ریاست قوه مجریه را جز در اموری که مستقیما به رهبری مربوط می شود، بر عهده دارد.»
از طرفی اصل دوم قانون اساسی مقرر می دارد:
جمهوری اسلامی ، نظامی است بر پایه ایمان به :
1 ـ خدای یکتا(لااله الا الله) و اختصاص حاکمیت و تشریع به او و لزوم تسلیم در برابر امر او.
2ـ وحی الهی و نقش بنیادین آن در بیان قوانین.

حال فقط با توجه به همین دو اصل که دومین اصل مذکور، پایه و بنیاد نظام ولایت فقیه است، باید پرسید که تشکیل یک «دولت سبز ملی» در درون ساختار نظام جمهوری اسلامی که معتقد است حاکمیت و تشریع به خداوند اختصاص دارد، چگونه امکان پذیر می باشد؟ بدیهی است که مفهوم یک «دولت ملی» در ارتباط با یک «حکومت ملی» می تواند مصداق پیدا بکند که در پی استقرار «حاکمیت ملی و مردم» است نه «حاکمیت الهی». شعار «دولت سبز ملی فقط یک تناقض و فریب بزرگ است.

بهرحال در نتیجه تناقض مذکور، این شعار هرگز نمی تواند مطالبات آزادیخواهانه و برخورداری ملت ما از ارزشهای حقوق بشری را تامین کند. این است که مردم ما، جوانان ما و دانشجویان ما باید هشیار باشند و نسبت به شعارها حساسیت بیشتری را نشان دهند و از شعارهایی که ظرفیت پوشش خواسته های اساسی آنان را ندارند، پرهیز کنند. هدف از طرح شعار «دولت سبز ملی» مهار کردن سقف مطالبات قیام است تا در چهارچوب نظام و قانون اساسی اش باقی بماند و از این طریق کلیت نظام ولایت فقیه مصون از اعتراض و نفی قرار گیرد تا بتواند به حیات کثیف و ننگین خود ادامه دهد.

مرگ رنگی در کنار شب ــ زهره محسنی پور

2011-02-16T21:34:00.000+01:00

«در شبی تاريک
که صدايی با صدايي درنمیآميخت
و کسی کس را نمیديد از ره نزديک،
يک نفر از صخرههای کوه بالا رفت
و به ناخنهای خونآلود
روی سنگی کند نقشی را و از آن پس نديدش هيچکس ديگر.
شسته باران رنگ خونی را که از زخم تنش جوشيد و روی صخرهها خشکيد.
از ميان برده است توفان نقشهايی را
که بهجاماند از کف پايش.
...کوه اگر بر خويشتن پيچد،
سنگ بر جا همچنان خونسرد میماند
و نميفرسايد آن نقشی که رويش کند در يک فرصت باريک
يک نفر کز صخره های کوه بالا رفت
در شبی تاريک»
«مرگ رنگ»، اولين دفتر از مجموعة اشعار سهراب سپهری است که به سال 1330 شمسی, كه سهراب 23ساله بود, منتشر گرديد. وی در اين دفتر شعر، بيشتر به خود پرداخته و حالات درونی خود را به تصوير کشيده است: سهراب، مرغی است که از وطن خود دورافتاده و در دياری به غربت جای گرفته است ولی «غريب را دل سرگشته با وطن باشد» و انديشة وصا ل آن، صبر و قرار دل، از او بربايد: «دير زمانی است روی شاخه اين بيد
مرغی بنشسته کو به رنگ معماست
نيست هم آهنگ او صدايی، رنگی
چون من در اين ديار، تنها، تنهاست».

مرغک غريب، پر از ندانمهای رازآميز است. او را دلی است پر ز غوغا و هياهو، ليک چون محرم اسراری از برای دل سوختهاش نمیيابد، خموشی و سکوت پيشه میکند؛ سکوتی سرشار از حرفهايي، که کس را طاقت شنيدن آن نيست.
«گرچه درونش هميشه پر زهياهوست،
مانده بر اين پرده ليک صورت خاموش
روزی اگر بشکند سکوتِ پر از حرف،
بام و در اين سرای می رود از هوش.
راه فروبسته گرچه مرغ به آوا،
قالب خاموش او صدايي گوياست».

سهراب در عصر خود، شاهد ظلم و بیعدالتی، خفقان و استبداد، فقر و تنگدستی، سلطة خرافات بر اذهان مردم، تاريکی انديشه ها، و در يک کلام، عقبماندگی و انحطاط جامعه و فرهنگ ايرانی بود؛ استبداد و اختناقی که بر جامعه حاکم بود، جدال و دشمنی نيروهای سياسی با يکديگر (که اكنون نيز گرفتار آن هستيم), تفرقة نيروهای مردمی، گسترش ارزشهای فرهنگ غربی به بهانه پيشرفت, اوضاع نااميدکننده و اسفناکی را پديد آورده بود. فروغ فرخزاد مشخّصهيهای جامعة آن زمان را چنين بيان می کند: «سرزمين قدکوتاهان»، «قلمرو بیآفتاب»، «حکومت کوران»، «خورشيدهای مرده»، «مجلس ثنا و سپاس»، «جنازههای ملول، ساکت و متفکر»، «جهان بیتفاوتی فکرها، حرفها، صداها». «فروغ» که کار هنر را يک جور بيان کردن و ساختن جديد زندگی میداند، نگاهش را به جامعه معطوف میدارد و همينطور ديگرانی که اينچنين نگاهی دارند ولی سپهری که طبيعتاً فردی منزوی و گوشهگير است، آزرده خاطر ومغموم، خلوت و تنهايی را برمیگزيند.

«حرفها دارم
با تو ای مرغی که میخوانی نهان از چشم
و زمان را با صدايت میگشايی!
چه ترا دردی است
کز نهان خلوت خود میزنی آوا
و نشاط زندگی را از کف من میربايی؟»

سهراب در کنج عزلت و انزوای عرفانی خود، سلوک باطنیاش را آغاز میکند. اين سير و سلوک میتواند او را قادر به گشودن افقهای ديگری کند. مجموعه «مرگ رنگ» حکايت اين خلوت و تصويرگر حالات درونی وی در اين مرحله از سلوک اوست. فضای اشعار اين مجموعه از «تيرگی و وحشت شبهای سرد، نالههای حزن انگيز مرغانی غريب و تنها، نوميدی، اسارت و مرگ و نيستی» حکايت میکند و بهطورکلی, بدبينی سنگينی بر آن حاکم است، بدبينیيی که از فضای خفقانآور استبداد و گسترش روزافزون ابتذال در جامعه، از خود بيگانگی، بحران هويّت و در يک کلمه, نابودی فرهنگ اصيل ايرانی، حاصل شده و او را افسرده و نوميد ساخته است.
« ... جغد بر کنگرهها میخواند.

لاشخورها، سنگين،
از هوا، تکتک، آيند فرود:
لاشهيی مانده به دشت
کنده منقار ز جا چشمانش،
زير پيشانی او
مانده دو گود کبود».

سهراب، که به ظلمت شب گرفتار آمده، رهسپار راهی دور است، امّا او را پايی است خسته و چراغی مرده. رنگی نيست که به او نويد پايان شب و آمدن سحر را دهد. او تنها و اندوهناک از فکر تاريکی و ويرانی يی که اطراف او را در بر گرفته است، صبر از کف داده، و لب به شکوه و اعتراض می گشايد. اين تاريکی، تنهايی و ناتوانی در پيمودن اين راه دور، او را در غم فرو برده است. غمی بس سنگين.

«شب سردی است، و من افسرده
راه دوری است، و پايی خسته
تيرگی هست و چراغی مرده.
... نيست رنگی که بگويد با من
اندکی صبر، سحر نزديک است:
هر دم اين بانگ برآرم از دل:
وای، اين شب چقدر تاريک است!
... مثل اينست که شب نمناک است.
ديگران را هم غم هست به دل،
غم من، ليک، غمی غمناک است."

بسياری بر اين عقيده اند که اشعار سهراب حاوی تصاوير مجرّد و خا لی از مفاهيم اجتماعی و دردهای مردم است، نگاه ژرف تر به اشعار سهراب نشان می دهد که او به مسائل زمانه و دردهای جامعه اش واقف بوده و از آن رنج می برده است و اگر اشعارش در کليت خود رنگ اجتماعی ندارد، شايد ناشی از نگاه متفاوت او به مسائل بوده، و بر اساس همان نگاه، در پی راهی و درمانی ديگر برای رهايی آدمها از درد و رنج بو ده است. ضمن آن که او در عصری به سر می برد که جامعه در برزخی برآمده از برخورد بنيا نها و انديشه های سنتی با مفاهيم مدرن گرفتار بود، يا به عبارت بهتر، مفاهيم و ارزشهايی که حکومت استبدادی وقت، تحت عنوان مدرنيزاسيون و دروازه های تمدن بزرگ به مردم معرفی می کرد.

سهراب طبيعت و روحيه يی مخصوص به خود داشت که به ندرت می توان همه آن ويژگی ها را با هم در فردی يافت. اين ويژگی ها، باعث می شد که شخصيت او در نظر ديگران مبهم، غيرعادی و ناهمگون با زمانه جلوه کند. به هر حال, او تحت تاٌثير شرايط زمانی از يک سو و خصوصيات منحصر به فرد خودش، از اوضاع زمانه اش دلسرد و نااميد بود.

«...قصه ام ديگر زنگار گرفت: با نفسهای شبم پيوندی است.
پرتويی لغزد اگر بر لب او گويدم دل: هوس لبخندی است.
باد نمناک زمان می گذرد رنگ می ريزد از پيکر ما.
خانه را نقش فساد است به سقف ـ سرنگون خواهد شد برسرما.
گاه می لرزد باروی سکوت: غولها سر به زمين می سايند.
پای در پيش مبادا بنهيد، چشمها در ره شب می پايند!»

در آن وضعيت آشفته، جامعه روشنفکری را نيز، در برخورد با مسائل و يافتن راهی برای برونرفت از معضلات مبتلابه وحدتی نبود. راه حلی که می بايست با در نظر گرفتن بافت ساختاری جامعة ايرانی، ارائه میشد. برخی از آنان، پيشرفت جامعه ايرانی را فقط در سر تا پا غربی شدن می دانستند، برخی ديگر, در پی سراپا غربی شدن نبودند ولی با الگوگيری از غرب، در پی آن بودند که انديشه های مدرن را به نوعی هماهنگ با ارزشهای فرهنگ ايرانی، در جامعه مستقر سازند و در اين راه تکيهگاهشان، پيشينه فرهنگی و تاريخی ايران بود و عده يی ديگر، با تنفّر از غرب و هر آن چه از سوی غرب می آمد، بر اين عقيده بودند که نجات جامعه فقط در بازگشت به «خويشتن» است که در واقع حاکميت ارزشهای سنتی و شرعی بود و بالاخره, شماري از روشنفکران، علل عقبماندگی جامعة ايرانی را خود مردم آن جامعه می دانستند. به باور آنان, اذهان تاريک وخرافهزده، بیتفاوتی مردم نسبت به سرنوشت خويش در برابر قدرت حاکمه، عادات وسنن موهوم، ريشة شکست و ناکامی جامعه ايرانی بود و تنها راه نجات ملت را در بيداری وآگاهی آنان می ديدند. آن چه که موجب تباهی و سيه روزی آنان شده بود، فقر فرهنگی و جهالت آنان بود. قدرت حاکمه، فقط در پی اين بود که با يکسری اصلاحات روبنايی، جامعه ايرانی را مدرن نشان دهد, بدون آن که اصول پايه يی مدرنيته و نتايج برخاسته از آن، مانند دموکراسی و آزادی و... را، گردن نهد. در اين وضعيت، بدون آگاهی از مبانی و بنيانهای انديشه مدرنيت، شرايط برای تعامل و تقابل صحيح سنت و مدرنيته مساعد نبود، درنتيجه, به جامعه، رنگ و لعاب انديشه های جديد زده شد ولی جهل و خرافات و فقر فکری همچنان در اذهان مردم باقی ماند.

شعر «قير شب» اولين شعر مجموعة «مرگ رنگ» است. همانطور که از نام شعر، برمی آيد، تيرگی اين شب بسيار عميق است. شب، تاريکی و ظلمت، می تواند نشانههای جامعه يی بيمار باشد که بر مبنای ضد ارزشها پايهگذاری شده است. فريب و دورويی، جهل و ناآگاهی، فقر و تنگدستی، مفتخوارگی و ظلم و ستم در چنين جامعه يی بيداد می کند و رهايی از زنجيرهای اسارتِ اين قيود پوسيده، بسيار سخت و دشوار است. در شعر «در قير شب» سنگينی ظلمت، سهراب را از رسيدن به نور و روشنایی ماٌيوس کرده است، تاريکی همه جا را فرا گرفته، و حتی اگر سايه يی درآن تاريکی بلغزد، وهمی بيش نيست. آوايی از دور، او را فرامی خواند, امّا پاهای او که در « قير شب» اسر است توان پاسخ به ندا را از او گرفته است.

«ديرگاهی است که در اين تنهايی رنگ خاموشی در طرح لب است.
بانگی از دور مرا می خواند ليک پاهايم در قير شب است.
رخنه يی نيست دراين تاريکی در و ديوار به هم پيوسته.
سايه يی لغزد اگر روی زمين نقش وهمی است ز بندی رسته.
... دير گاهی است که چون من همه را ـ رنگ خاموشی در طرح لب است.
جنبشی نيست در اين خاموشی دست ها پاها در قير شب است».

در آن وضعيت و در شرايطی که ارزشهای فرهنگ اصيل ملی رو به نابودی بود و نابه سامانيهای اجتماعی، سياسی، هرج ومرج در روابط اجتماعی، موجب نااميدی و سرخوردگی بسياری از روشنفکران و منجر به گوشه گيری و انزواي آنان شد و از آن جمله سهراب بود که صلح در عمق وجودش جای داشت.

شعر ديگر اين مجموعه، «مرگ رنگ» نام دارد که در عين حال عنوان مجموعه را هم به خود اختصاص داده است . در اين شعر، سهراب از زبان مرغی سياه، از مرگ و نيستی می گويد. او مرگ رنگی را در کنار شب می بيند که بی حرف مرده است و با مرگ او، هر صدا و آوايی خاموش شده، و تنها صدای اين مرغک غم پرست که سرمست از «مرگ رنگ» است، در اين سکوت طنين دارد تا در به روی غمهای بيشتری بگشايد.

« رنگی کنار شب
بی حرف مرده است.
مرغی سياه آمده از راههای دور
می خواند از بلندی بام شب شکست.
سرمست فتح آمده از راه
اين مرغ غم پرست.
در اين شکست رنگ
از هم گسسته رشته هر آهنگ.
تنها صدای مرغک بی باک
گوش سکوت ساده می آرايد
با گوشوار پژواک.
... بندی گسسته است.
خوابی شکسته است.
رؤيای سرزمين
افسانه شکفتن گلهای رنگ را
از ياد برده است.
بی حرف بايد از خم اين ره عبور کرد:
رنگی کنار اين شب بی مرز مرده است»

از سوی ديگر، ساية سنگين جهل و نادانی، بر توده مردم، کار را دشوارتر می ساخت. حتی «فروغ»، اين شاعر دردآشنای مردم در توصيف خصوصيات آنها در اشعارش، آنان را «زنده های امروزی» يی می داند که چيزی جز «تفاله يک زنده نيستند», يا اين جهان را به «لانه ماران» تشبيه می کند که «پراز صداهای پای مردمی است که همچنان که تو را می بوسند طناب دار تو را در ذهن خود آويزان می سازند», يا اين که آنان را به «جنازه های خوشبخت، ملول، ساکت، خوش برخورد و خوش پوش که شهوت خريد ميوه های فاسد بيهودگی را دارند»، تشبيه می کند. سهراب دردمند از همه و همه چيز، در اطراف خود ديواری بلند و مستحکم از سنگهای سخت می سازد تا راه را، بر حمله غولان ابتذال و دنائت و ديگر زشتيها ببندد.

« ...تا بسازم گرد خود ديواره يی سر سخت و پا برجای.
با خود آوردم ز راهی دور
سنگهای سخت و سنگين را برهنه پای.
ساختم ديوار سنگين بلندی تا بپوشاند
از نگاهم هر چه می آيد به چشمان پست
و ببندد راه را برحمله غولان
که خيالم رنگ هستی را به پيکرهايشان می بست».

اما، گهگاه به اين تاريکی روزنه يی از نور نفوذ می کند و اميد به روشنا يی، در قلبش، جان می گيرد.

«... لبهای جويبار
لبریز موج زمزمه در بستر سپيد
در هم دويده سايه و روشن.
لغزان ميان خرمن دوده
شبتاب می فروزد در آذر سپيد.
همپای رقص نازک نيزار
مرداب می گشايد چشم تر سپيد.
خطی ز نور روی سياهی است:
گويی بر آبنوس درخشد رز سپيد
ديوار سايه ها شده ويران
دست نگاه در افق دور
کاخی بلند ساخته با مرمر سپيد."

سهراب در شعر ديگر مجموعة «مرگ رنگ» با عنوان «ناياب», جسدی را توصيف می کند که مدت زيادی است در خلوت کبود اتاقش جای گرفته و گنديده است. شايد اين جسد آن افکار و عاداتی است که به زمان او تعلّق ندارد و به همين دليل, فاسد شده و نشان از زوال دارد. او جسد را می شکافد تا گذشته خود را ببيند و می فهمد که آدمی که اکنون هست از جنس آن زمان نيست.

«... ديری است مانده يک جسد سرد
در خلوت کبود اتاقم.
هر عضو آن از عضو دگر دور مانده است،
گويی که قطعه، قطعه ديگر را
از خويش رانده است.
از ياد رفته در تن او وحدت.
بر چهره اش که حيرت ماسيده روی آن
سه حفره کبود که خالی است
از تابش زمان.
بويی فساد پرور و زهرآلود
تامرزهای دور خيالم دويده است.
نقش زوال را
برهرچه هست، روشن و خوانا کشيده است.
در اضطراب لحظه های زنگار خورده يی
که روزهای رفته در آن بود ناپديد،
با ناخن اين جسد را
از هم شکافتم،
رفتم درون هر رگ و هر استخوان آن
امّا از آنچه در پی آن بودم
رنگی نيافتم».

واقعيت اين است که لحظه ها در گذر است و اين گذر در وصل به لحظه يی ديگر تداوم می يابد و آن چه که حتی در يک لحظه گذشته، ديگر باز نمی آيد.

«دنگ ...
فرصتی از کف رفت.
قصه يی گشت تمام.
لحظه بايد پی لحظه گذرد
تا که جان گيرد در فکر دوام،
اين دوامی که درون رگ من ريخته زهر،
وا رهانيده از انديشه من رشته حال
وز رهی دور و دراز
داده پيوندم با فکر زوال.
پرده يی می گذرد،
پرده يی می آيد:
می رود نقش پی نقشی دگر،
رنگ می لغزد بر رنگ.
ساعت گيج زمان در شب عمر
می زند پی در پی زنگ:
دنگ ... دنگ ...»

سهراب را، از لحظه های تلخ و نقشهای رفته رهايیيی نيست. او رنج و اندوه بگذشته و مرده را، در گور مغزش دفن کرده، امّا, ناگهان، مرده به نغمهيی جان می گيرد و بانگ بر وی می زند که آيا مرا مرده پنداشته و به خاک روزهای رفته بسپردهای؟

«... ليک پندار تو بيهوده است:
پيکر من مرگ را از خويش می راند.
سرگذشت من به زهر لحظه های تلخ آلوده است.
من به هر فرصت که يابم بر تو می تازم.
شادیات را با عذاب آلوده می سازم.
با خيالت می دهم پيوند تصويری
که قرارت را کند در رنگ خود نابود.
درد را با لذت آميزد،
در تپشيهايت فرو ريزد.
نقشهای رفته را بازآورد با خود غبارآلود.
مرده لب بر بسته بود.
چشم می لغزيد بر يک طرح شوم.
می تراويد از تن من درد.
نغمه می آورد برمغزم هجوم».

«سرود زهر», آخرين شعر از مجموعه اشعار «مرگ رنگ» است. سهراب، حتی در «هست شب»، رنگ را جستجو می کند, اگر چه می داند که شب در انديشه نابودی او با زهری تلخ است. او بر اين انديشه می خندد و می گويد:

«...نبض من هر لحظه می خندد به پندارش.
او نمی داند که روييده است
هستی پر بار من در منجلاب زهر
و نمی داند که من در زهر می شويم
پيکر هر گريه، هر خنده،
در نم زهر است کرم فکر من زنده،
در زمين زهر می رويد گياه تلخ شعر من».

سهراب سپهری غرق در افسون گل سرخ ــ زهره محسنی پور

2011-02-16T21:32:00.000+01:00

سهراب سپهری، شاعر و نقاش معاصر، در 15 مهرماه سال 1307 شمسی در کاشان متولد شد. دوران کودکی را در همان شهر, در باغ بزرگی سپری کرد که پر از درختان ميوه و گل و سبزه بود و شمارش درختان آن به سادگی امکان نداشت؛ باغی باصفا که در جوی آب آن، گاه سيبهای سرخ باغ همسايه غوطه میخوردند که شوق و شادیيی کودکانه برای سهراب و ديگر کودکان به ارمغان میآوردند. دوران کودکی سهراب دراين باغ ، با درختان تنومند و کهنسال عَرعَر و تبريزی و اَقاقی و جوی آبی که در عرض باغ جاری بود و کنار آن پر از گلهای داوودی، شب بو، زنبق و اطلسی، و شبهای کودکیاش را معطّر و خوابها و رؤياهايش را شيرين میکرد، سپری شد.
همنشينی باچنين طبيعتی، تاٌثير ژرف و عميقی بر روحش گذاشته و با جانش عجين شده بود. ويژگيهای طبيعت؛ لطف و سادگی، لطافت و ملايمت، خلوص و پاکی، بر روحش نقش بسته بود و در شعرهايش متجلّی می شد.

سهراب مجموعه اشعاری دارد که شامل هشت دفتر شعر است که به ترتيب عبارتند از: 1- مرگ رنگ؛ 2- زندگی خوابها؛ 3- آوار آفتاب؛ 4- شرق اندوه؛ 5- صدای پای آب؛ 6- مسافر؛ 7- حجم سبز 8- ما هيچ, ما نگاه.

سهراب، شاعر طبيعت و ستايش از آن است. او در اشعارش چنان عناصر طبيعت را به تصوير میکشد که به خواننده احساس در متن طبيعت بودن دست می دهد و با اين احساس به آرامش میرسد. او حس کنجکاوی را در خوانندة شعرش برمیانگيزاند تا به تفکّر فرورود و با تمرکز، آنچه را که سهراب به تصوير میکشد، حس و درک کند. خواننده برانگيخته میشود که ببيند آيا در پس اين تصويرهای مستقيم که در پيش روی او قرار دارد و ذهن, نخست, با آن درگيرشده و معنايش را بهدست میآورد، تصاوير و معانی ديگری نيز نهفته است؟ يعنی، درواقع مخاطبش را به تاٌنّی و درنگ دعوت میکند. او به مثابه آينهيی در برابر طبيعت است که حقايق آن را برای ديگران منعکس میکند. اشعارش دارای تصويرهای شاعرانه و بديع و رنگارنگ است که سبک شعری او را ويژه و متمايز از سبک ديگران میکند و میتوان او را, درواقع, بنيانگذار اين سبک شعر دانست.

سهراب در سفرهای خارجی خود، بهخصوص سفرهايش به شرق دور از آموزههای فلسفة «ذِن بوديسم» که ريشه در متون بوديسم دارد، متاٌثّر می شود. اساس فلسفة «ذِن بوديسم» اين است که جهان و اجزای آن چند چيز نيستند، بلکه همه يک واقعيتند. اين منطق آدمی است که با تجزيه و تحليل تنوّع جهان، اين وحدت را ناديده می گيرد. اما, بخش غيرمنطقی ذهن، يعنی شهود می تواند اين وحدت رادرک کند. يکی از اصول مهم «ذن بوديسم» درکِ شُهودی است. «ذِن» (=آييني مبتني بر تعاليم بودا, كه رستگاري را از طريق كشف و شهود و انديشيدن ميداند) اصولاً بر مُراقبه برای رسيدن به آگاهی، بدون واسطه فرآيندهای دنيوی و ذهنی تاٌکيد میورزد. در عرفان شرقی، تنها يک حقيقت ثابت وجود دارد که اصل و جوهر هستی است. انوار اين حقيقت در همهجا يکسان متجلّی است ولی نسبتِ دريافت آن به موجودات متفاوت است. بنابراين، اگر بخواهيم که به جهان انديشههای سهراب نفوذ کنيم، میبايست به جهان خاص و تجريدی او پانهيم: «چشمها رابايد شست، جورديگر بايد ديد». در اين صورت است که میتوانيم همچون او به دنيای پيرامون خود نگاهکنيم و روابطی را, که الهامبخش تخيّلات وسيع و تصويرهای بديع اوست, درک کنيم.

ويژگی کلی اشعار سپهری، داشتن زبانی لطيف، خيالات ظريف، تصويرهای زيبا، خلق و استفاده از نمادهای شعری که ويژه خود اوست و در نهايت، مضامين و مفاهيم عرفانی و فلسفی است, بههميندليل، اگرچه پارهيی از اشعارش به زبانی ساده و روان سروده شده که درخور فهم همگان است,امّا پارهيی ديگر, به لحاظ استفاده از تخيّل بسيار آزاد، نمادهای انديشههای فلسفی و عرفانی و ترکيبات و اضافات پيچيده و ناماٌنوس، خوانندة خاص خود را میطلبد؛ خوانندهيی که بر دانش و تکنيک شعری و انديشههای فلسفی و عرفانی تاٌثيرگذار بر شعر سهراب آشنا باشد. «نيما» میگويد: «شعر همان رودخانهيی است که هرکس میتواند بهاندازه گنجايش پيمانة خود از آن آببردارد بیآن که از رودخانه چيزی کم شود. اما, حوضچه ها به يک دست و رو شستن ارزند و بس».

سپهری به سير و سلوک و مکاشفه در جهان پيرامون خود و طبيعت میپرداخت و رسيدن به خدا را در آن جستجو میکرد. او در پی ايجاد يک رابطة صحيح با جهان اطراف خود و اجزاي آن بود تا بتواند از راههای گوناگون با هستی به وحدت برسد. همانطور که در عرفان شرقی، فرد برای بازيافتن معنای وجود خويش، خود را در مطلقِ ذات هستی گم میکند تا بتواند با مرجع هستی يکی شود, آنگاه است که به شادی و خوشبختی دست میيابد. وقتی که به شادی دستيابيم میتوانيم عشق و محبت را در وجودمان پيشرفت دهيم، تا بتوانيم دوستدار تمام موجودات زنده باشيم، همانگونه که سهراب بود.

استفادة مکرّر سهراب از واژههايی مانند درخت، آب، باران، ماه، چشمه، دريا، آسمان، چمن، مرغ، سفر، آيين، گل نيلوفر، ادراک، نور و از اين قبيل, همه, متاٌثر از حس طبيعتگرا و تاٌثير او از انديشههای عرفان بودايی بوده است.

پيام سهراب در اشعارش به ما، درواقع, فراخواندنی است به سفر به دنيای رازهای هستی و ناشناختههای آن؛ دعوتی است به سرچشمة نورکه همان حقيقت جهان است. او به انسان امروز که از زندگی ساده در دامان طبيعت، لمس خورشيد و ماه از نزديک و دليسپردن به صدای پرندگان، زمزمة چشمهسارها و نقاشی رنگارنگ طبيعت چشم پوشيده و نمیتواند لذّت غرقشدن و يگانهشدن با طبيعت را درک و تجربه کند و در شهرهايی با رويش هندسی سيمان، آهن و سنگ، که «سقف اتوبوسهايش خالی از کبوتراست»، هشدار می دهد که بيش از هرزمان ديگر از واقعيات زندگی دور و از خود بيگانه شده است. همه چيز در اين هستی اعمّ از «جمادات، نباتات، حيوانات و انسان» همه جلوههای يک حقيقتاند. پس بايد در هرچيزی درنگ و تاٌمّل کرد، ساده و بیآلايش همانطور که هستی است و اين چنين میتوان به حقيقت هستی دستيافت. او میگويد تنها چيزی که مانعِ اين وصال است، عادت است که هميشه در مسير قرار دارد. عادت، آفت درنگ و تاٌمّل و شگفتی و حيرت است. امّا , در نگاه سهراب، «زندگی چيزی نيست، که لب طاقچة عادت, از ياد من و تو برود». او به سيبی و به بوييدن يک بوتة بابونه خشنود است. زندگی برايش نوبر انجير سياه است که در دهانِ گَس تابستان است. «زندگی حسّ غريبی است که يک مرغ مهاجر دارد». پس «چترها را بايد بست ـ زيرباران بايد رفت. فکر را، خاطره را، زير باران بايد برد ـ عشق را، زير باران بايد جست ـ زندگی ترشدن پی درپی ـ زندگی, آب تنی کردن در حوضچة اکنون است».

