زهره محسنی پور : به کوه قاف کی یابد مقام و جای جز عنقا

زهی دلشاد مرغی کو مقامی یافت اندر عشق

به کوه قاف کی یابد مقام و جای جز عنقا

یورش سبعانه نیروهای عراقی به یلان اشرف و کشتار آنان  دل هر انسان شریف آزاده ای را به درد می آورد. در تحیرم که چه بگویم یا چه بنویسم، گویی که قفلی بر قلم و نطق زده شده است. من یا ما چه می توانیم بگوییم که خود، فعل آن طایران قدسی عاشق، پرده از اسرار بر می اندازد.

کوه از غمت بشکافته وان غم به دل در تافته

یک قطره خونی یافته از فضلت این افضال ها

آن شیرزنان و