در سراسر عرفان شرقی، مرگ و زندگی جاری است. در نظر بودا، مرگ رهايی است در نظر سهراب نيز، مرگ در سراسر زندگی جريان دارد و از اين روست كه می گويد: «و نترسيم از مرگ ـ مرگ پايان کبوترنيست ـ مرگ وارونة يک زَنجره (=جيرجيرك) نيست ـ مرگ در ذهن اقاقی جاری است ـ مرگ در آب و هوای خوشِ انديشه نشيمن دارد ـ مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گويدـ ... و همه می دانيم ـ ريههای لذّت، پرِ اکسيژن مرگ است».

يکی از ويژگيهای سپهری و اشعارش ـ که مورد انتقاد بسيار قرارگرفته ـ فاصلهگرفتن او از جامعه و واقعيتهای موجود در آن است, بههميندليل است که در اشعارش هيچ مضمون اجتماعی و سياسی وجود ندارد, و لذا به دليل همين بیاعتنايی به سرنوشت اجتماعی و سياسی، او را مورد نکوهش قرار میدهند. درحالی که انسان نيز يکی از نمودهای هستی است, و به قول شاعر متعهّد و ارزشمند اسماعيل وفا يغمايی, «زندگی در همه جا جريان دارد. زندگی در درون يک شاخة علف که در باد میلرزد و حشرهيی کوچک همان قدر قابل ستايش و احترام است که در عضلات نيرومند يک آهنگر که باپتک به فلز شکل میدهد و در غرّش يک ملت برای آزادی و رفع ستم از خود و شهادت يک چريک و زيبايی يک چهره... هنر وفادارترين مدافع زندگی است زيرا خودش از ذات زندگی میجوشد».

سهراب روحيهيی خاص خود داشت. از خشونت متنفّر بود و به همينعلت نيز, انزوا را برگزيده بود. او پيامآور عشق و محبت بين تمام موجودات بود. شايد بتوان گفت که به دليل لطافت روحیاش، توان مقابله با خشونتها و رويارويی با مرگ «گلهاي سرخ» را در آن زمان نداشت. البته اين توجيهی است که نمیتواند او را از روی برگرداندن از ستمهای عصر خودش مبرّا کند. اما, درعين حال او نيز آزرده از وقايع آن زمان بود و درنامهيی به دوستش «محمود فلسفی» مینويسد: «من هم مانند شما، تشنة يک انقلاب بزرگ؛ انقلابی که به همة اين بدبختيها خاتمه داده و يک باره اساس ظلم و ستم و بيداد را واژگون سازد، هستم ولی خدا می داند اين آرزوی من چه روزی لباس عمل خواهد پوشيد».

نکتة ديگر که از بار اشتباه سهراب ـ البتّه به زَعم نگارنده ـ میکاهد اين بود که او بهرغم انزوای اجتماعی و سياسی، هرگز به يک شاعر حکومتی و در خدمت منافع سياسی حکومت درنيامد, عاشق ايران و فرهنگ آن بود و در اشعارش صميميتی که نسبت به خاک و زادگاهش دارد، آشکاراست.

جهان مورد نظر سهرا ب، جهانی بود که برای فهميدن آن نمیبايست به دنبال علّت و معلول رفت. در نگاه او, همه جلوههای طبيعت، نشانههايی برای درک و فهم جهان هستی است. او برگ سبزی را برای درک هستی کافی و آن را «آيت» می داند. «زير بيدی بوديم ـ برگی از شاخة بالای سرم چيدم، گفتم: چشم را بازکنيد، آيتی بهتر از اين می خواهيد؟ میشنيدم که به هم میگفتند: سِحر میداند، سحر!» و او که اين برگ را بهترين آيت میداند، می گويد: «و نپرسيم که فوّارة اقبال کجاست ـ و نپرسيم چرا قلب حقيقت آبی است ـ و نپرسيم پدرهای پدرها چه نسيمی، چه شبی داشتهاند» و ادامه ميدهد:

«کار ما نيست شناسايی ”راز گل سرخ“
کار ما شايد اين است که در ”افسون گل سرخ“ شناور باشيم».
////////////////////////////////////////////////

سجاده نشین با وقار (1) ـ زهره محسنی پور

2011-02-16T21:30:00.000+01:00

مولونا جلال الدین رومی بلخی ، در سال 604 هجری قمری در بلخ به دنیا آمد. پدرش ، بهاء ولد، مشهور به « سلطان العلما» عارف و سخنور بلند آوازه یی بود و در شهربلخ و شهرهای پیرامون آن مریدان بسیار داشت.

سلطان محمد خوارزمشاه که پادشاهی « مستبد و وحشی خوی و عشرت جوی » بود در آن زمان بر خراسان و ماوراءالنهر حکومت می کرد.
احتمال یورش قوم وحشی و ویرانگر مغول به ماوراء النهر و خوارزم و خراسان و نیز جور و ستم سلطان محمد خوارزمشاه ، پدر جلال الدین محمد را به مهاجرت از بلخ وادار نمود.
در طی مسیر ، بهاء ولد با عطار، شاعر و عارف سوخته جان نیشابوری ، دیدار کرد. در این دیدارعطاردر باره جلال الدین ، به بهاء ولد گفت : « این کودک نورسیده ، به زودی ، آتش در سوختگان عالم خواهد زد» و نسخه ای از مثنوی « اسرارنامه » را ، که از یادگارهای دوران جوانیش بود به جلال الدین داد.

در سال 617 ، کاروان بهاء ولد به بغداد رسید. بهاء الدین پس از اقامت کوتاه در بغداد به قصد زیارت خانه خدا به سوی مکه حرکت کرد، پس از زیارت خانه خدا به شام (سوریه ) رفت و در آنجا که مرکز علما و عرفای بسیار بود اقامت گزید.

دیری نگذشت که پدر و پسر بنا به دعوت سلطان علاء الدین کیقباد سلجوقی عازم روم ( ترکیه کنونی ) شدند. چون به محل لارنده ( قرامان کنونی ) در چهل میلی قونیه رسیدند مورد استقبال سلطان و بزرگان شهر قرار گرفتند و در همانجا اقامت گزیدند.

بهاء الدین در مدرسه ای که حاکم آنجا به نام او کرده بود به تدریس و وعظ پرداخت و مریدان بسیاری پیدا کرد. جلال الدین تا 18 سالگی در فقه و تفسیر قرآن و شعرو ادب فارسی و عربی مهارت بسیار یافت . در آن سال ، به اصرار مریدان پدرش و به تشویق خود او ، در « آق شهر » مجلس وعظ برپا کرد که با استقبال بسیار مردم شهر روبه رو شد. کتاب « مجالس سبعه » ، حاصل وعظهای این دوره جلال الدین است.

آوازه بهاء ولد آنچنان بالا می گیرد که که پادشاه سلجوقی او را به تختگاهش قونیه که مرکز دانش و فرهنگ آن عصربوده ، فرا می خواند. بهاء الدین این دعوت را پذیرفته و با خانواده اش به قونیه می رود . بدین ترتیب مولانای 22 ساله رهسپار قونیه گشت و ازآن پس تا پایان عمر در قونیه ماندگار شد.

مولانا به مدت هفت سال در حوزه فقیهان حنفی در شام تحصیل می کند. همچنین مدت کوتاهی از تحصیلش را نیز در دمشق می گذراند. در آن شهر بود که با محی الدین ابن عربی ، صوفی بلند آوازه آن زمان ، دیدار داشت.

مولانا در این دوران هفت ساله برای تحصیل علوم دینی و « تهذیب نفس » تلاشی توانفرسا داشت ، به گونه یی که گاه از شدت مطالعه و ریاضت کشیدن بیمار و رنجور می شد و در بستر می افتاد. هفت سال ریاضت و هفت سال تفکر در حلب و دمشق ... او را به یک مفتی عالم و یک سالک موحد و عارف بدل کرده بود.

مولانا در 33 سالگی در حالیکه واعظ ، مفتی و فقیه و مدرسی توانمند بود ، به قونیه بازگشت. افراد زیادی هواخواه مجالس درس و وعظ مولانا بودند. با این که جوان بود، همه او را پیشوای دین می شمردند. مولانا از زمان بازگشتن از شام ، تا دیدار شمس تبریزی ، به مدت 5 سال به تدریس علوم دینی پرداخت.

طلوع شمس در آسمان اقبال مولانا
یکی از روزهای سال 642 هجری قمری که مولانا 38 ساله بود، با شاگردان و مریدان خود از مدرسه پنبه فروشان بیرون آمده و راهی خانه بود که عابری ناشناس در هیئت تاجری ، در برابرش ایستاد و او را از رفتن باز داشت و از او پرسید: « صراف عالم معنی ، محمد (ص) برتر بود یا بایزید بسطام ؟ » مولانا با خشم و پرخاش پاسخ می دهد: « محمد سرحلقه انبیاست ، بایزید را با او چه نسبت ؟ » درویش تاجر نما که از این پاسخ ناراضی بود، بانگ برمی دارد : « پس چرا رسول خدا فرمود سبحانک ماعرفناک ( خدایا تو پاک و منزهی که ما تورا نشناخته ایم ) ولی بایزید گفت سبحانی ما اعظم شانی ( پاکی مرا ست که چه اندازه مرتبه ام بزرگ است ). مولانا که بایزید را عارفی بزرگ و محمد را ختم انبیا می دانست ، پس از لحظه ای تامل گفت : « بایزید تنگ حوصله بود، به یک جرعه عربده کرد ، محمد دریا نوش بود، به یک جام ، عقل و سکون خود را از دست نداد!...

تا آن لحظه ، هیچ کس چنین پرسش عمیقی با وی مطرح نکرده بود، پرسشی که شریعت را در مقابل طریقت بگذارد. مولانا از همان آغاز سوال ، غور آن را درک کرده بود ودرک معنی این سئوال بود که او را دگرگون و منقلب ساخت. او با قلمرو تازه یی آشنا می شد که در آن انسان جز با نفی خود نمی توانست کمال خود را بجوید، به اقلیم ناشناخته یی راه یافت که در ان بایزید مثل ماری که از پوست برآید، از خودی بیرون آمده بود و آن چه بر زبانش می آمد، از زبان خود او نبود، اما محمد که تلقین وحی او را به ارشاد و هدایت خلق واداشته بود ، جز در آن چه وحی بود هیچ سخنش از نشان خودی خالی نبود.

مولانا پس از پاسخ عجولانه به پرسش ناشناس ، لحظه ای به سکوت فرو رفت و در مرد ناشناس نگریست امادر نگاه سریعی که بین آنها رد و بدل شد، بیگانگی آنها تبدیل به آشنایی گشت ... مولانا باقی راه را در صحبت با مرد غریبه طی کرد و او را با خود به خانه برد.

منابع :
سجاده شیخ ، باده حافظ از دکتر عبدالعلی معصومی
داستانها و پیامهای مثنوی از دکترحشمت الله ریاضی
////////////////////////////////////////////////////

سجاده نشین با وقار (2) ـ زهره محسنی پور

2011-02-16T21:28:00.001+01:00

دیدار و خلوت مولانا با شمس ، افقی تازه در برابر دیدگان مولانا گشود. شخصیت شمس ، این غریبه گمنام و تازه از راه رسیده ، در مولانا یک انقلاب عمیق روحی و روانی ایجاد کرد.

خلوت روحانی مولانا با شمس ، سه ماه یا اندکی بیشتر به طول می انجامد. در همین خلوت ها بود که شمس او را به یک « قمار » بزرگ فرا خواند ، قماری که مولانا می بایستی هست و نیست و تمام سرمایه خود را پای آن می نهاد ، قماری که هم احتمال « بُرد » داشت و هم احتمال « باخت » ، ولی آن افقی که شمس برای مولانا گشوده بود به این قمار می ارزید و مولانا دلیرانه ، این قمار را پذیرفت :

خنک آن قماربازی که بباخت آن چه بودش
بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر

شمس بدون آنکه مولانا را وعده و امید « بُرد » دهد او را به « قمار عشق » دعوت کرد ، که عشق با محاسبه سر و کار ندارد ، و به مانند « عقل » عاقبت اندیش و حسابگر نیست ، عشق از عاشق « پاکبازی » می خواهد و پاکبازی « قمار و ریسک بر باختن همه چیز بدون امید به بردن است »، عشق همه ی وجود عاشق را می خواهد ، نه بخشی از آن را .عشق به ظاهر سهل و آسان است ولی در این را ه باید که رنج های بی پایان و دردهای عظیم به جان خرید، همانطور که حافظ نیز می گوید :

الا یا ایهاالساقی ادرکاسا و ناولها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها

یا باز در جایی دیگر می گوید:

چو عاشق می شدم گفتم که بردم گوهر مقصود
ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد

در همین قمار بود که مولانا ، این « سجاده نشین با وقار» ، « شیخ زیرک » و « مرده گریان » به چنگال شمس «شیخ گیر» گرفتار آمد ، و به « زنده ای خندان » ، « عاشقی پرّان » و « یوسفی یوسف زاینده » تبدیل گردید ، و این همه را از « دولت عشق » بدست آورد که تا پیش از آن فقط « زاهدی ترسان » و « سجاده نشینی با وقار » بود لیکن ، « مولوی » نبود.

زاهد بودم ، ترانه گویم کردی
سرحلقه بزم و باده جویم کردی
سجاده نشین با وقاری بودم
بازیچه کودکان کویم کردی
در این راه ، شمس از او می خواهد که خود را از قید علم فقیهان برهاند ، قیل و قال خاطر پریش طالب علمان را در درون خود خاموش کند :

گفت که تو زیرککی مست خیالی و شکی
گول شدم هول شدم وز همه برکنده شدم

شمس ، روح مولانا را چون عقابی می بیند که رشته تعلقات ، او را از پرواز و فرود به اوج ها باز داشته است ، پس بر آن می شود که عقاب روح او را از قید بند تعلقات رها سازد ، لذا از او ، رهایی اش از « عقل عرفی » را طلب می کند و مولانا نیز همان می کند و به این تعبیر است که می گوید رفتم و دیوانه شدم .

گفت که دیوانه نه ای لایق این خانه نه ای
رفتم و دیوانه شدم سلسله بندنده شدم

باز به او می گوید:

گفت که سرمست نه ای رو که از این دست نه ای
رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم

شمس می خواهد که مولانا خود را از اسارت تعلقات ظاهری و این دنیایی ، غرور جاه و حشمت فقیهانه و نخوت ناشی از محبوبیت و شهرت رهایی بخشد که چه بسا محبوبیت و شمع جمع شدن ، می تواند قید و بندی باشد که فرد را از رسیدن به کمال انسانی باز دارد:

گفت که تو شمع شدی قبله ی این جمع شدی
جمع نیم شمع نیم دود پراکنده شدم

محبوبیت به نزد خلق و تجمع مریدان ، بندی محکم است و اولین نتیجه آن این است که شخص ، مریدِ مرید ِ خود می شود ، زیرا آدمی برای آنکه آن مرید را برای خود نگه دارد ، چه بسا آن را کند که مرید او می خواهد و طالب آن است و این یعنی بند و زندان ، که زندان چیزی جز در بند غیر بودن نیست و محبوب نیز برای حفظ محبوبیت خود ، در این بند گرفتار می آید:

جمله شاهان بنده ی بنده ی خودند
جمله خلقان مرده ی مرده ی خودند

و مولانا همه این چیزها را وا می گذارد و آن می کند که شمس می گوید. اما باز شمس مانعی دیگر می تراشد و می گوید که تو شیخ و پیشوا هستی و این مناسب پرواز تو نیست و این را هم باید رها کنی ، در واقع ، شمس تسلیم کامل او را مطالبه می کند .

گفت که شیخی و سری پیش رو و راهبری
شیخ نی ام پیش نی ام امر تو را بنده شدم

مولانا ، شیخی و پیشوایی را هم به کناری می گذارد ولی باز شمس مانعی دیگر را ذکر می کند .

گفت که با بال و پری من پر و بالت ندهم
در هوس بال و پرش بی پر و پر کنده شدم

اینک مولانا ، با تسلیم کامل خود ، بدون پر و بال ، در هوس بال وپری از جنسی برتر و دیگر ، دل بر « قضای عشق » می نهد و دیوانه ی « عشق دیوانه » و امّاره ی « نفس امّاره » شده، همچون « خلیل » رو به سوی آتش می نهد.

عشق دیوانه است و ما دیوانه ی دیوانه ایم
نفس امّاره است و ما امّاره ی امّاره ایم
من نی ام فرعون کآیم سوی نیل
سوی آتش می روم همچون خلیل

پس آنگاه که مولانا از همه آنچه که داشت ، گذشت و سرمایه و دارو ندار خود را به پای « قمار عشق » وا نهاد ، آنگاه است که :

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم
دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

مولوی می گوید که دیگر دیده اش سیر و جانش دلیر شده است چه اینکه « عشق » این برترین و ناب ترین گوهر عالم هستی ، به او سیری و دلیری بخشیده است .

دیده سیر است مرا جان دلیر است مرا
زهره شیر است مرا زهره تابنده شدم

اگر تا کنون یوسفی بود دیگر اکنون یوسفی « یوسف زاینده » شده است :

زهره بدم ماه شدم ماه شدم چرخ دو صد تاه شدم
یوسف بودم ز کنون یوسف زاینده شدم

ودلش به تابش شمس عشق بر افق زندگی اش ، جانی دیگر می یابد :

تابش جان یافت دلم وا شد و بشکافت دلم
اطلس نو بافت دلم دشمن این ژنده شدم

آنچه که شمس به مولانا هدیه کرد ، چیزی جز « گوهر عشق » نبود که چنین معجزها کرد :

در بن چاهی همی بودم نگون
در همه عالم نمی گنجم کنون

منابع :
سجاده شیخ ، باده حافظ از دکتر عبدالعلی معصومی
پیامهای مثنوی از دکترحشمت الله ریاضی
////////////////////////////////////////////

ای ندای ما ــ زهره محسنی پور

2011-02-16T21:15:00.001+01:00

یه دختر جوون
کنار خیابون
میون جمعیت
اومد به میدون
تا بزنه فریاد
از اینهمه بیداد
اسمش ندا بود
نگاهش غوغا بود
هیچی نمی خواست
به جز آزادی
اومد به میدون
با دست خالی
برا جنگیدن
با دیو تباهی
اما دیو سیاه
وحشی و خونخوار
با قلبی پر کینه
اومد به صحنه
حمله کرد به مردم
با سرب و گلوله
تیر دیو وحشی
سینه ها رو درید
جوونا افتادند
یک به یک، رو زمین
یکی از اونا
همین ندا بود
قلبش پرامید
نگاش به فردا بود
اما تیر دیوها
قلبش رو شکافت
سرب داغی رو
تو سینه اش کاشت
ندا بر زمین
سر نهاد خونین
باور نمی کرد
وقت رفتن بود
وقت دل کندن
از فرداها بود
از آرزوهاش
از رویاها بود
ندا بی صدا
رفت ز بین ما
با کوله باری
از آرزوها
حالا دیگه او
زیر خاک سرد
چشمش به ماهاست
آرزوش اینه
هر کدوم از ما
یک ندا بشیم
بی صداییش رو
فریادها بشیم
بکشیم به زیر
دیو سیاه رو
بکنیم آزاد
خاک میهن رو
حالا ای ندا
بخواب تو آرام
که وطن شده
پر از نداها
قسم به خونت
خون گلگونت
وطن را سازیم
آزاد و رها
قسم به خونت
وطن شود آزاد
بخواب تو آرام
ای ندای ما.
//////////////////////////////////////////////////

اندر باب فقه شیرین اسلامی ـ زهره محسنی پور

2011-02-16T21:12:00.000+01:00

یکی از فوائد دانشگاه رفتن در نظام مقدس جمهوری اسلامی، خوندن تاریخ اسلام نظام آخوندیه. یادمه که در واحد تاریخ اسلام ، استاد ما که آخوندی بود، روزی برای ما شرح داد که پیامبر اسلام، پنجاه و چهار ساله بود که عایشه 9 ساله را به خونه ش آورد، اونطوری بوده که اون بزرگوار، عایشه رو روی شونه هاش قرار داده و کول کرده و به خونه ش آورده ست. راستش دهن همه ما از تعجب، باز مونده بود؛ مگه می شه که آدم، پیامبر باشه ولی بی خیال ِعفت عمومی و شئوونات اسلامی باشه و از خونه ابوبکر تا خونه خودش، زنش رو روی کولش بگذاره ! اونهم تو جامعه اعراب بدوی؛ به قول معروف، جل الخالق! البته یک چیز حرفش درست بود؛ اونم اینکه عایشه در9 سالگی به همسری پیامبر در می آید؛ پیامبر در 63 سالگی رحلت می کند و در زمان رحلت او، عایشه بنا به اخبار، 18 ساله بوده. بنا به همین اخبار، عایشه 9 سال در خانه پیامبر بوده است، ما بچه های پررو هم سریع شروع به احتساب کردیم که اگه اینطوری باشه، همون می شه که عایشه نه ساله به همسری پیامبر در اومده، حال کول کردنش را دیگه ما نمی توانستیم احتساب کنیم این را خدا می داند و آخوندها و روایات و احادیث، که بالاخره ما نفهمیدیم کدام یکی از این روایات و احادث واقعا اصلی هستند و کدام جعلی.

از آنجا که درس تاریخ اسلام، از واحدهای عمومی و اجباری دانشگاه ست، خلاصه همه دانشجویان مفتخر به کسب این اطلاعات می شدن؛ اما، ما دانشجویان حقوق، به یک فضیلت اختصاصی هم مفتخر می شدیم که بقیه دانشجویان رشته های دیگر از اون محروم بودند؛ و اون هم خوندن « متون فقه اسلامی به زبان عربی» بود.

عرضم به حضورتون، که این متون فقه در چهار شماره ارائه می شد و هم واحد اختصاصی رشته حقوق بود و هم واحد اجباری که هر دانشجوی حقوق، بی برو و برگرد، باید اون رو برمی داشت. همین جا یه توضیحی باید بدم؛ سالی که من قبول شدم، تعداد دانشجویان ورودی 130 نفر بودن که از این تعداد، فقط هفت نفر، دختر بودند و بقیه افراد کلاس پسر بودن. اینجانب به لحاظ خصوصیات روحی خاص خودم، با هیچکس ارتباط نداشتم؛ از طرفی از همان روز اول شروع دانشکده، تو چشم انجمن اسلامی قرار گرفته بودم و شده بودم یک گاو پیشونی سفید توی دانشکده حقوق؛ برای همین هم از ترس اخطار گرفتن و اخراج شدن، دقیقا سر شروع کلاس می رفتم و بعد از اتمام اون، سر بزیر و سربراه از دانشکده خارج می شدم؛ یعنی سعی می کردم که تو راهروهای دانشکده آفتابی نشم؛ حتی از ترس به کافه تریا دانشکده که قسمت دختر ها و پسرها از هم جدا بود نمی رفتم؛ برای همین هم اگه یه موقع تو دانشکده یه توپی در می شد، من بی خبر می موندم. برگردیم به سر بحث جالب متون فقه.

این متون فقه، چهار شماره بود، که احکام حقوق اسلامی رو، یعنی امور مهمه اسلام و مسلمین رو، توضیح می داد. کتاب درسی ما، کتاب «شرح فی اللمعه الدمشقیه » تالیف «شهید ثانی» به زبان عربی بود. ( شهید ثانی از مشاهیر فقه است و کتاب او از معتبرترین کتب فقهی است که در حوزه علمیه هم تدریس می شه، کتاب «اللمعه الدمشقیه » تالیف «شهید اول» است و «شهید ثانی» شرحی بر اون نوشته که آن شرح در دانشکده به ما تدریس می شد، تازه اساتید به ما پیشنهاد می کردند اگر می خواهیم که شانس قبولی در کنکور فوق لیسانس را داشته باشیم به شرح لمعه اکتفا نکنیم و کتاب شرایع الاسلام را هم در کنار اون مطالعه کنیم که این کتاب هم در حوزه تدریس می شود). خلاصه، دردسرتون ندم، این فقیر در اون ترم کذایی که الان بحثش رو می کنم، بی خبر از همه جا، متون فقه (4) رو که موضوعش ، حدود و قصاص و دیات بود، انتخاب کردم. طبق معمول همیشگی دقیقا سر شروع کلاس وارد شدم، بطوریکه استاد هم در پی من وارد کلاس شد؛ ناگهان دیدم تمام دانشجویان حاضر در کلاس، پسرند؛ خبری از دخترهای کلاس، همون پنج،شش نفر نبود. خیلی تعجب کردم، یعنی چی شده که از دخترها هیج کدومشون نیومدند. هرچی فکر کردم، عقل ناقصه من ِ ضعیفه به هیچ جا قد نداد.

استاد شروع به تدریس کرد؛ اولین جمله که از دهانش در آمد، آن بود که :[ قال علیه السلام( یادم رفته کدام یک از ائمه بود) مِن رسول الله، الزنا کمثله .... ] استاد، تعریف زنا رو از روی لمعه به عربی خوند و شروع کرد به ترجمه آن :[ امام ....علیه السلام از رسول خدا (ص) نقل می کند که آن حضرت به فلانی از صحابه گفت که زنا مانند ... است که چنان شود ومانند... که چنین شود؛ همینطور که استاد این جملات رو می گفت، من مثل یک چوب خشک ، بی حرکت موندم، خدایا، اون همه پسر و من تک دختر کلاس، چه بکنم و چه نکنم، دیگر بقیه حرفهای استاد رو نفهمیدم، فقط می خواستم یک طوری وانمود کنم که انگار هیچ چیز خاصی نشنید م؛ سرم و چشمم رو در همون جهتی که بود، ثابت نگه داشتم، درست مثل یک مجسمه؛ از خجالت سرخ شده بودم و داغ، صورتم آنچنان داغ شده بود که احساس سوزش می کردم؛ طبق معمول همیشگی، نیمکت اول نشسته بودم و پسرها ردیف کناری و پشت سرم. نمی دونستم که چطوری دو ساعت رو بگذرونم، ولی هیچ کاری نمی تونستم بکنم که خارج شدن از کلاس بدتر از هرچیز دیگه ای بود؛ باید یه طوری وانمود می کردم که انگار من هیچ چیزی نشنیدم؛ تازه بدبختی این بود که این کتاب به عربی بود و ما باید این درس را به عربی یاد می گرفتیم، در نتیجه استاد مرتبا جملات و کلمات رو در ترجمه، هی تکرار و تکرار می کرد، تازه بعدش هم می پرسید که فهمیدید؟ یا می پرسید ، آیا کسی سئوالی نداره؟ البته شاید هم گناهی نداشت،چون امتحان به عربی بود و ما از بچه های دیگه شنیده بودیم که امتحانش خیلی سخته.خلاصه نمی دونم که چطوری اون دو ساعت گذشت. شاید الان باور نکنید که من از اون جلسه همینقدر رو به یاد می آرم که می نویسم و نه بیشتر؛ چون بقیه ش رو نفهمیدم که چطوری گذروندم. نمی توانستم باور کنم که آنچنان وقیحانه، زنا در فقه، نه تنها تعریف که «توصیف» هم شده باشد و تازه در دانشکده حقوق به خورد دانشجوی رشته حقوق بدهند. حالا فکر کنید که تازه باید این مطالب رو هم امتحان می دادیم. هیچوقت یادم نمی ره که برای امتحان این قانون حدود و قصاص و دیات چه زجری می کشیدم تا اون مواد مزخرف قانونی رو بخونم و بتونم نمره بگیرم؛ البته بعضی جاهاش دیگه حالت تهوع بهم دست می داد و از خوندن بعضی مواد صرفنظر می کردم و به قول جوونا، بی خیال نمره می شدم.

بگذریم، خلاصه با همون جمله اول استاد، تازه دو ریالی ام افتاد و فهمیدم که جریان از چه قرار بوده و چرا دخترهای دیگه در کلاس نیستند؛ بعدها فهمیدم که دخترهای همکلاسی من، از بچه های سال بالایی که این واحد رو گذرونده بودند، فهمیده بودند که اولین جلسه متون فقه (4) به تعریف دقیق بحث شیرین و جالب زنا اختصاص داره و اصلا اولین جمله درس با اون شروع می شه، برای همین هم به اون جلسه نیومده بودند؛ اما از اونجا که من با کسی ارتباط نداشتم، بی خبر از همه جا، تنها دختری بودم که در کلاس حاضر شده بود؛ ناگفته نمونه که بعدها همکلاسی ها خیلی به من خندیدند. باری، در دنباله تعریف زنا به روایت از پیامبردر کتاب «شرح فی اللمعه الدمشقیه»، حتی داستانی نقل شده بود که شخصی به حضور پیامبر می آد و می گه ای پیامبر من زنا کرده ام، و پیامبر می گه نه زنا نبوده است، برو. بار دوم و سوم هم می آد و پیامبر هم همون را می گه، بعد اون شخص بار چهارم می آد و پیامبر از او می پرسه که آیا تو که زنا کرده ای، مانند آن بوده که فلان بشود و یا مانند آن که فلان بشود، بوده است؟ مرد پاسخ می دهد ، آری . بعد از آن پیامبر دستور می دهد که حد بر او جاری شود.

خلاصه امر اینکه ، این شهید ثانی معظم و قبل از او شهید گرانقدر اول ، برای اینکه خدای ناکرده،حقی از انسانی پایمال نشه ، نه تنها به تعریف دقیق و با زاویه «زنا» اهتمام کرده بود، بلکه اعمال جانبی اون را هم تعریف کرده بود که اون اعمال، زنا محسوب نمی شدند و خارج از حکم ِ «حدود الهی» در مورد «زنا» قرار می گرفتند و مجازات دیگری داشتند. خلاصه به برکت این کتاب ارزشمند و بی نظیر «شرح اللمعه الدمشقیه»، و تدریس اون در دانشکده حقوق، یکی مثل من که همیشه سرش تو کتاب بود و از شیطنتهای جوونی به دور و خیلی خِنگ و بطور کلی چشم و گوش بسته ، این توفیق نصیبش می شد که یک سری آگاهی ها در امور ِ خاصه، بدست بیاره.
اینا رو گفتم که به این موضوع برسم که ای بابا، اینقدر به این زرافشان بیچاره یا به اون آیت الله بدبخت گیر ندهید، اینها خودشون گناهی ندارند، اینا که از خودشون چیزی در نمی آرن که بگن. همه این چیزها زیر سر اون «شهید اول و شهید ثانی » است. اگر اونا همچنین چیزهایی رو، اونهم تازه با استناد به سیرت پیامبر، نمی نوشتند، این آیت الله و اون زرافشان هم به قول خرسندی عزیز، چنین دُرفشانی نمی کردند. بگذریم که اصولا این مسائله مهمه، به عقل هر کسی مثل زرافشان خطور نمی کنه و مطمئنا از ناحیه عقول استثنایی تراوش می شه. ( از خوانندگان عزیز، استدعای عاجزانه دارم، مبادا کسی در مورد شهید اول و شهید ثانی و متون فقه دانشکده عزیز حقوق، چیزی به این هادی خرسندی شیطون یا اسماعیل وفا و حسین پویا بگه ، اگه این مطالب به چشم و گوش این سه نفر برسه از همین فردا قلم به دست می گیرند و یا به اون دو شهید بدبخت ِ اول و ثانی گیر می دن یا شروع به نوشتن در مورد دروس ارزشمند دانشکده نازنین حقوق می کنن.)
حالا غرض از این همه پرگویی اونه که بگم، اگر از اون آیت الله که به واقع با جونفشانی، خودش رو وقف «مسائل و امور مهمه » ای کرده که حیات اسلام و مسلمین به اون وابسته ست و روزانه اینجور مسائلی رو برای طلاب عزیز( پشتوانه های اسلام و مسلمین و ملت ایران) با موشکافی کامل تدریس می کنه، صرفنظر کنیم، در مورد زرافشان، احتمال نزدیک به یقین اینه که این بابا، پرونده های جزایی در این نظام زیاد داشته و زیاده از حد قانون مجازات اسلامی رو خونده و برای دفاع بهتر از موکلینش، مجبور به بررسی عمیق و تحقیق در این مسائل شده؛ النهایه، نتیجه این می شه که به واسطه چنین تحقیقی، آنچنان علمش اضافه می شه که همینجور توی گفته هاش، سرریز می کنه؛ یعنی این چیزهایی که این مظلوم میگه نتیجه فزونی علمشه، ولی یا کسی درکش نمی کنه یا اینقدر آدما بخیل وحسودند که نمی تونند به این فزونی علم دُرافشان اقراربکنن.

البته، یه مورد دیگه هم محتمله و اونم اینه که ممکنه این فلک زده در زندون، برای پرکردن وقتش، یک تحقیقی روی «شرح اللمعه الدمشقیه» کرده و به این نتیجه رسیده که این شرح کامل نیست و شهید ثانی نتونسته حق مطلب رو در موضوعات مهمه اسلام و مسلمین، ادا کنه، بخصوص این نقص در جرم « لواط» کاملا مشاهده می شه (مستند به ماده 108 قانون مجازات اسلامی، کتاب دوم، باب دوم، فصل اول، لواط وطی انسان مذکر است چه بصورت دخول باشد یا تفخید)، یعنی از شوربختی مسلمین بخصوص مسلمین ایرانی، قانون مجازات اسلامی فقط 18 ماده در مورد لواط داره و معلومه که ناقصه و این مسئله حیاتی رو، زرافشان با نگاه تیز و نافذش فهمیده ست. تازه ، مزید بر این نقص قانون مجازات، به علت پیشرفت زمان، مسائل جدیدی مثل اسکادران و آمریکای جهانخوار و سگهای تعلیم داده شده در این عصر مطرح شده که شهید اول و شهید ثانی با اون روبرو نبوده اند تاحکمش را بنویسن، پس یک نفر باید این کار رو بکنه و از اونجا که زرافشان مردی برای همه فصول است، لذا خودش هم یک شرح بر شرح اللمعه الدمشقیه نوشته که احتمالا بنا به مصالحی ( ممکنه هم از ترس هادی خرسندی باشه ) فعلا اون رو اعلام نکرده و چه بسا در آینده نزدیک اینکار را بکنه و ما شاهد انتشار کتابی به نام « شرح فی شرح فی اللمعه دمشقیه، التالیف الوکیل الناصر الزرافشان» (التقریرات فی السجن) باشیم.

یک خبر دیگه هم خصوصی براتو ن دارم که لطفا به اون چند نفری که در بالا گفتم، نگید؛ از قرار معلوم، اونطوری که بوی اون می آد، قراره که «کرسی» استادی «متون فقه 4» در دانشکده حقوق دانشگاه تهران رو به ناصر زرافشان بدن که بتونه به غنای علمی دانشکده حقوق کمک کنه، ضمن اونکه، وکلای آینده مملکت بتونن از نتیجه تحقیقاتش، مستفیض بشن. ( لازم به ذکر است که کرسی استادی در دانشکده به هر استادی داده نمی شه.)

( بد نیست بدانید که قانون مجازات اسلامی، شامل پنج کتاب است؛ کتاب اول، بیان کلیات است و کتاب دوم به بحث های داغ ِ « زنا، لواط (همجنس بازی مردان)، مُساحِقه (همجنس بازی زنان) و قوادی» اختصاص دارد و احکام آن را بیان می کند و ما نیز باید این جرائم را می خواندیم و آن را امتحان می دادیم به عربی و فارسی !)

السلام علیکم یا ایها الشهداء الاول و الثانی
السلام علیک یا الناصر الزرافشان
الیوم السادس، فی شهرا الدسامبر،السنه 2008
الاحقر، الزهره المحسنی پور
/////////////////////////////////////////////////////////////////////

آی آدما، آی آدما، عشق چیه، عاشق کیه؟ زهره محسنی پور

2011-02-16T21:05:00.000+01:00

آی آدما، آی آدما
گوش بکنید به حرفهام
می خوام بگم که عشق چیه
اونی که عاشقه کیه

عشق می گن جور واجوره
برای هرکی یک جوره
اما میون عشقا
اونی که از همه سره
اونه که عشق وطنه
عشق وطن مقدسه
به دوراز هرچی هوسه

یه موقعی ، عشق وطن
توی دل معلماس
همون معلما که از
بابا و نون وآب می گن
بابا که کار نداره
بابا که پول نداره
دلش ، خوشی نداره
بعدش می گن آزادی
ما رو می ده رهایی

وقت دیگه ، این کارگران
کز توی کارخونه می آن
شعار می دن تو کوچه ها
تو خیابون ، تو برزنها
وطن شده خرابه
ایرون شده ویرونه
اونا اگه وطن می گن
قیمت می دن
بهاش رو با زندون می دن

وقت دیگه ، بوی وطن
از تو نوشته ها می آد
این شاعران که شعر می گن
از گنج ملی مون می گن
بحرخزر، خلیج فارس
تنب بزرگ ، تنب کوجک
ابوموسی

باردیگه ، دانشجوها
میان توی خیابونا
می گن که آزادی می خوایم
وطن رو سرفراز می خوایم
مرگ بردیکتاتور
شعارشون
وطن وطن
خور و خوابشون
بعدش می گن از پول نفت
که مثل برق هیچ شد و رفت
اززنجیر و غل ترس ندارن
از شکنجه باکی ندارن
هرکی وطن رو دوست داره
عشق اونو به دل داره
اونو رو چشماش می ذاره
جونو به راهش می ذاره
بهر وطن زندون می ره
سرش بالای دار می ره
اما تا آخرین نفس
نام وطن رو می بره
وطن اگه نباشه
می خوام تنم نباشه
وطن یعنی که ریشه
بی ریشه هیچ چیز نمی شه
عشق وطن یعنی این
حرفی دیگه نیس جزاین
//////////////////////////////////////////////////////////////////

گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نکنیم ـ زهره محسنی پور

2011-02-16T20:56:00.000+01:00

همواره در مسیر مبارزه برای ارزشهای والای انسانی چون عدالت، آزادی، برادری و برابری، ناگزیر از رویارویی با ستمگران و سیه دلان هستیم. آنان بردودسته اند: یا خود ظالمان و شب پرستانی هستند که موجودیت خود را در خطر می بینند و یا کوردلان و خائنینی هستند که چیزی بیش اززائده ای ریز ازآن ظالمان نیستند، با این تفاوت که وجود حقیر و بی مقدارشان، مشمئزکننده تر و نفرت انگیزتر است. در های « خانه تزویر و ریا» را گشوده، فتنه ها به پا می کنند و آنچه از دنائت که در نهاد و ذات شان است، نثارپاکترین فرزندان عدالت و آزادی می کنند که « گرسنگ از این حدیث بنالد، عجب مدار» .

هر آنچه که مبارزه، جانانه تر و فدا، تمام عیارترو مقاومت، پرشکوه تر باشد، شدت حمله ها، مکرو حیله و توطئه هایشان افزون می گیرد. آنچنان « قلب و دغل در کارداور» می کنند که اندیشه از روز داوری نمی کنند. اینان جز برخود ستم نمی کنند که اقیانوس بیکران وجود سرافرازان مقاومت، به پوزه سگی نجس نمی گردد، که اشرف تجسم عینی طیران آدمیت است. اما هم اینانند که لحظه به لحظه در حیوانیت و رذائل وجودی خود بیشتر غرق می شوند، ضمن آنکه محققا، روز داوری و جزا نیز فرا خواهد رسید و به تحقیق اینان از زیانکاران خواهند بود.

هرآنچه که حمله و هجوم دشمن به اشرف افزون می گردد، ما بیشتر به خود می آییم که اشرف، حقیقتا و بی کم و کاست، قلب طپنده مقاومت است. از اینروست که دشمن آن را نشانه گرفته است. اما زهی خیال باطل ، که قدر این گوهران را، طالبانش به خوبی می دانند . مباد مارا روزی، که از اندیشه این انسانهای وارسته، رها و فارغ باشیم.

باری، به اشرف و اشرفیان می اندیشیدم و به رازهای نهفته در اشرف. به آنان که خود، اسرار بودند و محرم اسرارهم. گمان، مرا بدین راه برد که قطعا، اشرف را، گنجی باید که همگان را، نظردر آن باشد. اعضاء را جمله چشم ساختم تا بهتر بتوانم دیدن. چون نیک نظر بکردم، شهری بدیدم که در حسن و جمال و کمال، نگین جمله شهرهای عالم، ببود. خوبرویانی به چشم دیدم که از جمال وکمال شان، مسحور گردیدم. مجمعی از بیدلان و انجمنی از شوریده حالان، که مست از باده عشق، به فدای تن و جان، برعهد و پیمان بایستاده بودند. هم آنان را دیدم که از سرابهای صورت رهیده و دروادی حقیقت سیر می کنند. هرسو که دیده بیفکندم، جز رهایی و آزادگی ندیدم. سبک روحانی از « خود» بی خود شده را دیدم که « پرنده ترزمرغان هوایی» بودند. در همین احوال بود که با خود،

گفتم : اشرف، عشق است.
گفت: منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن
گفتم: اشرف، وفا است.
گفت: وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافریست رنجیدن
گفتم: نام اشرف، برزبانها جاری است.
گفت: مرا تا عشق تعلیم سخن کرد
حدیثم نکته هرمحفلی بود
گفتم: اشرف، راه عشق است.
گفت: راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست
آنجا جز آنکه جان بسپارند، چاره نیست
گفتم: خدایا، اشرف را از شرحاسدان در امان بدار.
گفت: گربدی گفت حسودی و رفیقی رنجید
گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نکنیم
گفتم: باید که سّرِ عشق اشرف را گفتن.
گفت: با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی
تا بیخبر بمیرد در درد خودپرستی
گفتم: اشرفیان را به میخانه می بینم.
گفت: تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود
سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود
گفتم: قلم را، شرح عشق اشرف باید.
گفت: قلم را آن زبان نبود که سرعشق گوید باز
ورای حد تقریرست شرح آرزومندی
گفتم: حکم عقل در باب اشرف چیست؟
گفت: حریم عشق را درگه بسی بالاتر از عقلست
کسی آن آستان بوسد که جان در آستین دارد
گفتم: اشرف به بحر عشق نظردارد.
گفت: مستغرق بحر عشق گشته
وز هرچه نه عشق در گذشته
گفتم: اشرفیان پاکبازند.
گفت: آری، عاشق که پاکبازست
عشقش نه ز عالم مجازست
گفتم: سیه دلان را سینه، پرزکینه اشرف است.
گفت: ما را که ز مهر سینه چاک است
از کینه دیگران چه باک است
گفتم: گناه اشرف چه باشد؟
گفت: پاکم ز گناه پیچ در پیچ
عشق است گناه من، دگر هیچ
گفتم: به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقی است
گفت: به صد دفتر نشاید گفت وصف الحال مشتاقی
آری، اشرف را حکایت این باشد. تنها آنانکه در حلقه عشاق بسر می برند، شکوه و اقتدارارزشهای
انسانی در اشرف و اشرفیان را توانند فهمیدن.

سلام بر اشرف فرزندان میهن

24/ نوامبر/ 2007
-------------------------------------------------
اشعارو عبارات در گیومه، از آن بزرگ شاعران و عارفان ما، مولانا، جامی و حافظ است.

پیامت را نیوشیدیم به گوش جان ـ زهره محسنی پور

2011-02-16T20:21:00.001+01:00

نوشته شده بعد از پیام مرز سرخ مسعود

شبی نو بود، شبی دیگر، شبی تاریکتر از شبهای دیگر.
زوزه گرگان محتضرو ناله سگان ولگرد، با شب در آمیخته بود، شقاوت با رذالت،
به هم در پیچیده و وهم و فریب را به بار داده بود. می خواستند که شب را،
نگه دارند پایدار و شهر را، درماتم خورشید داغدار. اما،
فریادی نو آمد، فریادی دیگر، فریادی خروشانتراز فریادهای دیگر.

اول آنکه،
چه خوش گفتی از اشرف
از آن اشرفِ فرزندان میهن.
از آنانکه دلهای خلقی در زنجیررا، امیدند و دستان خلقی رنجدیده را،
سلاحند.
چه خوش گفتی و دُر سفتی، زیرا که :
اشرف ز شرف برد بهره
اشرف به شرف گشت شهره
****
دیگر از، پنهان رنگهای تزویر و ریا گفتی
از رنگهای فریب
و از فریب رنگها
از سایه های اوهام
از پیوند شوم دجالان و مزدوران
ملت ما را، سالها بود، قصه ای پرغصه، و تو قصه گوی غصه هاشان
گشتی، کودکانمان را ترانه ای بود بر دل و تو ترانه خوان ترانه هاشان،
خلقمان را فریادی در گلو بود و تو طنین فریادشان.
****
آن دیگر، از مرزبندی سخن گفتی
از سرخی خطش
که مرز سرخ
حاصل خون شهیدان است
دریای وطن را، رنگ
از خون شهیدان، خونین است
کس نمی گذارد پا براین مرز
مگر به کمر بسته، خنجر دنائت
کس نمی گذارد گام براین مرز
مگر به کف دستش، دشنه رذالت
****
پیامت را نیوشیدیم به گوش جان
ای آشنا صدا با ما
و با
بیشمار هزاران دیگر
پیامت، چشمان را به خورشید گره زد
و دلها را به عشق آزادی
و عزمها را به مقاومت
و گامها را به مرز سرخ
چه خوش فریاد کردی تو ما را
****
کلامت را فقط آب تواند فهمید
وچشمه ساران معنایش خواهند کرد
سخنت را مهتاب با ستارگان باز خواهد گفت
صدایت را کوه، طنین انداز خواهد شد
فریادت را، آذرخش به تندر خواهد رساند
و پیامت را
نسیم سحری
به دیار آشنایان خواهد برد.

21/ نوامبر/ 2007

او آمده است ـ زهره محسنی پور

2011-02-16T20:14:00.001+01:00

روز دوشنبه ، 9 مهرماه ، مریم رجوی از مجمع پارلمانی شورای اروپا دیدار رسمی به عمل آورده و سخنرانی ایراد نمود.

جهان شاهد دیدار و سخنرانی زنی بود که به نمایندگی از مقاومت یک ملت ، در برابرقدرتها و سیاستمداران اروپایی قرارگرفته بود تا حقوق قانونی ملتش را مجددا به آنها گوشزد کند و تلاش می کرد در جهت مصالح مردم سرزمینش، بر تصمیم گیری آنان، تاثیر بگذارد و همچنان سرسخت به دور از هرگونه سازشی ، از آنان می خواست تا جنبش آزادیخواهی و مقاومت ملت ایران را حمایت کنند. جهان زنی را دید ومن:

زنی را دیدم که با وقار و ابهت ، حامل امانتی سنگین بود ، همان امانت ارزشهای انسانی ، همانی که آسمان بار آن را نتوانست بکشد.

زنی را دیدم که لباس رزم برتن نداشت اما چون جنگجویی با صلابت و مصمم ، برای نابودی غدارترین دیکتاتوری تاریخ ، می رزمید.

زنی را دیدم که نه چون افسانه ها با کفش آهنین که با گامهای پولادین خود، عزم فتح قله های آزادی را کرده بود.

زنی را دیدم که چهره اندوهگینش، آیینه درد و غمهای سنگین ملتش بود.

زنی را دیدم که چشمانش ، به سرنوشت خلق محرومش ، نگران بود

زنی را دیدم که نگاهش ، به آینده دوخته شده بود ، نگاهی که برق امید به پیروزی خلقش ، از آن ساطع می شد.

زنی را دیدم که سودایی ، جز آرزوی آزادی وطن را در سرنداشت.

و من زنی را دیدم که مرا به یاد شعر فروغ انداخت :

« من خواب دیده ام که کسی می آید
من خواب یک ستاره قرمز دیده ام
کسی می آید، کسی می آید
کسی دیگر ، کسی بهتر
کسی که در دلش با ماست
در نفسش با ماست
درصدایش با ماست
من خواب آن ستاره قرمز را ، وقتی که خواب نبوده ام ، دیده ام. »

اما
من می شنوم نغمه دل انگیز چنگ زهره را که می نوازد و می سراید

او آمده است ، او آمده است
همان که در دلش با ماست
و حامل رنجهای ماست
همان که در نفسش با ماست
و طپش قلبش با ماست
همان که در صدایش با ماست
و طنین فریادهای ماست
او آمده است
تا از رنج زنان ایران بگوید
از کودکان کار
و از سفره های خالی از نان
او آمده است
تا فریاد عصیان ما باشد
غمخوار غمهای غمگین ما باشد
فروغ ! او آمده است
همان ستاره قرمز را می گویم
همان که تو وقتی خواب نبودی، خواب دیدی
او کسی است دیگر
کسی است بهتر
او مثل هیچکس نیست
مثل آنکسی است که باید باشد
او آمده است
ساده و بی ریا آمده است
نامش « مریم » است

///////////////////////////
2/اکتبر/2007

به یاد سربداران قتل عام 67 ــ زهره محسنی پور

2011-02-16T20:07:00.001+01:00

مرداد، دگر بار با کوله بار غمش از راه رسید . کوله باری سنگین که برای همیشه برشانه هایش خواهد ماند بدون آنکه ذره ای از بار غم آن کاسته شود.

در آن تابستان داغ ، ماه خونین مرداد، به فرمان سیه دل دیوان ، بلبلان خوش الحان در چنگال دیوان را ، حلقوم بریدند تا دیگر نغمه ای خوش از این ویرانه آباد وطن برنیاید.

درآن روزو شبهای ظلمانی، آسمان وطن، جامه سیاه برتن، در اندوه جانکاه آن پاکان فرزندان ، به سوگ نشست و خورشید درغمشان خون گریست . ماه را دیگر میلی به تابیدن نبود، زهره رادیگر شوقی به عودش نبود. پدرها را، قامت خم آمد و مادرها را ، کمرشکسته شد ، همسران را ، دلها پاره پاره شد ، یتیمان را ، خون ، از دیده جاری شد ، وطن را، سینه در آتش و مرداد را رنگ ، قرمزشد.

در مرداد 67 ، برگی از اوراق وطن ، رنگ سیاه عزا و ماتم به خود گرفت. دراواخر تیرماه 67، کفتار پیر جماران ، در نهایت ضعف و درماندگی ، با پذیرفتن شکست خود در جنگ ضد میهنی " جام زهر " آتش بس را سرکشید تابلکه بتواند زمانی بیشتر به حیات کثیف و ننگین خود ادامه دهد. کرکس آدمخوار جماران ، با وحشت از لرزش پایه های نظام جهنمی اش ، تنها راه تثبیت خودرا در سرکوب و جنایت دید. تا آن زمان او موفق شده بود به بهانه جنگ ضد میهنی، زبانها را ببرد ، قلمها را بشکند ، صداها را در گلوبشکند و فریادهای جمعی شهرها را، در قعر گرداب سکوت ، خفه کند. اما هنوز کسانی بودند که چون سروهای شیراز با قامتی استوار درمقابل آن غداره بندان ایستادگی می کردند و روزگاررا برآنان سخت کرده بودند. پس می بایستی آنان را قلع و قمع می کردند تا با خیال آسوده به جنایات خود ، ادامه می دادند. اینچنین بود که هیولای خونخوار جماران که هیچوقت عطش اش به خون سیرابی نداشت ، فرمان قتل عام بهترین فرزندان میهن را در 5 مرداد ماه 1367 فقط در چند جمله صادر کرد . پس ازآن به قولی از روز 6 مرداد تا روز 13 شهریور ، کشتاردر سراسر زندانهای کشور ادامه یافت و بهمین سادگی ، هزاران هزار انسان اسیرو بی دفاع به جوخه های مرگ سپرده شدند. متن فرمان قتل عام از این قراربود:

" از آنجا که منافقین ( مجاهدین ) خائن به هیچ وجه به اسلام معتقد نبوده و هرچه می گویند از روی حیله و نفاق آنهاست ، و به اقرارسران آنها از اسلام ارتداد پیدا کرده اند و با توجه به محارب بودن آنها ... و با توجه به ارتباط آنان با استکبار جهانی و ضربات ناجوانمردانه آنان از ابتدای تشکیل نظام جمهوری اسلامی تاکنون ، کسانی را که در زندانهای سراسر کشور برسرموضع نفاق خود پافشاری کرده و می کنندمحارب و محکوم به اعدام می باشند... رحم برمحاربین ساده اندیشی است ، قاطعیت اسلام در برابر دشمنان خدا از اصول تردید ناپذیر نظام اسلامی است . امیدوارم با خشم و کینه انقلابی خود نسبت به دشمنان اسلام رضایت خداوند متعال را جلب نمایید. آقایانی که تشخیص موضع به عهده آنان است ، وسوسه و شک و تردید نکنند، سعی کنند " اشداء علی الکفار" باشد. تردید در مسائل قضایی اسلام انقلابی نادیده گرفتن خون پاک و مطهر شهدا می باشد. والسلام ."

این فرمان شامل تمام زندانیان سیاسی مجاهد و مارکسیست بود. فرقی نمی کرد که زندانی محاکمه شده بود یا نشده بود. بسیاری از کسانی که اعدام شدند کسانی بودند که قبلا فقط به حبس محکوم شده بودند و قسمتی از آن را نیز تحمل کرده بودند و یاکسانی بودند که مدت کمی از زمان حبس آنان باقی مانده بود و در آستانه آزادی قرارداشتند ، اما طبق این فرمان به دار آویخته شدند. این قتل عام یک کشتارمعمولی نبود بلکه " اسیرکشی " بود که سبعانه ترین شکل سرکوب است .

" فبای ذنب قتلت " پس به کدامین گناه کشته شد؟!

و هنوز کسی نمی داند که جرم آنها به غیراز عشق به آزادی و سرفرازی وطن چه بود.

جامه ای که نشود غرقه بخون بهروطن
بدر آن جامه ، که ننگ تن وکم ازکفن است

آنان، مسافران راه عشق بودند وره عشق را کناره ای جز جان ، چاره نیست، پس آن شوریده دلان چون حلاج ، عاشقانه به سوی چوبه های داررفتند و با بوسه برتیرک آن ، فریاد " عشق و آزادی " برلب، سربدار شدند.

دروصف این قصه جانسوز چه توان گفت و چه توان نوشت که زبان از گفتنش قاصر و قلم در بیانش عاجز است .

شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان
یاد آن سربداران گرامی و فریادشان را طنین ابدی باد

29/7/2007
/////////////////////////////////////////////////////////
زهره محسنی پور

من و شریعتی ـ زهره محسنی پور

2011-02-16T17:47:00.003+01:00

دوست عزیز من، مهدی که ضمنا خواننده وبلاگ هم می باشد ، از من خواسته است که بیشتر در مورد زمانی که با آثار دکتر شریعتی آشنا شدم، توضیح بدهم و فضایی که بر اثر آشنایی با آثار دکتر برای من پیش آمد را توصیف کنم. بدین لحاظ و در اجابت به خواست این دوست نازنین ، اقدام به نوشتن این مطلب کردم. هر آنچه را نوشته ام در کمال صدق و صفا و صمیمیت نوشته ام که جز این از من بر نمی آید و به شکرانه الهی از آفت ریاکاری و دورویی به دور هستم. هر آنچه که می نمایانم، همان هستم و هرچه که هستم، همان می نمایانم.

ابتدائا یک چیز را بگویم: مشهور است که می گویند، دو دسته زیاد حرف می زنند ، یعنی وقتی از آنها سئوالی می شود، توضیح زیاد و مفصل می دهند: یک دسته ، معلمان هستند و دسته دیگر، وکلا. من نیز هر دو این شغل را داشته ام. اینست که در این مقال نیز توضیحات مفصل داده ام. متاسفانه عادت است و ترک عادت موجب مرض . من هنوز موفق نشده ام که این عیب را رفع کنم.
اما لازم است قبل از شروع، نکته ای را معروض دارم و آن هم این است که من ، از تیپ افرادی نیستم که خیلی زیاد به معرفی خود بپردازند. البته چیزی هم ندارم که قابل مطرح کردن و داد سخن دادن باشد. ولی اگر در میان یک هزار عیب که دارم ، فقط یک نکته مثبت نیز در آن میان یافت شود، هرگز آن یک نکته را بر زبان نخواهم آورد تا خود را مطرح کنم. همیشه از این کار فرار کرده ام. و به همین دلیل نیز، همیشه ناشناخته برای تمام کسانی که به نوعی با من آشنایی دارند، باقی مانده ام؛ نه تنها ناشناخته بلکه، شاید ذهنشان مملو از تصاویری باشد که به هیچ وجه با واقعیات روحی و اخلاقی من تطبیق ندارد.

مقدمتاً کمی از زمینه تربیتی ام در دوران کودکی می گویم. شاید این مطلب به نوعی هم اتو بیوگرافی من باشد. البته من بدین دلیل به این توضیح می پردازم که معتقدم این زمینه موجب گردید تا من به آن شدت جذب شریعتی شوم و شریعتی به واقع حق معلمی بر گردن من دارد و من بس چیزها از او آموختم.

من فرزند بزرگ مادرم بودم و دو برادر دیگر نیز بعد از من بدنیا آمدند. مادرم زنی بسیار سختگیر در امور تربیتی نسبت به دختر بود و نه الزاما نسبت به پسرانش . مرا در یک مدرسه خصوصی ثبت نام کردند که مدیرش یک روحانی بود و من تا کلاس پنجم در آن مدرسه تحصیل می کردم. یادم می آید که در مدرسه ، در همان کلاس اول، به ما نماز خواندن را یاد دادند. مدرسه دو شیفت صبح و بعد از ظهر داشت و من در شیفت بعد از ظهر به مدرسه می رفتم. بعد از پایان کلاس درس در آخرین زنگ مدرسه، نماز ظهر و عصر به جماعت برگزار می شد و ما به پیش نمازی مدیر مدرسه ، نماز می خواندیم و بعد رهسپار خانه می گشتیم. البته لازم به ذکر است که خانواده ام یک خانواده معمولی با مذهب معمولی و سنتی مثل بقیه مردم بودند، و از تعصبات مذهبی بدور بودند . مادرم بی حجاب بود و طبیعتا خودم هم همینطور.

در مدرسه همیشه شاگرد اول بودم. بطوریکه از طرف معلم کلاس موظف شده بودم که به بچه های دیگر که درسشان ضعیف بود، کمک درسی بکنم. این از مدرسه. و اما در خانه قبل از هرچیز باید تکالیف درسی ام را انجام می دادم. مادرم بازی کردن با بچه های دیگر در کوچه را برای من قدغن کرده بود. آن زمان ما، معمولا بچه ها ، جلوی درب منزل جمع می شدند و بازی می کردند. ولی من اجازه این کار را نداشتم و در خانه با برادرانم همبازی می شدم که این امر موجب گردید که خصوصیات اخلاقی پسرانه و مردانه در من رشد کند بطوریکه من بعدها راحت تر با مردها می توانستم ارتباط دوستی برقرار کنم تا با زنها. من از زن بودن فقط ظاهر زنانه را و خصوصیتی چند را حمل می کردم اما با دنیای زنانه به کلی غریبه بودم.

از کلاس دوم دبستان به بعد، تنها تفریح من خواندن مجله کیهان بچه ها بود که هفتگی منتشر می شد. در همین کلاس دوم دبستان بود که پی به استعداد نقاشی خودم بردم. یک عکس سیاه و سفید 6 در 4 مادرم را جلویم گذاشتم و آن را کشیدم . مادرم نمی توانست باور کند که آنقدر نقاشی من به عکسش شبیه باشد. بعد از آن یکی دیگر از سرگرمی های من نقاشی شد که بیشتر به مینیاتور علاقه داشتم و مینیاتور می کشیدم. البته تا کنون هم پایم به کلاس نقاشی نخورده است و آن نقاشی هایی که می کشم برخاسته از سر سوزن ذوق و استعدادی خداوندی است.

بهر حال بگذریم، بعدها فکر کنم از کلاس سوم دبستان به بعد بود که عضو کتابخانه شهر شدم و علاوه بر کیهان بچه ها، از کتابخانه ، کتاب به امانت می گرفتم و می خواندم و پس می دادم. یادمه از کتابهایی که در آن زمان می خواندم ، تمام داستانهای صمد بهرنگی، کتاب هزار و یکشب ، قصص الانبیا، قصه های خوب برای بچه های خوب، افسانه های ایرانی مثل امیرارسلان نامدار و داستانهای عزیز نسین و نظایر اینها بود. مادرم فقط سواد قرآنی داشت و نمی توانست راهنمایی برای من ، برای انتخاب کتاب باشد. نتیجه اینکه مثلا من وقتی که کلاس چهارم یا پنجم دبستان بودم، بیشتر داستانهای صادق هدایت را خوانده بودم. البته نمی توانستم به عمق معانی نهفته و نگرش هستی شناسانه صادق هدایت و معانی نمادهای داستانهای او پی ببرم، فقط به یاد دارم که از زمان خواندن بوف کور، تنفر و حساسیت عجیبی نسبت به دسته «لکاته»ها و «رجاله»ها پیدا کردم و آنها نقش نمادین ضد ارزشها را برایم به تصویر کشیدند، ولی بیشتر از آن را قادر به درکش نبودم. آنها را فقط مثل یک داستان می خواندم یا در همین سن و سال بود که داستانهای آنتوان چخوف را خواندم. و خیلی کتابهای دیگر که الان نام آنها را به یاد ندارم. اما همینقدر می دانم که تمام وقت آزاد من به مطالعه و خواندن کتابهای داستان می گذشت.

حالا چرا این پروسه مربوط به کتابخوانی دوران کودکی را توضیح دادم ، دلیلی دارد که اکنون بازگو می کنم. از آنجا که بازی با بچه های همسن و سال خودم در خارج از خانه برای من قدغن شده بود، فقط در زمان مدرسه در زنگ تفریح بود که می توانستم با کودکان دیگر بازی کنم ، و در خانه ، بعد از انجام تکالیف مدرسه در وقت فراغت ، یا با برادرانم همبازی بودم و یا کتاب می خواندم. نتیجه آن گردید که من نتوانستم دنیای معمول و عادی آدمها را بشناسم و لمس کنم و به عنوان یک واقعیت بپذیرم یا از آنها رنگ بگیرم. زرنگ بازی آدمها با یکدیگر، دوستی های براساس حساب و کتاب، دروغگویی، فریب، نیرنگ، دورویی و ریا کاری، مصلحت پرستی، چشم و همچشمی، تکبر و خودنمایی، حسادت، حسابگری، چاپلوسی، تملق گویی و حقارتهای روحی دیگر و نظایر این صفات را نتوانستم در روابط عادی با دیگران احساس و لمس کنم . لذا برای همیشه کودک و در دنیای کودکانه خود باقی ماندم. از طرفی، دنیایی که مرا احاطه کرده بود، دنیای افسانه ها و داستانها بود. سیندرلا، زیبای خفته، بینوایان ویکتور هوگو، داستان دو شهر چارلز دیکنز، اولیور تویست چارلز دیکنز، شاهزاده و گدا ی مارک تواین و داستانهای هانس کریستین آندرسن و نظایر اینها. در دنیای داستانها و افسانه ها، دو کارآکتر در مقابل هم قرار می گرفتند، آنانی که مورد ظلم و ستم قرار گرفته بودند و مظلوم بودند و آنانی که بر دیگران ظلم و ستم روا می داشتند و ظالم بودند. خواندن این کتابها آنچنان روحیه ستم ستیزی را در من ایجاد کرده بود که حتی نسبت به ستمی که در حق دیگرانی غیر از خودم، صورت می گرفت ، برافروخته می شدم و عکس العمل نشان می دادم. و این روحیه بود که در همان دوران کودکی ، کلاس دوم دبستان، من را مصمم ساخت که روزی وکیل یا قاضی شوم تا بتوانم حق دیگران را احقاق کنم، غافل از آنکه، در فرهنگ وکلا، اغلب صرف بردن پرونده و اخذ حق الوکاله مطرح است نه اینکه حق به جانب کیست. خلاصه کلام آنکه این کتابها ، آرمانها و ارزشها و ایده آلهایی را به من انتقال دادند که از همان زمان ، آنها را دنبال کردم و در این راه رنج فراوان متحمل شدم. و البته این امر مختص به من نیست. هر انسانی برای ارزشهایی که به آن باور دارد باید رنج بکشد. این شرایط خاص آن آدمها و چگونگی آن ارزشها از جهت کمی و کیفی آن است که میزان رنج و شدت و حدت آن را تعیین می کند. بهرحال من در این مسیر گام برداشتم، ادعا ندارم که موفق بوده ام ، بلکه مدعی هستم که سعی کرده ام.
اما این شرایط و وضعیت متاسفانه، بعدها برای من مشکلات زیادی ایجاد کرد. بعدها در دوران راهنمایی و دبیرستان، در همان محیط مدرسه که می توانستم دوستی درون مدرسه ای داشته باشم، برایم سرخوردگی در روابط با دیگران پیش می آمد. همیشه صادقانه برای دوستی ها گام بر می داشتم ولی این صداقت را از طرف مقابلم دریافت نمی کردم. اگر زمانی در درسی نمره بیشتری از آن دوست می گرفتم بلافاصله با حسادت وی مواجه می شدم. و من متاسفانه قادر به هضم این روحیات نمی توانستم بشوم، حقارتهایی را در رفتار آدم ها می دیدم که توان تحمل آن را نداشتم. زیرا که با دنیای عادی آدمها نتوانسته بودم آشنا بشوم. نتیجه آنکه در درون خود فرو رفتم و از خیر دوست پیدا کردن گذشتم. و این مسئله تا هم اکنون نیز ادامه دارد و اگر زمانی هم با کسی ارتباط برقرار کنم در حد بسیار نازل است تا مبادا دنیای معمول آدمها بتواند احساساتم را جریحه دار سازد. خوب هرکس روحیه ای دارد و من فقط در بیان مقام این روحیه خود هستم صرفنظر از آنکه این روحیه خوب یا بد باشد. و حالا این پیشینه را داشته باشید تا به دکتر شریعتی برسیم.

همانطور که قبلا هم گفته بودم و دوباره آن را تکرار می کنم، کلاس دوم دبیرستان بودم که تظاهرات انقلاب ضد سلطنتی به اوج رسید و در پی آن معلمان تحصن کردند و مدارس تعطیل شد. آن زمان در دوران تعطیلی مدارس بود که در جریان انقلاب با کتابهای شریعتی آشنا شدم و وارد فضای جدیدی شدم. در آنزمان 16 ساله بودم و فهمیدن کتابهای او و حرفهایش برایم سخت بود ولی من پررو تر از آن بودم که دست بردارم . آنقدر می خواندم تا بتوانم یک چیزی ازش بفهمم. شاید هم دلیلش پررویی نبود بلکه جاذبه شخصیت شریعتی، درد مندی اش و لطافت روح و احساسش بود که من را چنین مجذوب و دلباخته خود کرده بود.من او را انسانی وارسته یافته بودم و به حقیقت هم همین بود. هرچه بود، آن آشنایی با او از طریق کتابهایش، نقطه عطفی در زندگی من شد که تا کنون نیز سایه اش بر زندگی ام حاکم است.

من تنها بودم، تنهاترین تنها. همه مرا نفی و انکار می کردند، پاره ای هم مرا ابله و دیوانه می انگاشتند. خود را رها شده در کویری از دردها و رنجها احساس می کردم. هیچ گریزگاهی نبود. کسی نبود که بتواند کمی از درد و رنج من بکاهد و زخم هایی که از دنیای برون بر روحم ایجاد شده بود، را التیام بخشد. هیچ کدام از اطرافیان من، با من نبودند که در نقطه مقابل من بودند. گناهی هم نداشتند. من تربیت شده و تاثیر گرفته از ارزشهای دنیای آنان نبودم. آنچه که کارآکتر مرا شکل داده بود همان کتابهایی بود که تنها مونس من و تفریح دوران کودکی ام بودند و دنیایی سوای دنیای عادی اطرافیانم برای من ساخته بودند، دنیای ارزشها، دنیای آرمانها و دنیای حاکمیت ایده آلها. من مرز بین واقعیت و حقیقت را نمی توانستم هضم کنم و بپذیرم که این پلیدی ها، واقعیت دنیای بشری است. من به دنبال ایده آلها و حاکمیت آنها بودم. نسبت به کوچکترین ضد آرمان و ضد ارزش اخلاقی حساس بودم و نسبت به آن برانگیخته می شدم. درواقع این ویژگی ، ملکه روحی من شده بود حتی اگر زمانی می خواستم که مثل آدمهای دیگر نسبت به مسائلی بی اعتنا شوم تا کمتر رنج بکشم، برایم میسر و ممکن نبود. من از اینکه آنچنان بودم، ناراضی نبودم، اما رنج می بردم. چه اوقات بیشماری که برای تنهایی خود می گریستم.

من به هرجمعیتی نالان شدم
جفت بدحالان و خوش حالان شدم
هر کسی از ظن خود شد یار من
وزدرون من نجست اسرار من

در این شرایط و در این تنهایی، در هنگامه تناقض های درونی ام با دنیای برون، پریشانی و بی تابی هایم، عدم شناخت درست «خویشتن» خود و در مسیر آرمان جویی و ایده آل خواهی، با آثار شریعتی آشنا شدم و از طریق نوشته های او، با او دوست شدم، به او ایمان آوردم و دل به او و دنیای زیبا و شفاف و روشن عواطف و احساس و درون او بستم و از داشتن کسی چون او که او را دیگر مقتدای خود قرار داده بودم، جانم آرام یافت زیرا که او برایم تبدیل به یک پناهگاه و تکیه گاه شده بود. من یک دختر نوجوان 16 ساله بودم با احساساتی لطیف، با شور غروبهای زیبا و شورانگیز جنوب و گرمای خورشید آن، که طبیعتا وجود مرا سرشار شوق و نشاط و شادابی می ساخت تا با همسن و سالان خود دنیای نوجوانی و جوانی را بگذرانم. اما آشنایی با دکتر، مرا از این رو به آن رو کرد. من از دنیای همسن و همسالان خود فاصله گرفتم و بیش از پیش تنها شدم. البته این تنهایی در محدوده دنیای برون بود وگرنه به میمنت آشنایی با وی در دنیای درون از تنهایی رها گردیدم. او را می خواندم و احساس می کردم که او زبان من است و بیان احساس من.

خدایا، کسی را یافته بودم با دلی دلیر و روحی با عظمت، نامش علی بود و علی وار می زیست. زبانش چون ذوالفقار علی، دو تیغه داشت، یک تیغه که از آن شعر وعشق می بارید وخلوص می افشاند و از تیغه دیگرش حریق می بارید، بر هر آنچه که پلیدی، فریب، حقارت، بیهودگی و ابتذال بود.

من کسی را یافته بودم که چون علی تنها، دردها را بر سینه حمل می کرد و بر این تنهایی عشق می ورزید و می گفت:« پیغمبر می گوید: من از دنیای شما عطر را و زن را و نماز را دوست می دارم. اما من تنها تنهایی را برگزیده ام ... من از میان همه ی نعمت های این جهان، آن چه را برگزیده ام و دوست می دارم تنهایی است. من در پشت سر، برج و باروی استوار و نفوذ ناپذیر تنهایی را داشتم که هرگاه دیگران برایم تحمل ناپذیر می شدند و هر گاه زندگی می خواست گریبانم را به چنگ آورد، به درون این معبد پناه می بردم و درها را می بستم، راحت! ماه اگر حلقه به در می کوفت، جوابش می کردم.»

آنگاه بود که دریافتم ، این تنهایی، در واقع، موهبتی الهی بوده است که خداوند از سر لطف، نصیبم کرده است و من قدرش را ندانسته بودم کما اینکه اکنون نیز تحمل این تنهایی، گاه و بیگاه از طاقتم افزون است و به شِکو ِه زبان می گشایم . اما علیرغم این رنج و شِکو ِه، حاضر به از دست دادن این تنهایی نیز نیستم. اما چرا شکوه می کنم، خودم هم نمی دانم.

اولین کتابی که از او خواندم، کتاب «فاطمه، فاطمه، است» بود. این کتاب به من آموخت که یک زن می تواند یک «کالای جنسی» نباشد که فقط در نقش وسیله ای برای تمتع مردان ظاهر و مورد استفاده قرار گیرد. به عبارت دیگر، جنسیت زنان نباید آنها را تبدیل به ابزار نماید و این زنان خود هستند که نباید به مردان چنین اجازه ای را بدهند و حتی این زنان هستند که در رابطه با همسرانشان، باید این مسئله را به آنها تفهیم و بقبولانند و در مقام مادر، فرزندان خود را با چنین دیدی می بایست تربیت کنند تا امور در مجاری صحیح خود جریان یابد. یکی دیگر از تاثیرات این کتاب برمن آن بود که باعث شد بیشتر با خصلت های زنانه فاصله گیرم وبیشتر به خصلتهای مردانه گرایش پیدا کنم. دختران در سن و سال من غالبا در کار طنازی و عشوه گری و جلب توجه پسران و طرح ریزی برای دوستی با پسران بودند و من فارغ از این دنیا . حتی این کار را به نوعی مایه ننگ و عار می دانستم. احساس می کردم اگر چنین کاری بکنم در واقع خودم را تحقیر کرده ام و ارزش خود را در حد همان وسیله و ابزار تنزل داده ام.

بعد از این کتاب، کتاب «نیایش» دکتر را خواندم. خدایا، من به دنیایی دیگر وارد شدم. این کتاب، اساسا از جنس دیگری بود. آن دعاها، نیایش ها حاوی پاک ترین، خالصانه ترین و زلال ترین احساسات یک روح بزرگ و با عظمت بود. من به گنجی دست یافته بودم. یک گنج کاملا اتفاقی و تصادفی که مرا دارا ساخت. در من چیزی جوشید و آتشی شعله ور شد که سراپای وجودم را در برمی گرفت. فقط یک روح خدایی می توانست، چنین کلمات و عباراتی بر زبان آورد. فقط آنانی که از اولیاء الله محسوب می شوند قادر به سرودن چنین نیایش هایی هستند. می گویم سرودن ، آری سرودن برای اینکه این نیایش ها چون شعر لطیف و عمیق بود. به خود می بالیدم که این امکان را دارم که از اندیشه های یک روح بزرگ و انسانی استثنایی و نادر بهره گیرم، با خواندن او، در غرور و عزت غرق می شدم. می گویم با خواندن او، زیرا که نوشته اش به واقع عصاره جانش بود، با خواندن کتاب اش، در واقع او را می توانستی بخوانی، اینچنین روح و جانش با نوشته اش در آمیخته بود.

او آنچنان زیبا بود، که من بی درنگ دل به او باختم؛ او به درون من پا گذاشته بود و وجود مرا تسخیر کرده بود. اندیشه اش، نیایش اش، روح تشنه و درمانده و طالب من را سیراب می کرد؛ می خواستم چون او باشم. نیایش ها را حفظ می کردم و مرتب با خود تکرار می کردم تا ملکه ذهنی و روحی ام شود، سعی می کردم تا در برخوردهایم و در رفتارم ، آنها را نصب العین خود قرار دهم. عصیان در طبیعت من نهفته بود ولی با نیایش او، تبدیل به یک عصیانگر مطلق شدم. رنج می کشیدم ولی رنجهایم شیرین شده بود که فقط دردها ی عظیم بود که می توانست روح را صیقل دهد و من در طمع چنان روحی، چون شریعتی از خداوند می خواستم که غم های ارجمند و دردهای عزیز را بر جانم ریزد و مرا به ابتذال آرامش و خوشبختی نکشاند و خداوند چه جانانه میان آن همه دعا، این دعای مرا اجابت کرد و دردها و رنج ها را مونس همیشگی من ساخت، رنجهایی که کوه را آب می کرد. سرشار از خواستن ها بودم ولی با او یاد گرفتم که از خواستن ها و داشتن ها، تهی گردم تا مبادا برای آن داشتن ها و خواستن ها تن به حقارت و ذلت دهم؛ پس تهی گشتم تا شاید سرشار گردم.

من خسته از بیهودگی و روزمرگی ، با کمک او مُردم و دوباره متولد شدم، تولدی که مرا از «بودن» به سوی «شدن» هدایت می کرد، اگرچه راه بس صعب العبور بود ولی آن دشواری لذت بخش و غرور آفرین و رهایی بخش بود؛ ترجمانی از آن حدیث نبوی « موتوا قبل ان تموتوا، بمیرید قبل از آنکه بمیرید» بود.

آنچه نوشتم کلیتی بود از آنچه که در اثر آشنایی با آثار معلم بزرگم شریعتی، که اگر چیزی دارم از اوست، بر من عارض گردید. بعدها کتابهای دیگرش را هم خواندم . اما آنچه نقطه عطف در زندگی من شد و آن را دگرگون ساخت، همان کتاب نیایش وی بود. من در توصیف اینکه شریعتی برای من و یا نسل من چه بود از گفته خود او نسبت به استادش ماسینیون مدد می جویم. همان توصیفی که او از ماسینیون می کند، در رابطه تاثیر او بر من صدق می کند؛ و همان احساسی را که او به ماسینیون دارد من به او همواره داشته ام و دارم. او می گوید:

« آه اگر در زندگی ماسينيون را نمیشناختم! احساس میکنم که اگر اين حادثة بزرگ در عمرم رخ نمیداد، تا آخر عمر از چه چيزها بیخبر میماندم ! آنچه را از او گرفتم ـاگر او نمیبود و يا من با او نمیبودمـ از چه کسانی میتوانستم بگيرم؟ از چه کتابهايی میتوانستم بياموزم؟ و مگر زيباييها و خوبيهای يک انسان خوب زيبا، مگر نفاست و قيمت يک روح نفيس و قيمتی، مگر عظمتهای يک فهم عظيم، جلال يک انديشة پرجلال و ظرافت يک خيال ظريف و لطافت معجزآسای يک مهربانی زلال و لطيف ـ مگر اينها را در کتابها نوشتهاند؟ در رشتههای علوم تدريس میکنند؟ مگر در آزمايشگاهها به تجربه میيابند؟ مگر با تفکّر و هوش و نبوغ و استعداد میتوان شناخت؟ مگر اين راههای مجهول و صَعب (دشوار) را، بیراهبری ِسالکی که از راه و رسم منزلها خبر دارد، میتوان پيمود؟ بايد حادثهيی ناگهان دست خوشبختی را بگيرد و پيش انسانی اينچنين بنشاند تاببينی، لمس کنی، حس کنی.
چه وحشتآور است تصوّر آن كه ممكن بود چنين حادثهيي پيش نيايد. تصوّر زندگي من, بيآشنايي با او, تصوّر من بياو! چه روح فقير و دل كوچك و مغز عادي و نگاه احمقي ميداشتم! از احتمال شباهتم با آنها كه هرگز او را و يا ـاگر باشدـ كسي چون او را نشناختهاند, بر خود ميلرزم.

چه نعمتهاي بزرگي در زندگي داشتهام. بيهوده كُفرانِ نعمت ميكنم. هيچكس به برخورداريِ من از زندگي نبوده است. روحهاي غيرعادي و عظيم و زيبا و سوزنده و سازندهيي كه روزگار, چندي مرا, بر سر راهشان, كنارشان, نشانده است! اين روحها در كالبد من حلول كردهاند و حضور آنها همه را در درون خويش, هم اكنون, به روشني, احساس ميكنم. هماره با آنها زندهام و زندگي ميكنم. در من حضور دارند.
و ماسینیون، راستی او به من چه آموخت؟ هیچ! او به من نیاموخت. چه، خود نمی دانست. من از او آموختم. چرا گران بهایند انسان هایی که بزرگواری ها و عظمت های خوب و دوست داشتنی و زیبایی های لطیف و قیمتی انسانی را دارند و خود از آن آگاه نیستند. این از آن مقوله «نفهمیدن» هایی است که به روح، ارج مندی متعالی و عزیزی می بخشد.

من از او هنر «دیدن» را آموختم. از او نگاهی تازه گرفتم که بدان همه چیز را به گونه ای دیگر می دیدم. او با زندگی خویش نشان می داد که دل آدمی تا کجا می تواند «دوست بدارد» و در این جهان اثیری پر از خداوند، تا کجاها می تواند اوج گیرد!

و تو ای آموزگار بزرگ درس های شگفت من! که مرا بی تاب کرده بودی.به من آموختی که عشقی فراتر از انسان و فروتر از خدا نیز هست و آن دوست داشتن است و آن بی تابی پر نیاز و دردمند دو روح خویشاوند است. آشنایی دو تنهای سرگردان بی پناه، در غربت پر هراس و خفقان آور این عالم که عالمیان همه هم زبانان و هم وطنان همند.

و تو آموختی که آن چه دو روح خویشاوند را در غربت این آسمان و زمین بی درد، دردمند می دارد و نیازمند بی تاب یکدیگر می سازد، دوست داشتن است و من در نگاه تو، دیدم که تبعیدی این زمینی و قربانی معصوم این زمان.»

آری، شریعتی نیز آموزگاری بود با درس های شگفت و بزرگ. معلمی که نوعی دیگر از «دیدن» و «نگاه کردن» را به من و نسل من آموخت. او نیز آن گرانبها گوهر و نادر انسانی بود که سرشار از بزرگواری و عظمت و زیبایی های لطیف و قیمتی انسانی بود که خود از آن آگاه نبود و همین ویژگی، به روح او عزت و ارجمندی متعالی دیگری می بخشید.

روحش شاد، راهش پر رهرو باد.

آیا تنها راه، راه مبارزه مسلحانه است؟ ـ زهره محسنی پور

2011-02-15T22:15:00.000+01:00

«آنکه آزادى را قربانى امنيت نمايد، نه شايسته داشتن آزادى است و نه لايق برخوردارى از امنيت.»
" بنيامين فرانکلين"

هموطن عزیزی از درون کشور، برایم ایمیلی فرستاده است و در آن پرسشی را مطرح کرده است.
ابتدائا متن ایمیل این هموطن گرامی را در زیر می آورم:
«سلام خانم زهره
اميدوارم هميشه سلامت و شاد باشيد
درباره موسي خياباني در وبلاگ شما مطلبي خواندم
چون اخيرا آقاي حائري شيرازي امام جمعه شيراز درباره دستگيري سران اطلاح طلب مزخرفاتي ميبافيد و ميگفت بايد سران آنها را دستگير و بکشيد و بدانيد که هيچ اتفاقي نخواهد افتاد همانطور که درباره موسي خياباني روي داد و هميچ اتفاقي نيفتاد.
اين بود که من با اسم موسي خياباني آشنا شدم
به نظر شما آيا تنها راه مبارزه مبارزه مسلحانه است؟
تجربه نشان داده که مبارزات مسلحانه و حتي پيروزي احتمالي آنها به سرعت به انحراف کشيده ميشود همچون انقلاب 57 ايران
ميخواستم نظر شما را درباره مقايسه مبارزات نرم و بدون خشونت و مبارزات مسلحانه بدانم .»
قبل از ورود به بحث، توجه شما را به مشاهده فیلم سخنان این آخوند جنایتکار جلب می کنم
http://www.youtube.com/watch?v=h0Me5ZUYV48

همانطور که متوجه شده اید، این آخوند جانی یا آنقدر خرفت و ابله است که مجاهد خلق، محمدرضا سعادتی را با سردار بزرگ آزادی، موسی خیابانی اشتباه گرفته است. یا آنقدر شیاد است که به منظور ایجاد رعب و و حشت، نام موسی خیابانی را می برد که بگوید ما از سران این گروه ها گرفته ایم و اعدام کرده ایم و هیچ نشد. سردار موسی خیابانی، هرگز دستگیر نشد و در سحرگاه خونین 19 بهمن 1360 ، در کنار تعدادی دیگر از همرزمانش، در درگیری مسلحانه با پاسداران رژیم به همراه شهید اشرف رجوی، تا آخرین قطره خون جنگید و زمین را از خون پاک خود رنگین ساخت.

ابتدا چندی در مورد محمدرضا سعادتی

محمد رضا سعادتی ، پس از هفت سال اسارت و شكنجه در زندان‌های ساواك شاه، در آستانه پیروزی قیام ضدسلطنتی به‌دست توانای خلق از زندان آزاد شد، اما كمتر از دو ماه و نیم پس ازپیروزی انقلاب ضدسلطنتی به‌اتهام خمینی‌ساخته جاسوسی، بار دیگر دستگیرشد.

آقای دکتر عبدالعلی معصومی، تاریخ نگار و استاد دانشگاه، در کتاب رویارویی خمینی و مجاهدین، با استناد به روزنامه ها و اطلاعیه های آن زمان ، واقعه سعادتی را چنین آورده است:
دستگيري سعادتي
6 ارديبهشت ـ مجاهد خلق محمدرضا سعادتي (35ساله, مهندس برق) «درحالي‌كه هنوز آثار شكنجه‌هاي ساواك شاه بر بدنش باقي است»، بهجرم «جاسوسي» براي شوروي دستگير شد. سعادتي در آبان 1350 بهوسيلة مجاهد شهيد مهدي رضايي عضوگيري شد و با او دستگير و شكنجه شد و بهحبس ابد محكوم گرديد. كمر او در اثر شكنجههاي وحشيانه ساواك شاه شكست و پس از 7سال تحمل اسارت, در سال 57 از زندان آزادشد.
دستگيري سعادتي درست در شبانگاه همان روزي صورت گرفت كه مسعود رجوي و موسي خياباني و شمار ديگري از مسئولان مجاهدين در قم با خميني ديدار كردند.
     اعتصاب غذاي سعادتي
13خرداد ـ محمدرضا سعادتي در اعتراض به «دستگيري ناروايش» بهاعتصاب غذا دست زد.
25خرداد ـ «تلگرام اعلام جرم مجاهدين خلق ايران بهآقاي مهندس بازرگان, نخست وزير و شوراي انقلاب و آقاي وزير دادگستري»:   «باتقديم احترام, سازمان مجاهدين خلق ايران, در حالي كه يكي از اعضاي آن, دوازدهمين روز اعتصاب غذاي اعتراضي خود را در زندان اوين از سر ميگذراند, بهاطلاع ميرساند: پنجاه و يك روز قبل برادر اسير ما بهوسيلة يك گروه از پاسداران دستگير و شديداً تحت شكنجه قرار گرفت و اين درحالي بود كه هنوز بار گران 7سال شكنجه و زندان آريامهري را بر دوش داشت و چندماه بيشتر از آزاديش نميگذشت. تحقيقات بعد از دستگيري اخير او, چنان كه مراتب را در همان اوان دستگيري, مشروحاً, بهاطلاع دولت و شوراي انقلاب رسانديم, جاي شكي براي ما باقي نگذاشت كه يك توطئة ضدانقلابي, با شركت عوامل سازمان سيا و بقاياي ساواك, براي بياعتباركردن مجاهد دستگيرشده و سازمان مجاهدين خلق ايران در كار ميباشد؛ توطئهيي كه كليه مدارك آن را بهاطلاع مقامات مسئول رسانده و خواستار رسيدگي هرچه سريعتر بهآن شديم. لكن, از جانب برخي از عاليترين مقامات و مراجع مسئول مملكتي بهما توصيه شد كه براي ممانعت از هرگونه تشنّج و موضعگيريهاي احتمالي, كه جز بهسود ضدانقلاب نيست, از افشاي مطالب خود بپرهيزيم. بههمين دليل حتي از اصرار بر ملاقات نمايندة سازمان با برادر زنداني شكنجه شدهمان, كه شخص دادستان كل انقلاب بهخوبي در جريان آن بودند, نيز صرفنظر كرديم... با اين همه امروز مطّلع شديم كه نشريات و مدارك بيپايه و مجهولي, كه عمدتاً بهخط برادر زنداني ما نيست, در سطح وسيعي منتشر شده است... تقاضاي ما اين است كه:
ـ اولاً, مشخّص فرماييد كه اين مدارك توسّط چه كساني و در چه شرايط و بهچه منظوري و از كجا و به چه وسيلهيي بهدست آمده و منتشر گرديده است؟ مسئول آنچه مقامي و مسئوليتهاي حقوقي ـ جزايي آن چگونه معمول خواهد شد؟
ـ ثانياً, بهتاٌكيد خواستار آنيم كه درقبال سفارش بر متشنّج نكردن اوضاع, وضعيت مجاهدين خلق ايران را در اين رابطه روشن نموده و پاسخ فرماييد كه آيا بازهم بايد همچنان مُهر سكوت بر لب زنيم و يا مجازيم كه جزئيّات توطئه و شكنجه و كليه اطلاعات مربوط بهماهيت دستاندركاران آن را ـ چنان كه از نظر نمايندگان دولت و شوراي انقلاب نيز گذرانديم ـ جهت روشن شدن افكار عمومي منتشر سازيم؟ باتشكّر ـ مجاهدين خلق ايران».
30خرداد ـ سازمان مجاهدين «در پاسخ بهاظهارات آيتالله مهدوي كَني, سرپرست ”كميتههاي انقلاب“, كه در مطبوعات امروز طي مصاحبهيي گفته بود محمدرضا سعادتي هرگز شكنجه نشده است» اعلام كرد كه «سعادتي 12ساعت زير شكنجه بوده است» (مجموعة اعلاميه ها. ج1).

اطلاعات بیشتر در مورد محمدرضاسعادتی و اعدام او را می توانید در کتاب رویارویی مجاهدین و خمینی تالیف آقای دکتر معصومی دنبال کنید.

اینک قدری در مورد سردار فداکار و بزرگ آزادی، موسی خیابانی
مجاهد كبير موسي خياباني، سردار شهيد خلق از اعضاي باسابقهٌ سازمان مجاهدين خلق ايران و عضو مركزيت سازمان طي سالهاي بعد از 50 بود.

محمد حياتي در خاطرات خود از دوران اسارت اين مجاهد كبير چنين ياد مي‌كند:
«موسي ازجمله مجاهديني بود كه وقتي دستگير شد در زير شكنجه تمام دستگاه شاه را با صراحت و به‌طورعلني به‌باد ناسزا مي‌گرفت. شكنجه‌ها نه تنها روحيهٌ موسي را تضعيف نمي‌كرد، بلكه انگيزه‌هاي انقلابيش را عليه شكنجه‌گران بيشتر برمي‌انگيخت و عزم او را براي مقاومت جزم‌تر مي‌كرد. او به‌قدري با‌صلابت و استوار با شكنجه‌گران برخورد مي‌كرد كه آنان درمقابلش شكست خورده و زبون، اظهار عجز مي‌كردند. شجاعت او جلادترين شكنجه‌گران ساواك شاه را وادار مي‌كرد به‌او احترام بگذارند.

سردار خياباني سرانجام پس از 7 سال اسارت توأم با شكنجه‌هاي وحشيانه و كارنامه‌يي درخشان از نبردي طاقت‌فرسا، در روز 30دي57 یعنی فقط 22 روز قبل از پیروزی انقلاب ضد سلطنتی، به‌همراه برادر مجاهد مسعود رجوي و اشرف زنان مجاهد خلق همراه با آخرين دسته از زندانيان سياسي، به‌همت خلق به‌پاخاستهٌ ايران از زندانهاي ساواك شاه آزاد شد و در تبريز مورد استقبال باشكوه و بي‌سابقهٌ مردم قرار گرفت.
پس از آزاد‌ي ، موسي در زمرهٌ مجاهداني بود كه در پيشاپيش مردم، راه فتح سنگرهاي رژيم سلطنتي را گشود و در شرايطي كه دار‌و‌دستهٌ خميني و آخوندهاي وابسته به او با قيام قهرآميز مردم عليه رژيم شاه و انهدام ارگانهاي سركوبگر آن مخالفت مي‌كردند، موسي در هدايت قيام مردم قهرمان تبريز و خنثي كردن تلاشهاي ضدانقلابي مرتجعان نقشي فعال ايفا نمود.

پس از سرنگوني رژيم شاه و به‌دنبال غصب رهبري انقلاب ضد سلطنتي توسط دزد بزرگ قرن خميني دجال، يكي از درخشانترين دوران مبارزات و حيات انقلابي سردار خياباني آغاز مي‌شود

يكي ديگر از ارزشمندترين اسناد به‌جا مانده از سردار خياباني، نواري است كه او ششماه پس از آغاز مقاومت مسلحانه، به‌عنوان گزارش براي مسعود ارسال كرده است:
«اكنون چشم اميد اكثريت توده‌هاي مردم، به سازمان است. اميدوارم كه خداوند ما را هرچه بيشتر شايستهٌ اين اميد و اعتماد مردم و هم‌چنين شايستهٌ پيروزيهاي بزرگتر آينده بكند.…البته معلوم است كه حضور تو در خارج كشور در كسب اين پيروزيها نقش تعيين‌كننده‌يي داشته است وگرنه در غير اين‌صورت و با محدوديتهايي كه در داخل كشور وجود دارد يعني در فضاي اختناق و استبداد قرون وسطايي و سركوب و قهر ضد انقلابي كه خميني در داخل كشور ايجاد كرده، ما هرگز قادر به اين پيشرفتهاي درخشان و بي‌نظير سياسي نمي‌شديم و من و بچه‌هاي ديگر هرروز كه مي‌گذرد به اهميت وجود تو در خارج بيشتر پي‌مي‌بريم و از اين‌كه در برابر مخالفتهاي تو تسليم نشديم و تصميم به عزيمت تو به خارج گرفتيم خوشحالتر و راضي‌تر از پيش هستيم…

ما واقعاً مسير پرشكوهي را طي كرده‌ايم و آيندهٌ پرشكوه‌تري را هم در پيش داريم. وقتي چشم را از اين گذشتهٌ سراسر رنج و تلاش و شكوه و عظمت، به آينده برگردانيم، قاعدتاً چيزي جز پيروزيهاي باز هم بزرگتر در طريق انجام رسالتهاي عظيم‌تر نخواهيم ديد. انشاالله خداوند ما را بدين همه شايسته گرداند و تو را هم كه در اين جريان غرورآفرين نقش تعيين‌كننده و نقش رهبري داشته‌اي براي سازمان و مردم ما حفظ كند».

کتاب رویارویی خمینی و مجاهدین، نوشته دکتر عبدالعلی معصومی روایت تاریخ انقلاب است با استناد به روزنامه ها و اطلاعیه های درج شده در آن زمان، بدون آنکه نویسنده این کتاب، آن وقایع را مورد تفسیر قرار داده باشد. این کتاب تحت عنوان «یغماگران انقلاب» در بخش یادداشتها در وبسایت مهرایران، با برچسب تاریخ انقلاب آمده است. خواندن آن را به نسل جوان حاضر توصیه می کنم تا بتواند در وقایع آن زمان سیر کند و خود منصفانه به قضاوت بنشیند.

    و اما در خصوص مبارزه «مسالمت آمیز و بدون خشونت» و مبارزه «قهرآمیز»

به گمان من در پاسخ به این پرسش، باید اول ببینیم که ما چه می خواهیم؟
آیا ما فقط نظر به تغییرات روبنایی و پاره ای اصلاحات در نظام داریم یا آنکه معتقدیم کل سیستم باید دگرگون گردد؟ اگر نظر به رفرم و اصلاحات داریم، معنایش آن است که زیربنای سیستم و شالوده بنای قانون اساسی را می پذیریم و به آن ایرادی نداریم. پس مقصودمان فقط آن است که یک سری مواد اصلاح گردد و سایر مواد قانون اساسی هم به اجراء در آید، یعنی آنکه حکومت به همان قانون خود گردن نهد. این همان چیزی است که جناح بطور کل اصلاح طلبان و آقای موسوی و کروبی و پاره ای دیگر از جریان هایی که آبشخورشان نظام ولایت فقیه می باشد، مطالبه می کنند چنانکه بارها هم به آن اذعان کرده اند.
حال اگر معتقد باشیم که خیر؛ این قانون اساسی خود منشاء فساد است و از پایه و بنیان فاسد است، آن موقع به این نتیجه می رسیم که اصلاحات و رفرم فایده ای ندارد و نمی تواند راه حل اساسی و بنیانی برای برون رفت ملت ما از این وضعیت اسفناک باشد .

بیایید ابتدائا نگاهی اجمالی به پایه های قانون اساسی این رژیم بیندازیم. در مقالات پیشین خودم، در مورد مسئله اصلاح و رفرم و ظرفیت های قانون اساسی نوشتم که :
آقای موسوی در پی شمارش خواسته های جنبش سبز، اجرای بی کم و کاست حقوقی را که قانون اساسی برای مردم در نظر گرفته، مطرح می کند. کدامین قانون اساسی؟ قانون اساسی نظام جمهوری اسلامی.

آیا 31 سال نقض حقوق این ملت و فجایعی که بر وی رفت، کافی نیست که بدانیم قانون اساسی نظام جمهوری اسلامی، اساسا با مفهوم حاکمیت و مشارکت اراده های مردمی در تعیین سرنوشت خودشان بیگانه است؟ برگزاری انتخابات و نهادهای شورایی و امثالهم فقط در حکم بزک کردن نظام به رنگ جمهوریت است و گرنه هیچکدام از آنها تامین کننده مشارکت حقیقی مردم در تعیین سرنوشت خودشان مطابق با ارزش های سیستم های دمکراتیک و منطبق با حقوق بشر نیست. آیا غیر از این است که در همان انتخابات تشریفاتی 31 ساله، فقط کسانی که مورد تایید رژیم باشند و ایدئولوژی او را بپذیرند، می توانند از فیلترشورای نگهبان رد بشوند و کاندیدای انتخابات مجلس یا ریاست جمهوری گردند؟ آیا این انتخابات حقیقی است یا فقط یک ماسک آرایشی است؟ در کدام یک از سیستم های دمکراتیک، چنین گزینشی وجود دارد؟ جای دگر اندیشان کجاست؟ ایا دگر اندیشان حق برخورداری از حقوق انسانی خود ندارند؟ آیا غیر از این است که اختاپوسی به نام ولی فقیه به صورت مادالعمر و نه برای دوره محدودی، چنگ بر تمام عرصه های حیات انسانی جامعه ایرانی انداخته است بدون آنکه افراد این ملت او را انتخاب کرده باشند؟ آیا غیر از آن است که همین قانون اساسی به قدرت او مشروعیت می بخشد و اراده و رای و نظر مردم را در مورد انتخاب چنین قدرت مطلقه ای که به هیچ کس پاسخگو نیست و همه هستی آنان را در دست دارد، نفی می کند؟

جمهوری اسلامی نظامی است که در بطن خود حامل تضاد و تناقض است. دو وجه «جمهوریت» و «اسلامیت» نظام، با یکدیگر در تضاد و تناقض هستند و یکدیگر را نفی می کنند. قانون اساسی که این ساختار را بنا کرده و جامه مشروعیت بر قامت او پوشانده ، چگونه می تواند این تضاد و تناقض را بر طرف کند ؟ در واقع تمام این فاجعه ای که در این 31 سال بر ملت ایران رفت، حاصل همین تضاد و تناقض در قانون اساسی است. تنها کاری که ملایان پس از قبض اهرمهای قدرت کردند، اتفاقا تلاش برای رفع همین تضاد بود و صد البته رفع این تضاد بر مبنای حذف جنبه های نیم بند جمهوریت در قانون اساسی در جهت استقرار حاکمیت الهی. تقلب انتخاباتی اخیر مثبت این مدعا است که اساسا این نظام به جمهوریت و آراء مردمی اعتقادی ندارد وتنها منبع مشروعیت را، قوانین و احکام الهی می داند و صد البته با اتکاء به قانون اساسی.

در واقع، خود قانون اساسی منشاء اصلی فساد است و این فساد به اصلاح دفع نمی شود. این پای بست قانون اساسی است که فاسد بوده و خانه فاسد «نظام جمهوری اسلامی» بر آن استوار گردیده است.
خانه از پای بست ویران است
خواجه در بند نقش ایوان است

قانون اساسی این نظام، در اولین اصل خود، نوع حکومت را که جمهوری اسلامی است ، بیان می کند و بلافاصله در دومین اصل خود، به تعریف ماهیت «جمهوری اسلامی» می پردازد.
اصل دوم قانون اساسی:
جمهوری اسلامی ، نظامی است بر پایه ایمان به :
1 ـ خدای یکتا(لااله الا الله) و اختصاص حاکمیت و تشریع به او و لزوم تسلیم در برابر امر او.
2ـ وحی الهی و نقش بنیادین آن در بیان قوانین.
4 ـ عدل خدا در خلقت و تشریع
5 ـ امامت و رهبری مستمر ...
6 ـ کرامت و ارزش های والای انسان و آزادی توام با مسئولیت او در برابر خدا که از راه:
الف ـ اجتهاد مستمر فقهای جامع الشرائظ بر اساس کتاب و سنت معصومین
اکنون با چنین اصلی که زیر بنای قانون اساسی می باشد و بنا به اهمیتش جایگاه دومین اصل از اصول قانون اساسی را در فصل اول تحت عنوان «اصول کلی» به خود اختصاص داده است، چگونه می توان در پی استقرار جمهوریت و حاکمیت اراده مردم بود. کدامین بند از این اصل در پی تحقق حاکمیت مردم و شناسایی آراء مردم به عنوان منبع قدرت ومشروعیت حاکمیت است؟
ـ در مقدمه قانون اساسی آمده است : «
بر اساس ولایت امر و امامت مستمر، قانون اساسی زمینه تحقق رهبری فقیه جامع الشرایطی را که از طرف مردم به عنوان رهبر شناخته می شود ( مجاری الامور و الاحکام علی ایدی العلما بالله الامناء علی حلاله و حرامه ) آماده می کند تا ضامن عدم انحراف سازمانهای مختلف از وظایف اصیل اسلامی خود باشد.»
آنچه که در این قسمت از قانون اساسی آمده است ، آشکارترین تعارض ماهیت وجودی این نظام با اصول حقوق بشری است.

در مواد اول و دوم و هفتم اعلاميه‌ي جهاني حقوق بشر آمده است که «همه‌ي آحاد مردم از لحاظ شأن و حقوق برابر شمرده شده‌اند و همگان بدون هيچ‌گونه تمايز مي‌توانند از تمام حقوق و آزادي‌ها بهره‌مند گردند، همه‌ي انسان‌ها در برابر قانون مساوي هستند» و بر طبق ماده‌ي بيست و يك اين اعلاميه‌ي جهاني «هر كس حق دارد با تساوي شرايط به مشاغل عمومي كشور خود نائل آيد. اساس و منشأ قدرت حكومت، اراده‌ي مردم است. اين اراده مي‌بايد توسط انتخابات آزاد، ادواري، عمومي و با رعايت مساوات باشد». همچنین در میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی ، حق متساوی برای افراد در مورد انتخاب شدن و انتخاب کردن در اداره ی عمومی جامعه پیش بینی گردیده است.
مسئله ملت ایران این نیست که پاره ای از قوانین این نظام در تعارض با اصول حقوق بشر قرار دارد، بلکه اساساً خود « کلیت و تمامیت نظام » در جوهره ی وجودی خود مغایر با حقوق بشر و در تعارض با آن است . این دیدگاه در واقع مبین تبعیض حقوقی میان افراد انسانی است . بر اساس این دیدگاه ، زمامداری و حکومت از آن فقها است و مابقی افراد جامعه ملتزم به پیروی از اینان هستند که استناد اینان به اطیعو الله و اطیعو الرسول و اولی الامر منکم است .
در این معنا وظیفه فقها به استنباط احکام کلی شرعی محدود نمی شود بلکه اداره ی جامعه و در نتیجه حل مسائل اقتصادی ، فرهنگی ، حقوقی و غیره نه تنها از حقوق فقها بلکه از وظایف فقها محسوب می شود. یعنی اینکه این مدیریت فقهی میکوشد تا موضوعات مبتلا به جامعه و احکام مربوط به آن را از تعالیم دینی و یا به تعبیر قانون اساسی از وحی و در درجه بعدی از منابع احکام اسلامی ملایان استخراج کند که یکی از آن منابع، فقه ارتجاعی آخوندی و احادیث و روایات جعلی است. حاصل آنکه قدرت اصلی و مطلقه در دست فقهیان است.
اصل پنجاه و هفت قانون اساسی اشعار می دارد: قوای حاکم در جمهوری اسلامی ایران عبارتند از : قوه مقننه ، قوه مجریه و قوه قضاییه که زیر نظر ولایت مطلقه امر و امامت امت بر طبق اصول آینده این قانون اعمال می گردد.»
بنا بر اصل فوق الذکر ، کلیت نظام سیاسی جامعه تحت یک مدیریت فقهی می باشد . بر اساس پایه های تئوریک نظریه ولایت فقیه ، رابطه مردم با ولایت مطلقه فقیه ، یک رابطه انتخابی نیست بلکه یک رابطه انتصابی است . یعنی اینکه ولی فقیه نماینده و منتخب مردم نیست و مشروعیت وی نه از طرف مردم است که به لحاظ آن است که از لحاظ شرع و فقه ، شرائط و صلاحیت رهبری جامعه و حکومت را دارد؛ در واقع اینان به حکم شارع نصب می شوند و لذا مردم از حق نصب و عزل آنان برخوردار نیستند ، بلکه اگر صفات مورد نظر و مرتبط با منصب خود را از دست دهند ، معزول می شوند.

نهایت اینکه ، ولی فقیه بر مردم ولایت دارد و مردم مولی علیهم او محسوب می شوند . به عبارت دیگر، مردم به عنوان مولی علیهم در تمامی امور، اعم از مسائل اجتماعی ، اقتصادی و شئون سیاسی و غیره ، فاقد اهلیت بوده و محجور هستند و در نتیجه به یک ولی نیاز دارند ، همانگونه که یک طفل صغیر و یا فرد سفیه نیاز به یک ولی دارد. از نتایج این مدیریت فقهی و حکومت ولائی آن است که مردم یعنی مولی علیهم ، فاقد صلاحیت و حق نظارت بر اِعمال امور مربوط به ولایت از سوی ولایت فقیه هستند ، اعم از آنکه این نظارت جنبه استطلاعی داشته باشد یا استصوابی .

از نتایج دیگر دیدگاه « حکومت ولائی » آن است که ولایت شرعی فقیه بر مسلمین، قهری است و نه اختیاری؛ و لذا هم فقیه موظف به تصدی امور جامعه و نظام است و هم مردم موظف به اطاعت از امر وی هستند. این ولایت قهری فقیه بر مسلمین تنها به مسلمانان ایران محدود نمی شود بلکه کل جامعه مسلمانان را در خود جای می دهد. به همین لحاظ مفهوم قهری ولایت بر مسلمین است که اینان داعیه رهبری جهان اسلام و صدور انقلاب و حکومت اسلامی ارتجاعی خود را به دنیا دارند.

گذشته از این ، همان ظرفیتهای نیم بند قانون اساسی که مورد نظر آقای موسوی می باشد، مگر غیر از این است که تماما مگر و مشروط به اساس اسلام و ضوابط اسلامی است؟! در سرتاسر قانون اساسی به اصولی بر می خوریم که حتی اگر حقوقی را به مردم اعطا کرده آن را مشروط به موازین اسلامی کرده است یعنی باز حاکمیت اراده و قانون الهی آنهم در تفسیر ارتجاعی اش. چرا که بنا به تفکر حاکم بر قانون اساسی ، تنها اراده و امر خداوند است که معتبر است و لاغیر. نمونه ای از این مواد عبارتند از:
اصل 20: همه افراد ملت اعم از زن و مرد یکسان در حمایت قانون قرار دارند و از همه حقوق انسانی ، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی با رعایت موازین اسلام برخوردارند.
اصل 24: نشریات و مطبوعات در بیان مطالب آزادند مگر آنکه مخل به مبانی اسلام یا ....
اصل 26: احزاب، جمعیتها، انجمنهای سیاسی و صنفی و انجمنهای اسلامی یا اقلیتهای دینی شناخته شده آزادند، مشروط به اینکه اصول استقلال، آزادی، وحدت ملی، موازین اسلامی و اساس جمهوری اسلامی را نقض نکند.
اصل 27: تشکیل اجتماعات و راهپیمائیها، بدون حمل سلاح، بشرط آنکه مخل به مبانی اسلام نباشد، آزاد است.
اصول و موازین اسلامی، حاوی احکام و دستورات ثابت و لایتغیری هستند که برای اجراء نازل شده اند به نحوی که آراء و اندیشه های مردم، در مقابل آن اصولا، فاقد ارزش و اعتبار است.

واقعیت این است که اصل دوم قانون اساسی این نظام، بر تمامی اصول قانون اساسی عمومیت و اطلاق دارد، لذا حقوق مردم همیشه مشروط است به تشخیص قانون الهی که آنهم توسط فقها اعمال می شود.

تفکری که مبنای تدوین قانون اساسی بوده، به فرد انسانی از دریچه تکالیفی که نسبت به خدایش دارد نگاه می کند و اصالت را به تکالیف انسان در برابر خدا می داند ، از رهگذر این تکالیف است که بعضا حقوقی هم به فرد انسانی تعلق می گیرد. این تفکر کاملا با تفکری که منشاء تدوین اعلامیه جهانی حقوق بشر بوده، در تغایر است.

این نظام بر پایه دیکتاتوری مطلق فقیه استوار گردیده است ، چگونه در ساختار یک نظام دیکتاتوری می توان از انتخابات آزاد سخن گفت؟!
اجرای کدام قانون اساسی را شما از نظام مطالبه می کنید؟ قانون اساسی ای که ساختار استبدادی نظام را مشروعیت می دهد؟! مگر از چنین قانون اساسی ای بیشتر از این می توان انتظار داشت ؟! این به مانند آن است که بگوییم « افعی، کبوتر می زاید.»

معضل اساسی ملت ما ، نظارت استصوابی شورای نگهبان و یا قوانینی از این قبیل نیست . معضل اساسی آن است که اساس و منشاء قدرت در حکومت ، یعنی ولایت فقیه ، منبعث از خواست و اراده مردم و نتیجه انتخاب توسط مردم نیست . دیگر قوانین فرع بر این موضوع است . لذا این نظام فاقد مشروعیت مردمی است .
اینست که تنها راه رهایی و نجات این ملت در به عقب راندن دین از صحنه سیاست و حکومت و محصور کردن آن در چهارچوب روابط خصوصی و قلبی فرد با خدایش و پی ریزی قانون اساسی نوینی در جهت ایجاد یک نظام دموکراتیک سکولار است.
در جای دیگر این بیانیه آقای موسوی شکوه می کند که « آخر یک بار هم که شده میراثی را که از امام خود تحویل گرفتیم با ایران امروز مقایسه کنیم؛ جامعه ای سودازده که در آن تحجر دولت سازی می کند؛ جامعه ای تقلب زده، دروغ زده.»

باید از آقای موسوی پرسید مگر میراثی که خمینی متقلب از خود بجای گذاشت ، جز همین تقلب، ریا و دروغ و جنایت و کثافتکاری بود؟ آیا خمینی همان کسی نبود که وعده های طلایی را در جریان انقلاب به ملت داد و بعد با نهایت رذالت به اعتمادی که ملت در مقام یک روحانی مرجع تقلید به او کرده بود خیانت کرد؟ که شمارش موارد خیانت وی در این نوشته نمی گنجد. کافیست که نسل حاضر به آرشیو سخنرانی های خمینی قبل و بعد از پیروزی انقلاب مراجعه کنند تا شیادی و رذالت امام راحل را دریابند. ننگ و لعن و نفرین ابدی بر او. آیا همین قانون اساسی و همین نظام جمهوری اسلامی به جز از راه حیله و تقلب و فریب مردم بنیان گذارده شد؟ ریشه های فساد در این جامعه تقلب زده و دروغ زده، به زمان زمامداری همان امام عزیز برمی گردد. هم او که دستور داد:« بشکنید این قلمها را.»
آقای موسوی در نامه اخیر خود به آقای منتظری، می گوید:« ... در عین حال اگر در موجی که از خشم مردم برخاسته است، احساس خطر برای اصل کشور و اصل نظام نمی کردم، برایم سخت نبود که بیست سال دیگر سکوت کنم. اما این گونه نبود ونیست که مردم با سکوت یا سازش یکنفر دست از حرکت خود بردارند، بلکه پس از مدت کوتاهی بلاتکلیفی به زودی این حرکت از نو و با شکلی کور و در حالی که به هیچ یک از دلبستگان نظام اعتماد نداشت، آغاز می شد...»
آقای موسوی در ادامه نامه خود اذعان می دارد که : «هدف دیگر از این بیانیه و نیز بیانیه ها و حرکات قبلی این است که تکاپوهای مردم در چهارچوب نظام باقی بماند و در دام ساختار شکنی های خطرناک نیفتد.»
اینجا مشخص می گردد که تمام دغدغه آقای موسوی همانند سلف خود خاتمی، حفظ نظام است و گرنه او به مانند 20 سال گذشته سکوت می کرد. همانطور که در زمان کشتارهای سال 60 و اسیر کشی زندانیان سیاسی در سال 67 سکوت کرد. شدت آن جنایت دهشتناک آنقدر بود که صدای آقای منتظری که جانشین آینده خمینی بود، بلند شد و به آن اعتراض کرد، ولی متاسفانه صدایی از آقای موسوی بلند نشد. به همین دلیل بود که در جریان تبلیغات کاندیداتوری ایشان، دانشجویان او را در مورد این سکوت استیضاح کردند که چرا در آن زمان اعتراض نکردی و سکوت کردی؟! آیا خون آن جان باختگان اینقدر بی ارزش بود؟ آیا حق حیات انسانی آنقدر بی ارزش بود ؟ آنان به کدامین گناه کشته شدند. اما اکنون دیگر مسئله جان بی ارزش آن زندانیان سیاسی دگراندیش در میان نیست. اکنون مسئله مهم حیات و بود و نبود نظام مطرح است. پس دیگر جای سکوت برای آقای موسوی نیست. باید به میدان بیاید؛ چه اینکه اگر اوضاع به همین منوال ادامه پیدا کند، رژیم جمهوری اسلامی، سرنگون هم که نشود، از هم فرو خواهد پاشید. در این چهارچوب است که حرکات آقای موسوی را می توان فهمید. تمام نگرانی این جناح از نظام آن است که مبادا اعتراضات مردمی به سرنگونی نظام مقدسشان که میراث امام عزیزشان است، منجر شود.

تازه از همین منظر اصلاحات هم که نگاه کنیم ، می بینیم که این رژیم اصلا حاضر به انجام هیچگونه رفرم و اصلاحاتی نیست. بعد از جریان تقلب بزرگ انتخاباتی ، آنهم نه انتخابات حقیقی بلکه انتخاباتی با ساختار فرمایشی در قانون اساسی ، مردم بسیار آرام به خیابانها آمدند و خواستار بازگرداندن رای شان شدند. نسل حاضر اگر در زمان قبل و پس از پیروزی انقلاب حاضر نبوده، الان که حاضر است. پاسخ حق طلبی قانونی و آرام و مسالمت آمیز مردم را چگونه دادند؟ آیا رژیمی که چنین رفتاری دارد و کوچکترین اعتراضی را برنمی تابد، ظرفیت اصلاح دارد؟ چگونه می خواهید او را به اصلاحات وادار کنید؟ آیا همانانی که دم از مدارا و مبارزه مسالمت آمیز می زنند، توانستند در سه دهه، کوچکترین اصلاحی در این رژیم پدید آورند؟! چگونه است که این چنین سنگ این نوع مبارزه را به سینه می زنند؟ آیا پشت پرده خبری هست؟ آیا منافع شان با منافع رژیم گره خورده است؟ و شقوق دیگر.

اساسا بحث «گفتمان مدنی» که جناح اصلاح طلب نظام و خاتمی راه انداخته بودند، فریبی بیش نبود. فقط تلاشی بود برای سقوط و از هم فرو پاشی نظام ملایان. بحث گفتمان مدنی فقط در جوامعی با ساختارهای نظام دموکراتیک امکان پذیر است . در این سیستمها، می توان به روش مسالمت آمیز (از طریق صندوق آراء)، رهبران سیاسی را عوض کرد. به قول همان کارل پوپر، خدای گفتمان مدنی اصلاح طلبان، نظام های جابر و زورگو، اصلاحات بدون خشونت را غیر ممکن می کنند، اما در دولت های دمکراتیک می توان به روش های مسالمت آمیز زمام داران سیاسی را به زیر کشید.

خود کارل پوپر می گوید:
«در راه گسترش سریع نگرش عقلانى دشوارى‌هاى بسیار وجود دارد. یکى از مشکلات اساسى این است که براى به راه انداختن بحث عقلانى به دو طرف نیاز است [که نگرش عقلانى را رعایت کنند]. هر دو طرف باید آماده باشند از یکدیگر بیاموزند. با کسى که ترجیح مى‌دهد شما را به گلوله ببندد، تا آن که در بحث با شما مجاب شود، نمى‌توان بحثى عقلانى راه انداخت.»
«بنابراین نگرش عقلانى داراى حد و مرزهایى است. این نکته در مورد مدارا نیز صادق است. نباید بى قید و شرط این اصل را راهنماى خود قرار داد که با آنانى که اهل مدارا نیستند مدارا کنیم، زیرا در این صورت نه تنها خود که حتى مدارا را نیز از میان خواهیم برد. (همه‌ى این اشارات به آن عبارت بالا بازمى گردد که نگرش عقلانى را نگرشى مى‌داند که باید بر تقابل گفت و شنود و تبادل افکار استوار باشد).»
«نتیجه‌ى مهمى که مى‌توان گرفت این است که نباید اجازه داد تفاوت میان حمله و دفاع محو شود، بلکه بر عکس باید بر این تفاوت تأکید کنیم و از نهادهاى اجتماعى (خواه ملى و خواه بین المللى)، که وظیفه‌اشان تفاوت نهادنِ دقیق میان تجاوز و مقاومت در برابر تجاوز است، پشتیبانى کنیم.»

یک حكومت دیكتاتوری وضعیتی را تحمیل می كند كه ما مسئول آن نیستیم. در واقع این رژیم است که مردم را با خشونت وحشیانه خود، به صحنه مبارزه قهرآمیز دعوت می کند.
در یک مبارزه مدنی، هر دو طرف، موظف به مبارزه و چالش مدنی و قانونی و عدم خشونت هستند. نه اینکه یک نفر با زبان اسلحه و عریان ترین خشونت ها وارد شود و دیگری فقط با سلاح گفتار. در گفتمان، فرماندهی و فرمان‌برداری معنا ندارند. گفتمان، جای استدلال است. بحث عدم خشونت و مبارزه مسالمت آمیز و مبارزه مدنی زمانی معنا پیدا می کند که بستر کنش مسالمت آمیز و مبارزه مدنی فراهم باشد. در فقدان چنین بستری چگونه می توان، در مقابل گلوله و باتوم و چماق و شکنجه و اعدام، به گفتگو اکتفا کرد. بنابراین یا باید تسلیم شد و یا مسیری دیگر در مبارزه را انتخاب نمود.

گاندی که خود به مبارزه مدنی و مسالمت آمیز شهرت دارد می گوید:
"... .
نظريه ‏ی عدم ‏خشونت ِ من، هرگز نمی ‏پذيرد که از مقابله با خطرات بگريزم و عزيزان خود را بلا دفاع رها کنم. ميان اِعمال خشونت و گريز بزدلانه، مسلما من خشونت را به بزدلی ترجيح می‏دهم.."

محمد رضا نیکفر در مطلبی تحت عنوان «شطرنج با گوریل» چنین می نویسد:
«در دورۀ پایانی ریاست جمهوری محمد خاتمی، گروهی از اصلاح‌طلبان نظام به این درک رسیدند که با طرف مقابل خود نمی‌توانند تعامل متمدنانه‌ای را پیش برند. برای آنکه سختی کار خود را نشان دهند، مدام می‌گفتند همکنشی با حریفشان همانند شطرنج‌بازی کردن با گوریل است.».

«اگر فیلسوفان سیاسی را ساده‌گیرانه به دو گروه متخصصان دورۀ گوریل‌ها و متخصصان دورۀ پس از گوریل‌ها تقسیم کنیم، هابرماس را می‌توانیم متعلق به دستۀ دوم بدانیم. دستۀ دوم معمولاً تا حد چگونگی ممانعت از بازگشت گوریل‌ها به مسئلۀ حضور سیاسی آنها می‌پردازند، مشغلۀ اصلی فکرشان دوره‌ای است که گویا کارها در آن با گفت‌وگو پیش می‌رود، با اقناع و استدلال. بازی‌ای جریان دارد که افراد به قاعده‌های آن احترام می‌گذارند، تا بازی ادامه یابد. کسی با لگد به زیر صفحۀ شطرنج نمی‌زند».
«مشکل اصلی، پیشبرد گفت‌وگو با اهل گفت‌وگو نیست؛ مشکل، گفت‌وگو با کسانی است که با گفت‌وگو مخالف‌اند، مخالف‌اند، چون پیشاپیش معتقدند حق دارند و اصولاً آمده‌اند، تا دهن دیگران را ببندند و خودشان متکلم وحده شوند».
گفتمان مدنی، از زمان به روی کار آمدن اصلاح طلبان در ایران در سطح گسترده ای در جامعه مورد تبلیغ قرار گرفت و اصلا تبدیل به یک ژست روشنفکری شد.

اما واقعیت امر این است که نظام ملایان، یک دیکتاتوری خشن مذهبی است که بر پایه های یک ایدئولوژی بنیاد گرا و ارتجاعی پوسیده استوار است. یعنی اینکه خشونت و سرکوب در ذات این رژیم نهفته و جزء لاینفک آن محسوب می شود. این نظام مجهز به ایدئولوژی ای ارتجاعی هست که تجاوز و تحجر و جنایت را توجیه می کند و لباس قداست برآن می پوشاند. رژیم ملایان یک نظامی باخشونت نهادینه است، ساختارش مبتنی بر سرکوب است. به همین دلیل هم است که این رژیم فقط با سرکوب می تواند به حیات خود ادامه دهد. اگر سرکوب را از این رژیم بگیرند، در عرض یک هفته، سقوط خواهد کرد. علل سرکوب های پس از انقلاب تا کنون در همین چهارچوب قابل فهم است. در عرض31سال حکومت این جانیان، آیا روزی بدون سرکوب و جنایت گذشته است؟ اگر سرکوب در ذات جمهوری اسلامی نهفته نیست، اینهمه اصرار بر چنین سرکوب عریان و خشن در عرض 31 سال چیست؟ اگر سالهای اول، دشمنی آمریکا بود، اگر جنگ با عراق بود، بعد از آن دیگر چه مستمسکی داشتند؟
پس خود این رژیم بهتر از هر کس دیگر می داند که بدون سرکوب باید دمش را روی کولش بگذارد و برود.

بدین ترتیب، چه از لحاظ تئوریک و چه به لحاظ عملی، گفتگوی مدنی و مبارزه ی مسالمت آمیز با این رژيم، امکان پذیر نیست. سرکوب برای این نظام به مانند مجاری تنفسی برای یک موجود زنده است که اگر حذف شود و از کار بیافتد، به مرگش منجر می شود.
برخورد مسالمت آمیز که از سوی اصلاح طلبان و نیز برخی از جناح های مثلا اپوزیسیون توصیه و تشویق می شود، در تمام این سالها یکی از دلائل ادامه حیات ملایان و جلوگیری از سرنگونی نظامشان بوده است.
ببینید که مرحوم بازرگان، دبیرکل وقت نهضت آزادی در 12 مهرماه 1367 در نامه اش به خمینی چه می گوید:
«آنچه مدّعيان خواسته و پرداخته‌اند اين است كه اولاً، نهضت آزادي ايران، با فلج شدن از داخل و لكّه‌دار شدن در خارج، اسماً در صحنه سياست و خدمت باقي بماند ولي عملاً منشأ اثر مثبتي نبوده، حيات و حركت چندان، جز در زير ذرّه‌بين اطلاعاتي آنها ... نداشته باشد. ثانياً، با تظاهر به اين كه در جمهوري اسلامي ايران حزب قانوني مخالف ... حضور و فعاليت و امنيّت دارد، بتوانند به تبليغات نادرست سياسي و انتخاباتي و به خلافكاري اقتصادي و اداري و سياسي خود جامه حق به جانب بپوشانند و نهضت آزادي وسيله براي فريبهاي سياسي و خيانت بشود. در هر حال دو انتخاب پيش روي ما گذارده‌اند: "حيات خفيف خائنانه يا توقف داوطلبانه و تعطيل شرافتمندانه"».

بازرگان در همين نامه «هشدار» داد كه نهضت آزادي فعاليتش را متوقّف خواهدكرد «اگر جريان به صورت ناروا و ناجوانمردانه فعلي ادامه يافته، دفتر نهضت آزادي پس داده نشود، فعّالين دستگير شده آزاد نگردند، از آنها عذرخواهي و اعاده حيثيّت به عمل نيايد، طوقهاي تعهّد همكاري و جاسوسي از گردن اعضا و همكاران برداشته نشود، ارعابها و ممانعتهاي شهرستانها و تهران متوقف نگردد...»

البته بازرگان در ادامه نامه سرگشاده اش به خمینی، برای خدشه وارد نشدن به «کیان نظام»، این رهنمود دلسوزانه را هم اضافه کرد که اگر اين مانع تراشيها خاتمه نيابد, اين دو نتيجه را درپي خواهدداشت: «ملت شرافتمند ايران و مردم عدالت‌خواه جهان خواهند دانست كه چون حاكميت ايران طاقت تحمّل آزادي و كمترين صداي مخالف را ندارد، در حيات و حضور جنابعالي دست به تعطيل نهضت آزادي (و جمعيت و گروههاي ايراني قانوني) زده است، ضمن آنكه به طرفداران براندازي و آشوب و انهدام ايران سند داده‌اند كه مبارزه مسالمت‌آميز قانوني در چارچوب اسلام و انسانيت و اصول، راه نادرست و بي‌فايده است...»

خميني به نامه بازرگان پاسخي نداد و تضييقات بر نهضت آزادي همچنان ادامه يافت، امّا بازرگان در دو انتخابی که «مدّعیان» برای ادامه فعالیت پیش رویش گذاشته بودند ـ «حيات خفيف خائنانه يا توقّف داوطلبانه و تعطيل شرافتمندانه» ـ اولی را برگزید و حاضر به «توقّف داوطلبانه و تعطيل شرافتمندانه» «نهضت آزادی» نشد.
ابراهیم یزدی در گفتگوی مطبوعاتی اش در بهمن 1367 درباره «دیدگاه نهضت آزادی درمورد ولایت فقیه» گفت: «نهضت آزادی بارها موضع خودش را درباره ولایت فقیه، اعمّ از مطلقه و یا غیرمطلقه، اعلام داشته. ما در چارچوب قانون اساسی ولایت فقیه را می پذیریم» (روزنامه رسالت، 24بهمن1367).

امير خرّم، «تحليلگر سياسی در تهران»، که تا زمان تصميم نهضت آزادی ايران به خودداری از ادامه فعاليتش، از اعضای رهبری آن به شمار می رفت، در پايان مصاحبه اش با «راديو فردا» (13آبان1388) درباره «رسالت و وظيفه» «نهضت آزادي» در قبال رژيم حاكم, گفت:

«خود بنده در سال ۱۳۸۰ يک دوره زندان را تجربه کردم. وقتی از زندان بيرون آمدم، يکی از همين آقايان اطلاعاتی پيش من آمد و به من گفت که سعی کنم ديگر فعاليت سياسی نکنم. من در آن زمان برای ايشان مثالی زدم که متاٌسفانه آن مثال هنوز هم مصداق دارد. به او گفتم که جمهوری اسلامی مانند يک قلعه است که جمعی در آن زندگی می کنند و جمعی هم بر اين قلعه حاکمند. گروههای قانونی مانند نهضت آزادی و ساير احزاب قانونی، مانند خندقی هستند که دور تا دور اين قلعه کنده شده است. رسالت و وظيفه ما به عنوان يک گروه اپوزيسيون اين است که هر کسی که از رفتار حاکمان قلعه ناراضی بود و خواست از قلعه بيرون برود، طبيعتاً می افتد در درون نيروهای اپوزيسيون و ما وظيفه داريم نگذاريم آنها به سمت نيروهای مقابل بروند که نيروهای برانداز هستند و آماده جذب اين نيروها هستند تا عليه قلعه فعاليت کنند. من آن روز به آن ماٌمور امنيتی گفتم که سعی نکنيد اين خندق را پر کنيد. چون وقتی شما اين کار را بکنيد، آنهايی که از درون اين قلعه فرار می کنند بر اساس جاده يی که شما برايشان ترسيم کرده ايد، مستقيم به سمت نيروهای برانداز می روند. الآن هم همين پيام روشن و شفّاف را می شود به آقايان داد. در شرايط بعدی و در فردای امروز که اين نيروهای پايبند قانون حضور نداشته باشند، کسانی سردمدار اعتراضات مردمی خواهند شد که ممکن است اساساً اعتقادی به نظام نداشته باشند. آن وقت است که نه از تاك، نشان خواهد بود و نه از تاكنشان. ما نگران اين هستيم».
رحمان کریمی شاعر و نویسنده مبارز، این پیر طریق سیاست که به خوبی جریان های سیاسی را می شناسد و بر شرائط خاص و منحصر به فرد جامعه ایرانی اشراف دارد، معتقد است:
آخوند های حاکم با توجه به تجربیات دوران سلسله پهلوی ، از روشنفکران بیم و هراسی ندارند و حاضرند « «فضای مختصر باز سیاسی » به آنها بدهند اگر که وارد عمل و مقابله براندازی نشوند .
... اگر رژيم مستبدي به تجربه نشان داد که قابليت اصلاح و استحاله و تحمل اپوزيسيون غيرخود و نيز کثرت گرايي دارد،البته هيچ اشکالي ندارد که سازمانهاي اپوزيسيون صرفاً در خط مبارزه سياسي و يحتمل مسالمت آميز گام بردارند. مبارزه مسالمت آميز سياسي در شرايط و فضاي دموکراسي معنا و مصداق دارد. مبارزه مسالمت آميز براي احزاب کشورهاي غربي امري طبيعي و غيرقابل چون و چراست ولي در يک نظام ديکتاتوري سياسي متعارف و معمول هم اگر راه و فضا را باز نکند،مبارزه مسالمت آميز جز باد غربال کردن و فرصت ادامه حيات به ديکتاتور دادن،حاصلي ديگر نخواهد داشت. حال در نظر بگيريم که ما با چه نوع استبدادي روبرو هستيم ؟ شرح استبداد خونريز و محيل و بازيگر و شيطان فريب ملا – پاسدار حاکم بر ميهن ستمديده مان بعد از سال هاي سپري شده،مثنوي ها شده است بسيار قطورتر و حجيم تر از مثنوي مولانا. کيست که ريگي در کفش نداشته باشد و خواهان سرنگوني تمام عيار اين نظام پليد آدمکش نباشد ؟ کيست که بعد از سي سال تجربه و مشاهده درنيافته باشد که وقتي مجموعه يي از آخوندها و فقهاي بنيادگرا و مرتجع همراه با اوباشان مافيايي تفنگدارشان تمامي اهرمهاي قدرت سياسي،نظامي و اقتصادي و... در دست دارند،اميد به استحاله سرابي بيش نخواهد بود. اگر اين رژيم قابليت تغيير و تصحيح داشت،خاتمي و دوم خردادي ها بازنده و مغبون نمي شدند و جانور درنده و وقيحي چون احمدي نژاد جانشين نمي شد. دخيل بند به رژيم که مي بيند و عبرت نمي گيرد يا بايد از حيث درک سياسي احمق باشد ويا منافعي از قبل رژيم داشته باشد. اين عفريته،اين عجوزه، به کجايش مي توان اميد بست؟ ما در گذشته و حتي امروزه شاهد ديکتاتوري هايي بوده و هستيم که در يک بن بست ناگزير،ناچار شده اند به اپوزيسيون واقعي خود راه بدهند تا از طريق يک رقابت و مبارزه پارلمانتاريستي در سياست کشور سهيم شوند و ديکتاتورهايي هم ديديم که به اجبار جا خالي کردند و رفتند.»

رحمان کریمی مقاله ای جالب دارد که در آن واقعیت پدیده نظام آخوندی را به گرگان درنده توصیف می کند. او در این مقاله، تحت عنوان «گرگ ها رام شدنی نیستند» می نویسد:
« توبه گرگ ، مرگ است » * وما به این سرانجام مختوم شتاب می دهیم

«بشر می تواند شیر ، ببر، پلنگ ، جاگوار ، خرس و.....را با تعالیمی که البته بی شباهت به نوعی شکنجه نیست ، دست آموز خود کند . اما هرگز کس ندیده و نشنیده است رام کننده یی هرچند خبره و با تجربه موفق به رام کردن و به نمایش عمومی درآوردن گرگ شده باشد . شیر که معروف به سلطان جنگل است یعنی زورش زیاد وکم زورها مطیع او ، وقت گرسنگی ، خطرناک و مهاجم می شود . این سلطان بی تاج و تخت بیچاره فقط برای سد جوع روزانه اش به دیگر جانداران حمله ور می گردد و بعداز یک شکم طعام سیر ، کز می کند به گوشه یی و عبورگله گله گوشت انبارهای خوشمزهٌ داغ و گرم زنده را تماشا می کند ، بی هیچ احساس تعرضی . واما گرگ ، خدا نصیب همان گرگ بیابان کند ، تا خرخره هم که بلع و هضم کرده باشد به مجرد دیدن موجودی فکسنی اما زنده چون این مخلص به او حمله می برد و چه جورهم . خوی درندگی در گرگ نهادینه است و ربطی به سیری و گرسنگی او ندارد . زبان خوش و نازو نوازش رام کننده را هم نمی فهمد . تعالیم و تجارب بشری هم برای او پشیزی ارزش ندارد . ...

اما درعالم خلقت هرقانونی ، استثنایی هم دارد . یک وقت نوعی از گله گرگ پیدا می شود که درعین خونخوارترین بودن ، به حکم دوگانگی طبیعت شان ، روباه صفت هم هستند . یعنی نصف مغز و سلسله اعصابشان گرگ تمام عیار و نصف دیگر چیزی مکارتراز روباه بدنام و شیطان ملعون شده . آدم دربرخورد با این شگفتی عالم خلقت باید خیلی هوشیار و مراقب باشد . هوش عادی ازپس این دوگانه جانور درنده برنمی آید . یعنی اصلاً سردرنمی آورد که با گرگ روبروهست یا با روباه ویا حتا تمساح اشکریز یا موش مردنی که به سوراخ خودش قانع وشکرگزار است و اگر جهان ، دیالوک تمدن ها داشته باشد و زبان یأجوج ومأجوج دنیای وحوش دوزیستی را بداند ؛ طلبکارهم خواهد شد ! . این درنده محیل بی نظیردر عصر حاضر ، کنام و مرکزی دارد که خودش آن را « ام القرای وحوش عالم » می داند . متأسفانه میهن ما سی سال است که در سیطره این گله گرگان ، دارد هست و نیستش برباد می رود . قربانیان این درندگان فرزندان شریف ، وطن پرست و برومند ما بوده اند وهمچنان هستند اما جهان هم ازتیزچنگ و دندان این جانوردرنده واجالتاً شیرده و تخم طلا گذاردرامان نخواهد ماند . این وحوش استثنایی چراگاهی می طلبند به وسعت اطلس جهان . »

و اما در خصوص مبارزه قهرآمیز
ابتدا قسمتی از پیام آقای مسعود رجوی که اخیرا خطاب به داخل کشور صادر شده است را بخوانید:
«داستان ميانه رو شدن (مدراسيون) و استحاله و اصلاح طلبى (رفرم) در اين رژيم، يك سراب و قصّه 30ساله است. در خرداد 1387 حتى وزير خارجه آمريكا هم اذعان كرد كه در رژيم ايران آدم مدره (ميانه رو) پيدا نمى‌شود و ما ديگر دنبال چنين چيزى نمى‌گرديم «زيرا هر سياست خارجه بد آمريكا در 30سال گذشته با اين شروع شده كه بگذاريد مدرههاى رژيم ايران را پيدا كنيم» (وال استريت ژورنال – 19ژوئن 2008).

دو سال قبل از آن هم، خانم رايس گفته بود: «معتقد نيستم كه ما مىتوانيم در (رژيم) ايران مدره (ميانه رو) پيدا كنيم. سؤال اين‌جاست كه آيا اصلاً ا ايرانيهاى معقول (در اين رژيم) پيدا مىكنيم… ، هر آنچه كه در اين 25سال براى يافتن چنين نفراتى بهكار رفت، معمولا به يك شكست بزرگ در سياست خارجى آمريكا منتهى شد. من فكر نمىكنم شما آنها را پيدا كنيد (وال استريت ژورنال- 25سپتامبر 2006).

«راستى اگر اين رژيم قابليت نرمش و ميانهروى و استحاله و اصلاح مى‌داشت، چيز بدى بود؟ خير هرگز. »
«واقعيت اين است كه ما در مرحله مبارزات افشاگرانه سياسى (كه مجاهدين به آن فاز سياسى مى‌گويند) به مدت 28ماه از 22بهمن 1357 كه خمينى قدرت را قبضه كرد تا 30خرداد 1360 كه رژيمش را يك پايه كرد و سركوب و اختناق مطلق برقرار نمود، همين را آزمايش مى‌كرديم. با وجود اين كه قانون اساسى ولايتفقيه را تحريم كرده بوديم، اما در نهايت مدارا و خويشتندارى و در منتهاى مسالمت، امكان نرمش و ميانهروى و اصلاح همين رژيم را از طرق قانونى آزمايش كرديم. فكر مى‌كنم كمترين احتمالى را هم ناديده نگرفتيم.».

«ماحصل اينكه در ديدار و بحث و گفتگو و آزمايش براى اينكه اين رژيم جايى براى نرمش و اصلاح پذيرى دارد يا ندارد، از هيچ كار و تلاشى كوتاهى نكرديم. اما خمينى در مقام ولىفقيه با حذف ما از انتخابات رياست جمهورى و انتخابات مجلس و با چماقدارى و سركوب و شكنجه و كشتار هيچ راهى براى مسالمت باقى نگذاشت و حتى قوانين خودش را هم بهمحض اينكه با منافع روزمره او در تعارض بود، زير پا مى‌گذاشت.»
****

و اما آرزوی قلبی من:

من خود شخصا آرزو داشتم که بستر کنش مبارزه مسالمت آمیز و گفتمان مدنی فراهم می بود، تا بدین ترتیب بدون هزینه و یا کم هزینه ، مردم به حقوق انسانی و قانونی خود دست پیدا می کردند. این تنها حرف من نیست. بلکه تمامی جناح سرنگونی طلب اپوزیسیون نیز همین آرزو را داشته و دارند. اما مسئله آن است که 31سال حیات ننگین و آغشته به خون وجنایت نظام ملایان، خلاف این را اثبات کرده است. چنین بستری از زمان استقرار این نظام تا کنون، هرگز وجود نداشته است و نخواهد داشت. به همان دلائلی که در بالا گفته شد. 31سال است که ایران به خاک مذلت افتاده است. فقر و فساد و فحشاء سراسر مملکت را فرا گرفته و چون سهمی مهلک به سرتاسر ارگانهای جامعه نفوذ کرده است. چه امیدی برای ایران آنگونه که شایسته اش است، در این نظام موجود است؟ ببینید که بسیاری دیگر از کشورها که سرمایه و ثروت و فرهنگ و تمدن ایران را ندارند به کجا رسیده اند و ایران به کجا؟ به راستی جایگاه ایران در جایگاه خانواده جهانی کجاست؟ یک کشور عقب مانده؟ آیا شایستگی این ملت این است؟ برخی از جریانات و شخصیت های سیاسی ، دو سال بعد از پیروزی انقلاب به این حقیقت ایمان آوردند و به آن یقین پیدا کردند و همین راهی را که الان بعد از 31 سال خرابی و ویرانی ایران، دیگران به آن رسیده اند، انتخاب کردند. آنان که از ابتدا مبارزه مسالمت آمیز و پارلمانی و این جور حرفها را علم می کردند، پاسخ دهند : آیا یک دهه یا دو دهه و یا سه دهه برای اصلاح یک نظام کم بوده است؟ آیا کوچکترین تغییری حاصل شد یا اینکه مملکت و جامعه ایرانی روز به روز به سمت اضمحلال و نابودی کامل سوق داده شد؟
******
در مباحث فلسفه حقوق بشر، بحثی داریم به عنوان «وضع طبیعی» ، «حق طبیعی» و «قانون طبیعی».

توماس هابس، فیلسوف و متفکر انگلیسی، در مورد وضعیت طبیعی می گوید: در این «وضعیت طبیعی»، همه ی انسانها آزاد هستند و هر انسانی از این «حق طبیعی» برخوردار است که برای بنیادی ترین حق خود، یعنی «حفظ خویشتن» تلاش کند؛ لذا انسان مجاز است با راهنمایی «خرد»، هر وسیله یا اقدامی را که برای حفظ این «حق طبیعی» ضروری است، مورد استفاده قراردهد.

بنابراين، در «وضعیت طبیعی»، فرد انسانی مجاز است هر اقدام یا وسیله ای را که نیروی داوری و خرد او درست تشخیص می دهد، برای «حفظ خویشتن» به کار گیرد.

اگر چه به نظر هابس در «وضعيت طبيعی»، قوانين وضع شده توسط انسان و يا نظام دولتی وجود ندارد، اما «قانونی طبيعی» حاکم است. در نظر وی، اين «قانون طبيعی» ناشی از اراده الهی نیست، بلکه این خرد و بصیرت انسانی است که بنیان آن «قانون طبیعی» قرار می گیرد.
به عقيده‌ی جان لاک، فیلسوف دیگر، «قانون طبيعی» معنايی جز حفظ کل بشريت ندارد، زيرا تمامی انسانها اعضای پيوسته‌ی جامعه‌ای طبيعی هستند. بنابراين «قانون طبيعی» اجازه نمی‌دهد که کسی ديگری را نابود سازد.
فراتر از آن، لاک برای فرد در قبال تعرضات دولتی، حق مقاومت قائل است. هر جا که قوه‌های دولتی اعم از قانونگذاری و يا اجرايی، تجاوزی به حقوق فرد مرتکب شوند و فرد نتواند از طريق گزينش و يا برکناری اين نهادها، از آن تجاوزات ممانعت به عمل آورد، از نظر لاک فرد از حق مقاومت در مقابل دولت برخوردار است. چرا که چنين تعرضات و تجاوزاتی از طرف ارگانهای دولتی، شکستن پيمان است و دوباره جامعه را به «وضعيت طبيعی» باز می‌گرداند که در آن هر کس ناچار است حق خود را خود اعاده کند. به نظر لاک، در چنين حالتی اين مردم نيستند که دست به شورش زده‌اند، بلکه اين دولت و نهادهای دولتی هستند که از طريق تعرضات مداوم به حقوق مردم، طغيان را به جامعه تحميل نموده‌اند. به عبارت ديگر، آنها با رفتاری نادرست، عملا" از حقانيت خود دست شسته‌اند و بنابراين ديگر زمينه‌ای قانونی برای تبعيت و فرمانبری از چنين دولتی وجود ندارد.
این خرد و عقل انسانی است که به وی حکم می کند، در مقام پاسداری از کرامت انسانی خود، دفاع از حیات و آزادی و ناموس خود، به مقابله با متجاوز و مجازات او برخیزد.
لاک معتقد است که «حقوق طبیعی» سلب کردنی نیست: «قانون طبیعی» نه تنها «حفظ خویشتن»، بلکه « استقلال فردی در برابر قدرت مستبدانه حاکم» را ضروری می شمارد. بنابراین، بردگی هرگز و در هیچ وضعیتی برای انسان مشروع نخواهد بود، حتی اگر انسان خود براین امر گردن گذاشته باشد.
ضرورت دفاع از خود به گونه ای موثرتر از آنچه «وضعیت طبیعی» امکان می دهد، انسانها را به تشکیل دولت ، در یک رابطه مبتنی بر «قرارداد» وادار می کند: چنین قراردادی به هیچ وجه برای انسان متضمن اعراض از حاکمیت طبیعی او نیست، بلکه مبین انتقال موقت و جزئی این حاکمیت به نمایندگان معینی است. بنابراین قدرت حاکم نمی تواند در هیچ موردی مطلق باشد و مرجعیت خود را فقط از «اجماع» مردمی به دست می آورد. لاک حکومت هایی را که با تسخیر قدرت و اِعمال قهر و خشونت، خود را به مردم تحمیل کرده اند، محکوم می کند، و «حق طبیعی ِ» دفاع ِ قهرآمیز از خود را، در برابر متجاوزی که خلاف «قانون طبیعی» عمل کرده، برای مردم، مشروع می شمارد.

انقلاب فرانسه با شعار : آزادی، برابری و برادری، بوقوع پیوست. این سه خواسته در واقع پایه های تنظیم بیانیه « حقوق بشر و شهروندان» فرانسه گردید که در آگوست 1789، توسط مجلس فرانسه به تصویب رسید. سه اصل مهمی که در این بیانیه مورد تصریح قرار گرفته بود، از این قرار بودند:
ـ تصریح به اینکه انسانها آزاد به دنیا می آیند و آزاد می مانند و از حقوق مساوی برخوردار هستند.
ـ آزادی بیان را از حقوق بشری می خواند.
ـ شناختن حق مقاومت برای مردم ، در برابر رژیمهایی که این حقوق را زیر پا می گذارند.
اعلامیه حقوق بشرفرانسه در دویست سال پیش می گوید:
ماده 2 ـ هدف هر پیوند سیاسی حفظ حقوق طبیعی و لاینفک انسان است، این حقوق عبارت است از برخورداری از آزادی و دارایی و امنیت و مقاومت در برابر سرکوب.

اکنون نگاهی به اعلامیه جهانی حقوق بشر
«از آنجا که عدم شناسایی و تحقیر حقوق بشر منتهی به اعمال وحشیانه ای گردیده است که روح بشریت را به عصیان واداشته ...» (مقدمه اعلامیه جهانی حقوق بشرمصوب 1948)
این جمله موید این معنا است که روح بشری در مقابل نقض حقوق انسانی اش، به عصیان برانگیخته می شود ،همانطور که در بند دیگر، این عصیان به عنوان «قیام » مورد توجه قرار گرفته است:
«از آنجا که اساسا، حقوق انسانی را باید با اجرای قانون حمایت کرد تا بشربه عنوان آخرین علاج به قیام بر ضد ظلم و فشار مجبور نگردد...» (همان اعلامیه)
جهان در این اعلامیه وضعیتی را پیش بینی کرده است که افراد بر علیه ظلم و ستم به «قیام»، «مجبور» می شوند. این قیام، امری بدیهی است ؛ و بدان درجه بدیهی ومسلم است که به منظور جلوگیری از چنین قیام هایی که طبیعتا قهرآمیز هستند، اصول حقوق بشردر این اعلامیه به عنوان راه چاره و جلوگیری از بروز چنین وضعیتی، مورد شناسایی و تصریح قرار می گیرند.
امروزه مابین رعایت «حقوق بشر» و مشروعیت یک نظام سیاسی ارتباط تنگاتنگ وجود دارد؛ بدین معنی که عدم رعایت «حقوق بشر» منجر به زوال مشروعیت سیاسی نظام می گردد، حتی اگر نظام مربوطه یک نظام دمکراتیک و مبتنی بر آراء مردم باشد؛ در واقع انتخابی بودن نهادهای حاکمیت، شرط لازم برای مشروعیت آن است ولی شرط کافی نیست و در هرصورت رعایت و اجرای قواعد حقوق بشر، از الزامات مشروعیت سیاسی حاکمیت است.
«ارنست توگندهات» استاد فلسفه‌ی دانشگاههای اروپا و آمريکا که صاحب تحقيقات زيادی درباره‌ی مفهوم حقوق بشر است، تصريح می‌کند که: « رعايت حقوق بشر همواره بخشی از وظيفه‌ی يک نظام حکومتی مشروع است و اين نظريه که حقوق بشر خصلت جهانشمول دارد، تنها می‌تواند به اين معنا باشد که هر نظام حکومتی که آن را رعايت نمی‌کند و شهروندان خود را از آن محروم می‌سازد، نمی‌تواند به مثابه يک نظام سياسی مشروع به حساب آيد»
بسیاری از حقوقدانان معتقدند که حقوق بشر، خطوط مشروعیت یک حاکمیت را تعیین می کند؛ زیر پا نهادن این حقوق توسط حاکمیت، موجب سلب مشروعیت از آن می شود، حتی برخی تا آنجا پیش می روند که مداخله ی قهرآمیز برای تحقق حقوق بشررا موجه می دانند؛ مثلا «جان رالز» در کتاب «قانون مردمان» می گوید:« مداخله ی قهرآمیز، مثلا با تحریم های سیاسی و اقتصادی، یا در موارد حاد با نیروی نظامی، اگر به قصد تحقق حقوق بشر باشد، موجه است.»

در مورد انقلاب مخملی باید گفت:
ابتدا باید ببینیم که چنین انقلابی در کشور ما قابلیت تحقق را دارد؟ به دو دلیل عمده، پاسخ منفی است:
اول آنکه : اولین شاخص انقلاب مخملی ، آن است که بتوان تصور کرد که نظام حاکم در مقابل آن به خشونت و سرکوب عریان و خونین متوسل نمی شود. این رژیم یک دیکتاتوری معمولی و یا حتی یک دیکتاتوری ایدئولوژیک متعارف نیست. پایه های این رژیم بر یک ایدئولوژی مذهبی ارتجاعی استوار شده است. دیکتاتوری ها ی ایدئولوژیک خشن تر از دیکتاتوری های غیرایدئولوژیک هستند وای به حالتی که این ایدئولوژی مذهبی باشد آنهم قرائت ارتجاعی و بنیادگرا از مذهب؛ اینست که دژخیمان رژیم در زندان ها قبل از تجاوز به زنان و دختران زندانی، وضو می گرفتند و نماز می خواندند و بعد تجاوز می کردند و اعدام. این رژیم کوچکترین اعتراض را تاب نمی آورد، از کوچکترین گردهمایی ها وحشت دارد، اجتماع مردم در خیابان را نمی تواند تحمل کند و با گلوله پاسخ می دهد؛ چه انتظاری می توان برای اصلاحات از این رژیم داشت. خاتمی در طی هشت سال ، نقش یک سوپاپ اطمینان را برای نظام داشت که از انفجار خشم و بغض مردم جلوگیری کند و موجب حفظ نظام و ادامه حیات نظام گردید. مگر خاتمی متکی به آراء مردم نبود؟ چگونه بود که هیچ اتفاقی نیافتاد؟
دوم آنکه: دومین شاخص انقلاب مخملی، وجود يک رهبری کاريسماتيک است که قادر باشد بخش عمده ای از معترضین را به صحنه بکشاند و سکان کشتی انقلاب مخملی را به پیش براند، ضمن آنکه می بایست از حمایت اروپا و آمریکا هم برخوردار باشد. یعنی به نوعی خود را همگام با سیاست های آنان کند. تلاش پاره ای از اصلاح طلبان داخل و خارج نشین که مرتب بیانیه صادر می کنند، و مردم را به مدارا و پرهیز از خشونت و مبارزه مسالمت آمیز دعوت می کنند، برای اعلام حضور و وجود و چشمک زدن به آمریکا است که ما می توانیم همان مهره یی باشیم که تو می خواهی.
" انقلاب مخملی" بدین اعتبار چنین عنوانی گرفته است که در برکنار کردن هیئت حاکمه فعلی ، توده های مردم از حرکات کنترل نشده و مستقل و خودجوش دور بمانند و نارضایتی خود را با آرامش و تحت فرمان رهبری اپوزیسیون، به نمایش بگذارند. در این حالت، سعی بر آن است که در جریان تغییر حکومت، کنترل کامل توده ها در دست رهبری اپوزیسیون باقی بماند و مردم خود ابتکار عمل را به دست نگیرند. به این ترتیب، هرگونه حرکت مستقل و خارج از کنترل، فاقد وصف دمکراتیک شده، آشوب و خشونت محسوب می گردد. انقلاب مخملی فقط در ظاهر امر در خیابانها صورت می گیرد، و در حقیقت امر، در دالانهای قدرت.
********
و اما اینکه گفته می شود : تجربه نشان داده که مبارزات مسلحانه و حتي پيروزي احتمالي آنها به سرعت به انحراف کشيده ميشود همچون انقلاب 57 ايران، حکایت چیز دیگری است.
در تمام سالهای حاکمیت آخوندی، با همین تز دست ساخته ملایان، ملت ما را از حرکت و عمل باز داشتند. در مردم ترس و وحشت ایجاد کردند که یک بار انقلاب کردید، اینجور شد، یک انقلاب دیگر ممکن است از این بدتر کند. آیا هیچ توجیه عقلانی برای این تز می توانید پیدا کنید.

انقلاب سال 57 محصول زمان خاص خود و شرائط خاص بود. ادبیات آن انقلاب و نگرش های نسل جوان آن با ادبیات این انقلاب و نسل حاضر آن متفاوت است. میزان نفوذ مذهب و اعتقادات مذهبی مردم که به خرافات و اوهام آلوده بود و نگاهش به روحانیت که آنان را امانتداران حقیقی خود می دانستند، با امروز بسیار متفاوت است. اگر آن دیو خون آشام، خمینی کفتار، به اعتماد مردم خیانت نمی کرد و قدرت را قبضه نمی کرد، اکنون با چنین وضعیتی روبرو نبودیم.

اغلب نیروها معتقد هستند که در آن زمان مردم فقط می دانستند که چه چیزی را نمی خواهند، اما نمی دانستند که چه می خواهند. اینک مردم هر دو را می دانند. علیرغم وجود سانسور و فضای خفقان آور درون کشور، اینترنت دنیا را تبدیل به یک دهکده جهانی کرده است و مردم ما از این طریق از بسیاری از مسائل مطلع می شوند. اکنون مردم ما از رشد و بلوغ فکری ای برخوردار هستند که 31 سال پیش برخوردار نبودند. ضمن آنکه 31 سال زیر تازیانه های ظلم و تجاوز و جنایت آخوندی، کوهی از تجربه را برایشان به ارمغان آورده است که هشیاری آنان را افزوده است. شرایط اینک بسیار متفاوت از سال 57 است. ضمن آنکه اگر در پس از پیروزی انقلاب 57، گروه های سیاسی خائنی چون حزب توده و فدائیان اکثریتی که گوی سبقت را در دنائت و رذالت ،از رژیم ربوده بودند، به مردم خیانت نمی کردند، و دست در دست رژیم نمی گذاشتند، اکنون شاهد دوام 31 سال جنایت و تجاوز این رژیم در حق این مردم نبودیم.

انقلاب الزاما خشونت آور نیست. پرهیز از خشونت به اراده و آگاهی مردم و انقلابیون بستگی دارد. انقلاب می تواند در یک بستر عقلایی حرکت کند، رشد کند، و به ثمر برسد و پس از پیروزی، نیز در همان بستر حرکت کند. مبارزه قهرآمیز، نافی عقلایی بودن حرکات نیست. بدون تردید، هرچه که مردم آگاه تر باشند، کنش قهرآمیز آنان در بستری عقلایی تر صورت خواهد گرفت. حرکات حساب نشده مردم را باید معلول فضای استبدادی کشور و نظام حاضر دانست که همواره سعی بر جلوگیری از رشد آگاهی های مردمی داشته است. از طرفی فراموش نکنید که اگر نسل جوان حاضر هجده سال یا بیست و چند سال است که طعم خفقان و استبداد آخوندی را چشیده است، بخش دیگری از این جامعه 31 است که زیر چکمه های آهنین ملایان، قامتشان خرد گردیده است، علی الخصوص در دهه اول انقلاب. چه جنایاتی که در دهه اول بر آنان واقع نشد؟ چه دریایی از خون جوانان وطن که جاری نشد؟ دنیا هرگز اسیر کشی 30 هزار نفر زندانی سیاسی را در ظرف دوماه تابستان 67 فراموش نخواهد کرد. طبیعی است که این ملت انباشته از خشم و تنفر هستند. چه کسی قدرت صبر و تحمل این ملت را داشته است که 31 سال جان و مال و ناموسش در معرض تجاوز و تعرض باشد و بغض را در گلو فرو دهد. جنایات این نظام قابل مقایسه با جنایات هیتلر است. حتی این نظام به اعمالی دست زد که از هیتلر سر نزد. اینست که به واقع کنترل خشم مردم و هدایت آن به سوی عاملان اصلی بسیار سخت است.

انقلاب خطی است بر بطلان آنچه که اکنون است و زیر و رو کردن وضعیت نامطلوب و غیرقابل تحمل موجود و ساختن چیزی نو بر خرابه های آن. این مردمی که اکنون در خیابانها خواهان تغییر وضع موجود هستند، در بدو حرکت خود نشان داده اند که از خشونت متنفر هستند. اگر چه 31 سال زخم بر دل هایشان را به همراه دارند. اینان نشان دادند که خواهان خشونت نیستند. اما پاسخشان را خشونت دریافت کردند. آنچه که مردم اکنون بروز می دهند ، حمله و تهاجم خشونت آمیز نیست، که دفاع از خود و حقوق و کرامت انسانی شان است.

من خود شخصا، معتقد به یک انقلاب عمیق در تمام ابعاد سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی هستم. مناسبات موجود باید متحول گردد تا راه شکوفایی جامعه ایرانی باز شود و ایران بتواند جایگاه شایسته خود را در جامعه بین المللی پیدا کند.

نتیجه گیری
همه ما آرزو داریم که بدون هیچگونه هزینه ای، بدون زندان، شکنجه، تجاوز، اعدام به خواسته های قانونی خود برسیم. لیکن باید دید که این آرزو چقدر با واقعیت های موجود منطبق است؟
می توان بحث را چنین خلاصه کرد:
1 ـ حقوق طبیعی انسان با وی تولد می شود و هیچکس حق ندارد که این حقوق را از وی سلب کند. این حقوق لازمه وجوه انسانی انسان است. جامعه ایران مگر چه می خواهد به جز حقوق قانونی و انسانی خود.
2 ـ به شهادت تجربه عینی 31 ساله حیات کثیف و ننگین نظام ملایان، علی الخصوص 8 سال دولت مثلا اصلاحات که خاتمی فریبکار پرچمدار آن بود، به لحاظ ساختار ویژه نظام که سرکوب، امر ذاتی نظام بوده و در ساختار آن نهادینه شده است، این رژیم به هیچ وجه قابلیت و ظرفیت اصلاحات و تغییر را ندارد.
3 ـ مبارزه مسالمت آمیز و مدنی، فقط در سیستم های دمکراتیک قابل تصور است. این نسخه برای آن جوامع پیچیده شده است. هر دردی به نسخه ویژه خود نیاز دارد. رژیمی که خشونت را به طور تئوریزه شده، سازماندهی، مدیریت دار، سیستماتیک، اعمال می کند، رژیمی متعارف نیست که بتوان از نسخه مبارزه مدنی و مسالمت آمیز برای آن استفاده کرد.
4 ـ امکان بروز انقلاب مخملی تحت حاکمیت سیستم خشن پلیسی و نظامی جمهوری اسلامی منتفی است. در انقلاب مخملی و نیز روش های مسالمت آمیز تعویض قدرت از طریق سازش و مذاکره ای که می تواند آشکار یا پنهانی باشد، از یک نیرو به نیروی دیگر منتقل می شود. کارکرد اصلی روش مسالمت آمیز را می توان در جلوگیری از وقوع تغییرات بنیادی و پایه ای دانست که سعی بر کنترل فرایند تعویض قدرت دارد. همانطور که قبلا هم گفته شد، ظاهر آن است که این انقلاب در خیابانها با حضور مردم صورت می گیرد، اما در بطن امر، کنترل در دست گروهی است که خواهان حفظ سیستم در مقابل تغییرات و اصلاحاتی چند هستند. هم اینان هستند که سمت و سوی خواسته های مردم را تعیین و به آنان القاء می کنند. این است که انقلاب مخملی، انقلابی به معنای واقعی کلمه نیست.
5 ـ هدف، سرنگون ساختن دیکتاتوری حاکم و استقرار حاکمیت مردمی و سیستمی دمکراتیک است و سرنگونی یک دیکتاتوری آنهم از نوع جمهوری اسلامی، با گفتمان مدنی و مسالمت آمیز میسر و شدنی نیست. در این راه، مبارزه قهر آمیز با توجه به شرائط خاص حاکم کنونی و عدم امکان مبارزه مدنی، وسیله ای برای تحقق این هدف و خواسته های به حق ملت ایران است.
6 ـ مبارزه قهرآمیز، نافی مبارزه مدنی نیست. این دو می توانند مکمل هم باشند. وجه قهرآمیز مبارزه، به منظور سرنگونی استبداد مذهبی حاکم، و وجه مدنی آن، برای روشنگری عمومی جامعه و رشد آگاهی های مردم از حقوق قانونی خود و آمادگی برای مرحله بعد از سرنگونی جهت استقرار دمکراسی و تضمین آن.
7 ـ انقلاب، الزاما خشونت آور نیست. انقلاب در واقع پاسخی به خشونت نهادینه شده حاکم است تا به آن خشونت مهر پایان زنند. رژیم های دارای ساختار مافیایی و فراقانونی، را با هیچ ابزار دیگری نمی توان کنار زد مگر با مبارزه قهرآمیز. چنین نظام هایی، نظام هایی با ساختار متعارف نیستند که روش های متعارف را بتوان در مورد آنان به کار بست. بعد از 31 سال سلطه متجاوزانه ملایان بر هستی انسان ایرانی، چه راهی به جز مبارزه قهرآمیز مانده است که این ملت آن را نرفته باشد؟
8 ـ این خشونت نهادینه شده ی حکومتی است که خشونت اجتماعی را نیز به جامعه تحمیل می کند و موجب باز تولید خشونت می شود. اما از آنسو، این یک قانون جبری نیست که خشونت انقلابی خشونت حکومتی را بزاید. این امر به اراده و آگاهی مردم و انقلابیون بستگی دارد.
9 ـ در مقابل یک نظام با خصوصیاتی که برشمرده شد، ملت ما از حق انتخاب محروم است. مبارزه قهر آمیز به این ملت تحمیل شده است . در واقع این رژیم است که ملت را به این مبارزه دعوت کرده است.
10 ـ آنان که در این شرائط ، مداوما مردم را به مدارا و مسالمت دعوت می کنند، عمدا یا سهوا خود را به جاده صاف کن رژیم ملایان تبدیل کرده اند. ریشه تفکر مبارزه مسالمت آمیز و مدنی و گفتمان مدنی، خود رژیم است. این بزرگترین هدیه به رژیم است که در مقابل خشونت و سرکوبی که خودش اعمال می کند، مردم تن به کتک خوردن و زندان و شکنجه و اعدام دهند و در مقابل وی مقاومتی صورت نگیرد. رژیم در سال های سال، بیشترین سرمایه گذاری را توسط عوامل دور و نزدیکش، بر روی تبلیغ تئوری گفتمان مدنی و علیه مبارزه قهرآمیز کرده است.
به هر صورت نسل پس از انقلاب، می بایست ابتدا ذهن خود را از سموم تبلیغات آخوندی پاک سازد، و با مراجعه به مرجعی معتبر، به حقایق وقایع پس از انقلاب و به قدرت رسیدن خمینی جانی و نقش جریان های سیاسی خائن در تثبیت قدرت او، دست یابند. آنگاه خالی از پیشداوریهایی ذهنی و سموم تزریق شده به اذهان، خود به قضاوت منصفانه بنشیند.
زهره محسنی پور                                         29 ژانویه 2010
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
منابع:
1 ـ کتاب رویارویی مجاهدین و خمینی از دکتر عبدالعلی معصومی
2 ـ وبلاگ نوشته های رحمان کریمی، شاعر و نویسنده مبارز
3 ـ سایت مجاهدین خلق
4 ـ شطرنج با گوریل، محمدرضا نیکفر

« اگر مجاهدین سر کار بیایند، آیا اسلام را ترویج می کنند یا نه ؟» ــ زهره محسنی پور

2011-02-15T22:05:00.000+01:00

یک ایمیل، برای من ارسال شده و فرستنده در آن ، پرسشی را مطرح کرده است و نظر من را جویا شده است. سئوال اینست:

« اگر مجاهدین سر کار بیایند، آیا اسلام را ترویج می کنند یا نه ؟»

من نتوانستم درست منظور پرسش کننده سئوال را متوجه بشوم. چه اینکه این سئوال در بطن خود زاینده پرسش های دیگر است؛ اساساً «مجاهدین سر کار بیایند» به چه معنایی است؟ و نیز منظور از «ترویج اسلام» چیست؟ آیا منظور این فرد از «ترویج اسلام»، آن است که مجاهدین نیز یک نظام سیاسی ـ مذهبی مشابه آنچه که نظام آخوندی است، ایجاد خواهند کرد، با این تفاوت که اسلام آنها با اسلام آخوندها متفاوت است؟!
ابتدائا باید بگویم ، عبارت [ اگر مجاهدین سر کار بیایند ] به گونه ای است که سر کار آمدن مجاهدین را به صورت تصاحب قهر آمیز «قدرت» به اذهان القا می کند، امری که به دلائلی که در زیر می آید، از بیخ و بن منتفی است.

من این سئوال را از دو منظر، مورد توجه قرار می دهم: 1ـ روی کار آمدن مجاهدین و نقش دین (اسلام) در دولتی که آنان تشکیل می دهند.       2 ـ ترویج اسلام ، صرفنظر از آنکه مجاهدین روی کار بیایند یا نیایند.

ابتدا با استناد به مصوبات شورای ملی مقاومت، به وجه اول می پردازم:
شورای ملی مقاومت، ائتلاف سیاسی فراگیری از سازمانها، شخصیت های مترقی، انقلابی و مردمی میهنمان است که سیمای مقاومت برحق ملت ایران را در برابر رژیم غیرمشروع ملایان ، نمایندگی می کند و در تاریخ 30 تیر ماه 1360 توسط آقای مسعود رجوی در تهران بنیانگذاری شد. ( صفحه 11 کتاب آشنایی با شورای ملی مقاومت)

هدف از تشکیل این شورا، مبارزه جهت سرنگونی رژیم ملایان و استقرار دموکراسی و حاکمیت مردم در ایران بوده است. ماده اول اساسنامه شورا، وظیفه شورا را اینچنین تعریف کرده است:
« شورای ملی مقاومت برای سرنگونی رژیم خمینی و استقرار دولت موقت تشکیل شده است.» ( همان صفحه، همان کتاب)
به موجب ماده 2 اساسنامه شورا، این شورا به مثابه مجلس ملی عمل می کند و تصمیماتش برای اعضای شورا الزام آور است:
« این شورا تا تشکیل و اعلام آمادگی «مجلس موسسان و قانونگذاری ملی»، موقتاً وظائف قانونگذاری و نظارت بر اداره امور کشور را بر عهده دارد.» (ص 13، همان کتاب)
شورا، دارای کمیسیون های تخصصی و پژوهشی است که بر روی طرحها و برنامه های آینده شورا کار می کنند . این کمیسیونها، در واقع پایه های دستگاه اجرایی دولت موقت (دوران انتقال) خواهند بود.
به موجب ماده 7 اساسنامه شورای ملی مقاومت، « مسئولیت تشکیل دولت موقت و تعیین وزراء بر عهده آقای مسعود رجوی، نماینده سازمان مجاهدین خلق ایران است. این دولت مطابق برنامه و وظایف مبرم دولت موقت و سایر مصوبات شورا عمل خواهد نمود.» (ص 15، همان کتاب)

بنابراین، اگرچه آقای مسعود رجوی، نماینده سازمان مجاهدین خلق ایران در شورای ملی مقاومت، مسئولیت تشکیل دولت موقت را دارد، اما در چهارچوب تعیین شده توسط شورا و مصوبات آن، عمل خواهد کرد. از طرفی باید همواره به این ویژگی مهم شورا توجه کرد که این شورا، حاوی تنوع گرایشات مختلف فکری، سیاسی و اجتماعی است و همین تنوع موجب می گردد که مصوبات شورا، تک بعدی و ناشی از یک نگرش خاص و در جهت آن نگرش نباشد.

به تصریح شورای ملی مقاومت، آقای مسعود رجوی، دولت موقت را، یک دولت ائتلافی خوانده که اعضای آن از میان اعضای مختلف شورا انتخاب خواهند شد. (ص 15، همان کتاب).
بنابراین ملاحظه می شود که حتی در دوران انتقال و تشکیل دولت موقت، این دولت، در انحصار سازمان مجاهدین خلق نخواهد بود و همانند شورای ملی مقاومت، دارای ترکیبی متنوع و فراگیر خواهد بود؛ و آنانکه در قطب مخالف مجاهدین قرار دارند، نباید از تشکیل این دولت موقت، واهمه ای به خود راه دهند.

ماده 8 این اساسنامه مقرر می دارد: « حق سئوال و استیضاح از دولت موقت و یا هر یک از اعضای آن برای همه اعضای شورا محفوظ است.»

به نظر اینجانب، این ماده یکی از برجسته ترین نکات، اساسنامه شورا در رابطه با وظایف دولت موقت می باشد. دولت موقت، در شرائط پس از سرنگونی یک نظام سیاسی، و در شرائطی خاص و پُرتنش و برای یک مدت کوتاه 6 ماهه ایجاد می شود؛ و در این دوره زمانی که دوره زمینه سازی و ایجاد شرائط انتقال حاکمیت به ملت است، با چالش های فراوان و وضعیتی خطیر روبروست، اما علی رغم این شرائط استثنایی برای دولت موقت، اساسنامه شورا، این شرائط را رافع یا توجیه کننده نحوه عمل دولت موقت نمی داند و برای این دولت مسئولیتی مساوی با مسئولیت یک دولت در شرائط عادی قائل می شود؛ یعنی این دولت همانند یک دولت متشکل در شرائط عادی، ممکن است مورد سئوال و استیضاح شورا قرار گیرد؛( مجددا بر این نکته می کنم که این شورا ، مجلسی فراتر از سازمان مجاهدین خلق ایران است.) و بدین ترتیب شورا، بالاترین حد ممکن را در نظارت بر عملکرد دولت موقت به منظور تحدید حدود قدرت آن دولت در جهت حفظ و تضمین حقوق مردم، ملحوظ می دارد.
اساسی ترین وظیفه دولت موقت، انتقال حاکمیت به ملت ایران است. به موجب ماده 1 ، از فصل اول برنامه دولت موقت، این دولت اساساً وظیفه انتقال « حاکمیت » به مردم ایران و مستقر ساختن حاکمیت جدید ملی و مردمی را به عهده دارد.

به محض تشکیل « مجلس موسسان و قانونگذاری ملی » و اعلام آمادگی این مجلس برای تقبل مسئولیت ها و وظایف خود، نخست وزیر دولت موقت، استعفای خود را به این مجلس تقدیم می دارد.
« مجلس موسسان و قانونگذاری ملی » می بایست حداکثر ظرف 6 ماه پس از سرنگونی رژیم خمینی و استقرار دولت موقت، از طریق انتخابات آزاد، با رای عمومی، مستقیم و مخفی تشکیل شود.

در خصوص مشروعیت دولت موقت در دوران انتقال باید گفت: « این دولت مشروعیت خود را تماماً از مقاومت عادلانه مردم ایران علیه رژیم ارتجاعی خمینی و خونبهای رشیدترین فرزندان مجاهد و مبارز این میهن علیه دیکتاتوری و وابستگی کسب می کند.
چنانکه آمد، دولت موقت، که دولتی ائتلافی و با ترکیب فکری، عقیدتی، سیاسی، اجتماعی فراگیر است، و عمر آن 6 ماه پیش بینی شده ، موظف به برگزاری انتخابات آزاد به منظور تشکیل مجلس موسسان و قانونگذاری ملی و تحقق حاکمیت ملی است.

آقای مسعود رجوی، مسئول شورا در اجلاس شهریور ماه سال 1372 ، تاکید می کند که این دولت، ساختار مذهبی ندارد و هیچ امتیازی نیز برای گروه ، دین یا مذهب خاصی در نظر نمی گیرد. (ص 16، همان کتاب )
بعد از طی این پروسه، و تشکیل مجلس موسسان، این مجلس برخاسته از آراء آزاد مردمی، وظیفه تدوین قانون اساسی و نیز تعیین نظام جدید سیاسی را بر عهده دارد.
سند شماره 3 ، از اسناد سه گانه شورای ملی مقاومت، وظایف مبرم دولت موقت را بر می شمارد و در ماده 10 خود، یکی از وظایف دولت موقت را به شرح زیر، مورد تصریح قرار می دهد:
« به رسمیت شناختن حقوق فردی و اجتماعی مردم مصرحه در اعلامیه جهانی حقوق بشر و کلیه آزادیهای عمومی شامل آزادی اجتماعات، عقیده، بیان، مطبوعات، احزاب، سندیکاها، شوراها، ادیان، مذاهب و آزادی انتخاب شغل و ممانعت از هرگونه تجاوز به حقوق فردی و اجتماعی و آزادیهای عمومی، تبدیل رادیو و تلویزیون به محملی برای نشر بدون سانسور اخبار و اطلاعات و بحث آزاد در جهت برخورد سالم آرا و عقاید و تعمیم دموکراسی و آزادی بیان و ترویج فرهنگ و هنر.»

ماده فوق الذکر، که آخرین ماده از سند شماره 3 شورا می باشد، حقوق فردی و اجتماعی افراد، مصرحه در اعلامیه جهانی حقوق بشر را کلاً و عموماً به رسمیت می شناسد، و بدین ترتیب حتی اگر امری در مصوبه شورا مورد پیش بینی قرار نگرفته باشد، می توان در آن خصوص به اصول مندرج در اعلامیه جهانی حقوق بشر، استناد جست. این شناسایی مبین « اراده جدی و نیت و خواست عمیق » تدوین کنندگان سند مذکور ، به منظور ایجاد نظامی دموکراتیک و ایده آل منطبق بر ارزشهای مندرج در اعلامیه جهانی حقوق بشر است. نظامی که در آن حیثیت ذاتی افراد انسانی ، حقوق یکسان و برابر آنها ملحوظ نظر قرار می گیرد و هرکس می تواند بدون هیچگونه تمایز مخصوصا از حیث نژاد، رنگ، جنس، زبان، مذهب، عقیده سیاسی یا هر عقیده دیگر و همچنین ملیت، وضع اجتماعی، ثروت، ولادت یا هر موقعیت دیگر، از آن حقوق بهره مند گردد؛ همه افراد در برابر قانون مساوی هستند و حق دارند بدون تبعیض و بالسویه از حمایت قانون برخوردار شوند، و نیز هر کس حق دارد که از آزادی فکر، وجدان، و مذهب بهره مند شود، ضمن آنکه این حق متضمن آزادی تغییر مذهب یا عقیده و همچنین متضمن آزادی اظهار عقیده و ایمان می باشد، و نیز شامل تعلیمات مذهبی و اجرای مراسم دینی است.

نهایتا، شورای ملی مقاومت ضمن تصویب طرحی به تاریخ 21 آبان ماه 1364 ، با تاکید بر اعتقاد به حاکمیت ملی که از طریق اراده آزاد شهروندان تحقق می یابد، و با اعتقاد به آرای عمومی به عنوان اساس مشروعیت نظام آینده کشور، چگونگی رابطه دولت موقت با دین و مذهب را به طور شفاف و روشن اعلام می کند:

ماده 1 این طرح اشعار می دارد: « اعمال هر گونه تبعیض در مورد پیروان ادیان و مذاهب مختلف در برخورداری از حقوق فردی و اجتماعی ممنوع است. هیچ یک از شهروندان به دلیل اعتقاد یا عدم اعتقاد به یک دین یا مذهب در امر انتخاب شدن، انتخاب کردن، استخدام، تحصیل، قضاوت و دیگر حقوق فردی و اجتماعی مزیت یا محرومیتی نخواهد داشت.»
ماده 2 این طرح مقرر می دارد: « هر گونه آموزش اجباری مذهبی و عقیدتی و اجبار به انجام یا ترک آداب و سنتهای مذهبی ممنوع است. حق آموزش، تبلیغ و برگزاری آزادانه آداب و سنتهای تمامی ادیان و مذاهب و احترام و امنیت همه اماکن متعلق به آنها تضمین می شود.»
ماده 3 این طرح اعلام می دارد: « صلاحیت مقام های قضایی ناشی از موقعیت های مذهبی و عقیدتی آنان نیست و قانونی که ناشی از مرجع قانونگذاری کشور نباشد، رسمیت و اعتبار نخواهد داشت.»
ماده 4 این طرح تصریح دارد: « تفتیش عقیده و دین و مذهب توسط مراجع دولتی و موسسات عمومی وابسته به دولت به هر عنوان ممنوع است.»
ضمنا، این مصوبه، مقررات قصاص، حدود و تعزیرات و دیات رژیم ضد بشری خمینی را ملغی اعلام و تصریح می دارد که امر دادرسی، اعم از تعقیب جرایم و رسیدگی به کلیه دعاوی، بر اساس موازین شناخته شده حقوقی، و مطابق قانون انجام می شود.

تمامی مواد مندرج در این مصوبه، مبین آن است که در دید نویسندگان و تصویب کنندگان این طرح؛ دین و مذهب، فاقد هرگونه نقشی در ساختار سیاسی حاکمیت است. بالاخص، مفاد ماده 1 و 3 مصوبه مذکور، ناظر به خلع سلاح قدرت از مذهب است و نشان می دهد که تدوین کنندگان ، عزم جدی بر ایجاد نظامی دموکراتیک بر پایه جدایی دین از دولت دارند. این طرح در مقدمه خود، مشروعیت نظام آینده را ناشی از آراء عمومی و اراده آزاد شهروندان می داند. این مسئله بدین معنی است که برخلاف قانون اساسی رژیم آخوندی، که اساس مشروعیت نظام خود را بر پایه ایمان به خدای یکتا(لااله الا الله) و اختصاص حاکمیت و تشریع به او قرار داده است، در دید شورای ملی مقاومت، نظام سیاسی کشور، بر مبنای حق حاکمیت ملت و آراء مردمی مشروعیت می یابد. بنابراین در نگاه شورای ملی مقاومت ، مذهب کاملاً امری شخصی تلقی گردیده که فقط در حیطه صلاحیت تصمیم گیری شخص و خواست و اراده وی قرار دارد و حکومت و نظام سیاسی مجاز به دخالت در این امر و تجاوز به این چهارچوب نیست و به طریق اولی، مذهب هم نقشی در تعیین مشروعیت نظام اثباتاً یا نفیاً ندارد. ضمن آنکه هیچ دین و مذهبی نسبت به دیگری دارای امتیازی نیست.

خلاصه کلام و آنچه که تا کنون آمد آن است که

اولا : روی کار آمدن مجاهدین، تنها و تنها در صورت انتخاب آزاد و به موجب آراء مردمی امکان پذیر خواهد بود، نه به صرف سرنگونی رژیم آخوندی. مجاهدین از بدو پیدایش در پی قدرت نبوده اند و نیستند و همانطور که مسعود، فرزند کبیرخلق گفت: « مجاهدین آمده اند تا خود را فدای ملت ایران کنند.» آنانکه در این سالها از هیچ فدایی دریغ نکردند، چگونه می توانند در پی خواست قدرت باشند. چه بیشمارانی که در راه آزادی و سرفرازی این ملت و احقاق حقوق این ملت ستمدیده، گمنام ، جان باختند و سایرانی هم که باقی مانده اند، با علم و عمل به بذل فدای تمام عیار و داشتن جان بر کف، این راه را ادامه می دهند. آیا براستی مسعود که در این راه داغ عزیزترین کسان را بر دل دارد و بر همه مواهب و لذات دنیوی در راه آرمان آزادی و رهایی ملت در زنجیر و سرافرازی خاک پرگهرمان، چشم بسته یا سایر مجاهدین که زخم این سالهای سیاه دهشت بار را بر سینه حمل می کنند، در پی قدرت بوده اند؟ آن را که جان برکف دارد، و فدا شدن را در سر دارد، قدرت به چه کار آید؟!

دوما: بنا بر آنچه که تا کنون آمد، این مجلس موسسان منتخب مردم است که نوع نظام سیاسی را تعیین می کند و قانون اساسی نظام منتخب را تدوین می کند نه مجاهدین. تعیین نظام جدید نه در حیطه وظایف یا اختیارات مجاهدین و نه دولت موقت است. تنها مرجع صالح در این خصوص، مجلس موسسانی است که منشاء آن آراء مردمی است. فقط می توان فرض کرد بنا به خواست و انتخاب و آراء مردم، مجاهدین در این مجلس نماینده یا نمایندگانی داشته باشند. مجاهدین سالهاست که به افکار عمومی دنیا اعلام کرده اند که معتقد به نظامی دموکراتیک مبتنی بر جدایی دین از دولت هستند. صرفنظر از افکار عمومی دنیا، آنان با هوادارانشان و از همه مهمتر با ملت و خلق خود این عهد را بسته اند، همان ملت و خلقی که مسعود می گوید، مجاهدین آمده اند تا خود را فدای آن ملت کنند. پس چگونه مجاهدی که خود را فدایی ملت می داند، می تواند در پی مشروعیتی به جز مشروعیت مردمی باشد. مگر مجاهدین چه کسانی هستند؟ آیا مگر جز این است که اینان از بطن همین ملت برخاسته اند و سراپای وجودشان به دردهای این ملت آغشته است؟ آیا مگر نه این است که اینان برای آرمان آزادی ملت، دارو ندارشان را در طبق اخلاص نهادند و سرود آزادی بر لب، سربدار چوبه های دار آخوندی شدند؟

سوما: اساساً ما با صورت مسئله ای تحت عنوان « سر کار آمدن مجاهدین » مواجه نیستیم. این عبارت ، تصاحب قدرت و کلیت نظام سیاسی را به ذهن القاء می کند، در صورتیکه بنا به آنچه که آمد اساساً این امر منتفی است؛ زیرا که نوع نظام را مجلس موسسان تعیین می کند و در چهارچوب نظام تعیین شده، فقط با این حالت مواجه می شویم که مجاهدین طی یک پروسه قانونی از طریق انتخابات، در مقام رئیس دولت قرار گیرند و مامور تشکیل کابینه شوند؛ و تشکیل دولت و کابینه، در حکم در دست داشتن کلیت نظام سیاسی و حاکمیت نیست بلکه دولت یعنی قوه مجریه تنها یکی از سه قوای متشکله حاکمیت ( قوه مقننه، قوه قضاییه و قوه مجریه) و بخشی از آن است نه تمامیت حاکمیت؛ علاوه بر آن که نه تنها مجاهدین بلکه هر جریان دیگری، در انتخابات برنده شود و مامور تشکیل دولت گردد، برای مدت محدودی است که در اغلب نظامهای سیاسی 4 سال است و تنها بخشی از حاکمیت است.

و اما اینک با تاکید بر این امر که آنچه در این قسمت می آید صرفا نقطه نظر شخصی خودم می باشد، به وجه دوم سئوال مذکور یعنی : ترویج اسلام می پردازم.

مجاهدین نیز مانند سایر افراد، از حق عقیده نسبت به دین و مذهب مورد انتخاب خود برخوردار هستند. اینکه مجاهدین از اعتقادات مذهبی خود به مثابه تکیه گاهی در راه مبارزه استفاده می کنند، و از ارزشهای اعتقادی مذهب مورد باور خودشان(اسلام) در راه مبارزه برای حق و آزادی و عدالت، نیرو و قدرت می گیرند، باز در چهارچوب امر شخصی و خصوصی قرار می گیرد و این امر نمی تواند نافی اعتقاد آنان به برپایی نظام سیاسی مبتنی بر جدایی دین از دولت باشد؛ این دو امر هیچگونه منافاتی با هم ندارند؛ که یکی از آنها دیگری را نفی نماید. حتی در فرض نگاه ایدئولوژیک مجاهدین به مذهب، آنها در این سالها برای ایدئولوژی خود نجنگیده اند که برای رهایی ملت خود از چنگال استبداد شاه و شیخ و اعتلای میهن ، مبارزه و خود را فدا کرده اند؛ و تفاوت است بین این دو امر که از ایدئولوژی وسیله ای در طریق مبارزه ساخت و از آن بهره جست یا آنکه استقرار ایدئولوژی را، منظور نهایی و هدف از مبارزه قرار داد.

فرض «ترویج اسلام» اگر به معنای دخالت و نقش مذهب در ساختار سیاسی حاکمیت توسط مجاهدین باشد، بنا به داده های فوق الذکر، منتفی است . حال اگر فرض کنیم، منظور از سئوال مطروحه در خصوص «ترویج اسلام» ، «تبلیغ اسلام» است، به باور من، این حقی است برای مجاهدین ، اعم از آنکه نقشی در دولت داشته باشند یا نداشته باشند. چنانکه هر گروه یا دسته یا آیین و مذهب دیگر حق تبلیغ باورها و آیین خود را دارد.( ماده 2، مصوبه شورا در خصوص رابطه دولت موقت با دین و مذهب) تنها مسئله در خصوص مجاهدین یا هر جریان سیاسی دیگر با ایدئولوژی مشخص، آن است که در صورت در اختیار داشتن دولت، مجاز نیستند که از قدرت حاصله، در جهت تبلیغ و ترویج اعتقادات خود استفاده کنند و یا اینکه گرایش و نگرش اعتقادی خود را مبنای تصمیم گیری های سیاسی و در آن دخیل سازند.

در خصوص امر تبلیغ اسلام ، باید بگویم، علیرغم آنکه من خود شخصا نگرش مجاهدین را به مذهب ندارم و اساسا به مذهب نگاه خاص خودم را دارم و نه نگاه معمول و رایج درجامعه، با این وجود، اگر مجاهدین به تبلیغ اسلام بپردازند همانقدر خوشحال خواهم شد که مسیحیان، سنی ها، یهودیان، زرتشتی ها و یا آیین های دیگر به تبلیغ مرام خود بپردازند. این خوشحالی من نسبت به تبلیغ اسلام از آن بابت است که قویا معتقد هستم که اسلام مجاهدین می تواند یک آلترناتیو برای یک اسلام خشن، خونریز، ارتجاعی، سرکوبگر، خوف انگیز و فاقد انعطاف باشد. اسلام مجاهدین اهل مدارا و صلح، عشق و محبت است و قابلیت انعطاف دارد. دین و مذهب، یک واقعیت جامعه انسانی است و قابل انکار نیست. چه بهتر است که مردمی که با اعتقادات مذهبی خود زندگی می کنند، به جای پیروی از چهره ارتجاعی یک دین، از چهره دیگرآن منطبق بر شرائط زمانی جامعه بشری پیروی کنند. اسلام ارتجاعی ای که آخوندهای جنایتکار ، قرون متمادی آن را نمایندگی کرده اند تا بدین صورت امروزی چهره به مردم ما نمایانده است، جز مانعی برای رشد و تعالی ارزشهای انسانی نبوده است. چه بسا مجاهدین که به سنت تغییر و تکامل معتقدند، بتوانند در شرائط مناسب و در زمان مناسب که افکار عمومی پذیرای آن باشد، تحولات اساسی در نوع نگرش اسلامی به مسائل مبتلا به جامعه مسلمانان ایجاد کنند. مسلما، چنین تحولی، علی رغم مقاومت مرتجعین و واپس گرایان و برچسب زدن ها و تکفیر کردن ها، بطور حقیقی فارغ از انگ و تهمت ِ بدعت در دین خواهد بود که در اسلام، مسئله تطابق احکام با زمان های متفاوت پیش بینی شده است.

نه تنها جامعه ایرانی که اکثریت آن را مسلمانان تشکیل می دهند، بلکه به نظر من در جهان اسلام، باید چنین تحولی صورت گیرد تا مسلمانان بتوانند خود را با جوامع دیگر و ارزشهای عقلانی مشترک بشری، تطبیق دهند، و هر فرد یا تشکل یا سازمانی در این مسیر گام بردارد به کاری عظیم دست زده است که بی باکی و شجاعت و تهمت خوردن و درد و رنج ها را پذیرفتن ، لازمه آن است و این از هر کس برنیاید.

من شخصا بر این باورم که افراد یا جریان های سیاسی ای که بر توانایی و عزم و اراده مجاهدین رشک و حسادت می برند، از آنجا که نمی توانند فداکاری و ایثار و همت و پشتکار و مبارزه خالص و سرسختانه سالیان سال آنها را مورد انکار قرار دهند، با تمسک به این امر که « مجاهدین نگرشی سیاسی به اسلام دارند و به اسلام ایدئولوژیک معتقدند» ، به مجاهدین تهمت می زنند که آنها در پی برپایی نظامی ایدئولوژیک بر پایه اسلام هستند؛ تا بدین ترتیب بتوانند اذهان عمومی را با یادآوری تجربه تلخی که در سالیان حاکمیت ملایان متحمل شده اند، نسبت به مجاهدین مردد سازند و با تخریب فضای ذهنی افکارعمومی، مجاهدین را از پشتیبانی عامه محروم ساخته ، آنها را کنار بزنند و خود را مطرح کنند.

متاسفانه این صفت غیر اخلاقی رذیلانه بسیار در میان ما شایع است که به جای آنکه توانایی و شایستگی و لیاقت خود را پرورش و افزایش دهیم و به این طریق به رقابتی سالم دست زنیم، به تخریب رقیب یا طرف مخالف مان می پردازیم تا با تخریب و نابودی او، جایی برای خود باز کنیم. اما آنانکه بر این خیال هستند، باید بدانند که مجاهدین به لحاظ تولد از بطن خلق تحت ستم، مبارزه سازش ناپذیرشان و فدای تمام عیارشان، دارای ریشه ی تنومندی هستند که به این بادها از جای کنده نخواهند شد و اینچنین جریاناتی فقط خود را ضایع و ناتوانی و درماندگی خود را به نمایش می گذارند و در واقع پرده از رخ این حقیقت بر می کشند که اینان را در عرصه شایستگی و لیاقت، توان برابری با مجاهدین نیست.

احمد کسروی در کتاب تاریخ مشروطه ی ایران، به این واقعیت توجه می کند و می گوید: « مردم ایران که گرفتار پراکندگی اندیشه اند، و شما ده تن را دارای یک راه و یک اندیشه نتوانید یافت، پیش آمد مشروطه زمینه ی دیگری برای پراکنده اندیشی ها شده بود، و بارها در انجمن گفتگو به میان آمده و یک رشته سخنان خام و بی پایی از کسانی شنیده می شد. در یک جنبشی که هزاران مردان ارجمند و پاک به کوشش برخاستند، و هزاران جوان جان در راه آن باختند، ...

اینان را چندین درد و بیچارگی هم آمیخته: از یک سو ناآگاهی و نادانی، که از داستان جنبش و رازهای آن چیزی نمی دانند، و از یک سو رشک و خودخواهی، که چشم دیدن و شنیدن نیکی های دیگران را نمی دارند ...»

و متاسفانه ما همچنان به این درد «رشک و خودخواهی» و «پراکندگی اندیشه» مبتلا هستیم. مجاهدین بارها، از سایر جریانات سیاسی، دعوت کردند تا جبهه متحد همبستگی برای سرنگونی ارتجاع مذهبی را تشکیل دهند، اما متاسفانه به لحاظ همین دو ویژگی « پراکندگی اندیشه و رشک و خودخواهی» که در زمان انقلاب مشروطه نیز، بدان دچار بودیم، این دعوت مورد استقبال سایر جریانات سیاسی قرار نگرفت؛ حال آنکه اگر این جریانات به واقع درد مردم و رنج و ستم آنها را داشتند و فارغ از سوداهای دیگر بودند، و تنها اندیشه شان رهایی ملت بود، به این دعوت پاسخ مثبت می دادند، و فقط یک درصد فدای مجاهدین را به سرمایه می نهادند، تا اپوزیسیون با اتحاد و یکسویی، ریشه ستم ارتجاع مذهبی را بخشکاند و درد این ملت را چاره کند. مجاهدین با آنها یا بدون آنها، راه رهایی ملت را به بهای فدای خود می گشایند، اما روسیاه آنان که ...

زهره محسنی پور

ای عاشقان ای عاشقان ، امروز ماییم و شما ــ زهره محسنی پور

2011-02-15T21:10:00.000+01:00

از آنجا که اشرف از زمان پیدایی ، تبدیل به کابوس شبانه رژیم شده بود ، در طی سالیان گذشته همواره در تیررس حمله آخوند های جنایتکار و زائده های کثیف شان بوده است. هراز چندی ، دسیسه ای می چیدند تا با آن اشرف این « گلزار باغ عالم ، این چشم و چراغ عالم » را ازمیان برند، اما به کوری چشم حاسدان ، اشرف همچنان مقاوم و پایدار برجای ماند.
با این چنین تابانیت دانی چرا منکر شدند
کاین دولت و اقبال را باشد از ایشان ننگها

اکنون قریب به دوماه است که در پی توطئه ای جدید علیه اشرف ، کارزاری حقوق بشری و حق طلبانه توسط شما هموطنان آزادیخواه مان به منظوراخذ تضمینی از نهادهای بین المللی حقوق بشری در خصوص تامین حفاظت اشرف آغاز گردیده است. در قدر و مرتبه این « حرکت پرشورو خروش » شما چه می توان گفت جز اینکه شما هم از تبار اشرف و اشرفیان هستید. شما عاشقانی هستید که با داغ عشق برخرمن صدها زاهد عاقل آتش افکنده اید. فهم و درک « حرکت پرشکوه » شما فقط در دایره معنای « عشق » امکان پذیر است و بس .
بادوعالم عشق را بیگانگی است
واندراو هفتادو دو دیوانگی است

شما هم وطنان آزادیخواه ، ای شیفتگان عدالت و ای عاشقان اشرف ! با تحصن خود در ژنو و نیویورک و پایداری بر آن نشان دادید که قدر گوهران اشرفی مان را می شناسید و شایسته داشتن چنین گوهرانی هستید. براستی که چنین خلقی را، چنین اشرفی باید و چنین اشرفی را چنین خلقی باید.

متاسفانه در زمانه ای بسر می بریم که شاهد سقوط بسیاری از مفاهیم و ارزشهای انسانی هستیم . بخشی از جامعه بشری آنچنان اسیر زنجیرهای « خود خواهی ، خود پرستی ، جاه طلبی ، منافع شخصی و لذت های ناپایدار مادی » شده که به جز « خود » قادر به دیدن و درک مفاهیمی عالی تر نیست .

گاهی اوقات فکر می کنم واقعا در وصف اشرف چه توان گفت. یکی از آن جهت که اشرف در میدان عمل خود را برای ما تعریف کرده است ؛

در خلوص منت ار هست شکی تجربه کن
کس عیار زر خالص نشناسد چو محک

و دیگر از آن جهت که زبان از وصف آن عاجز است ، که اشرف فقط با اشرف قابل تعریف است .
آفتاب آمد دلیل آفتاب

در قدر و عظمت اشرف همین بس که عقل را از درک خویش متحیرو به اعجاب واداشته است که :
گر عجب های جهان حیران شود در ما رواست
چونکه ما فرعون را چون موسی عمران کنیم

آنچه که موجب روئین تنی اشرفیان گردیده ، تجهیز آنان به سلاح « آگاهی توام با ایمان و عشق» است. ایمان و عشقی که آنان را قادر ساخته نه تنها از هفت خوان چون رستم که از هفتاد خوان عبور کنند. اینک دارایی ما به یک سیاوش ، یک کاوه ، یک رستم محدود نمی شود که ما یک شهر سیاوش و کاوه و رستم داریم . در کدام مرحله از تاریخ مان اینچنین دارا و سرافراز بودیم که اینک هستیم . و همه اینها را مرهون سازمان و رهبری هستیم که توانسته چنین معجزی کند و چنان انسانی بسازد که تبدیل به اسطوره شود.
چوب خشک جسم ما را کو به مانند عصاست
درکف موسی عشقش معجز ثعبان کنیم

اشرف در جریان سالها مبارزه و استقامت به چنان رشد و تعالی رسیده است که تجسم عینی ارزشهای انسانی شده است بطوریکه وقتی نام « اشرف » بر زبان جاری می شود بی اختیار مفاهیم و ارزشهای انسانی چون « فداکاری ، از جان گذشتگی و پایداری بر ارزشها به هر بها و قیمتی » در ذهن پدیدار می گردد.
امروز صد چندان شدی حاجب بدی سلطان شدی
هم یوسف کنعان شدی هم فر نور مصطفی

عزت اشرف در قلب ما از همین پایداری اش بر سر ارزشهای متعالی در این دنیای ضدارزش زده ناشی می شود و راز ماندگاری اشرف در همین ویژگی است.
در این شرایط زمانی ، دفاع از اشرف نه تنها وظیفه ملی و انقلابی بلکه وظیفه انسانی هر فرد آزادیخواه می باشد. چه اینکه اشرف حامل و حافظ دستاوردهای تاریخی مبارزات یک ملت می باشد. اشرف اکنون فراتر از مفهوم شهر مجاهدان است چه اینکه ، امیدها و آرزوهای یک خلق در زنجیررا نمایندگی می کند و به نماد مبارزه و مقاومت ملی و میهنی ما تبدیل گشته است.

اشرف !
ای نور ما ای سور ما ای دولت منصور ما
ای دلبر و مقصود ما ای قبله و معبود ما
ای یار ما عیار ما دام دل خمار ما
گلزار و باغ عالمی چشم و چراغ عالمی
غایب مبادا صورتت یک دم ز پیش چشم ما

خاطره تابناک جاودانه های " فروغ جاویدان " گرامی باد ـ زهره محسنی پور

2011-02-14T23:42:00.002+01:00

سوم مرداد ماه بی گمان سرفصلی خطیردرتاریخ مبارزات سازمان مجاهدین خلق ایران است . در این روز فرزندان دلیر خلق ، برگی دیگر از تاریخ مبارزات قهرمانانه ملت ایران را ورق زدند که در خاطره ها برای همیشه جاویدان است.

تشکیل " ارتش آزادیبخش ملی ایران" و استقرارآن در جوارمرزهای سرزمین مقدسمان ایران ، تهدیدی بزرگ برای ادامه حیات رژیم خون آشام خمینی بود. ارتشی که رزمندگانش همه عاشق و قاصدان صلح و آزادی برای ملت ایران بوده و هستند.

پیروزیهای رزمندگان " ارتش آزادیبخش " طی عملیات متعدد، خواب و قرار را از چشمان جنایتکاران نظام پلید آخوندی ربوده بود . عملیات ظفرآمیز "آفتاب" و " چلچراغ " همچون پتکی برسررژیم فرود آمد و شعار امروز مهران ، فردا تهران ، کابوس شبانه اش گشت .

ناقوسها برای مرگ رژیم به صدا در آمده بودند و این را رژیم بخوبی فهمیده بود . به این ترتیب بود که مقاومت پرشور خلق ، کفتار پیر جماران را وادارنمود تا " جام زهر" آتش بس را سرکشد. جلاد خون آشام ، جام زهررا سرکشید تا بلکه بتواند زمانی بیشتر به حیات کثیف و ننگین خود ادامه دهد. در این شرائط رهبری هوشیار مقاومت ، می بایست تصمیمی خطیراتخاذ می کرد. حماسه " فروغ جاویدان " حاصل این شرایط زمانی بود که " جامه ضرورت " به خود پوشانید.

حماسه فروغ جاویدان ، سرگذشت شیرزنان و دلاورمردانی است که با به سخره گرفتن مرگ و به پیشواز آن رفتن ، ادامه حیات مقاومت خونبار خلق را برای همیشه تضمین کردند. آنها باید می رفتند که عاشق بودند و عشق بسان نیلوفری برتاروپود وجودشان پیچیده بود.

حیلت رهاکن عاشقا ، دیوانه شو ، دیوانه شو

واندردل آتش درآ ، پروانه شو، پروانه شو

هم خویش را بیگانه کن ، هم خانه را ویرانه کن

آنگه بیا باعاشقان هم خانه شو، هم خانه شو

ولی راه پر زخطر بود و خطیر. اما آنان را که عاشق بودند هیچ باکی از شب و ظلمت و تاریکی نبود که پیرراه ، آنهارا در آن شب تاریک دلالت می کرد مگر نه آن است که

به می سجاه رنگین کن گرت پیرمغان گوید

که سالک بی خبرنبود زراه ورسم منزلها

آنان را دگر قرارو صبرنبود همینکه جرس فریاد می داشت که بربندید محملها.

پس ازآن همه شوربود و شوق وصال جانان .

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی

گرسوی مستان می شوی ، مستانه شو ، مستانه شو

آری ،آنان راکه هوای عشق جانان در سربود و جمال گلشن جان منظرشان ، در شبی فراموش نشدنی ، شراب عشق راپیمانه زدند و با پیرطریق خود تجدیدعهد کردند که تا دم مرگ برپیمان خویش استوار باشند و چنین کردند و حماسه ها آفریدند که بیشتر به افسانه ها می مانست .

آنان ، به گفته رهبر مقاومت " رشیدترین ، پاکبازترین ، قهرمانترین ، جانانترین ، شکوفاترین ، آگاهترین فرزندان خلق ایران " بودند .

24/7/2007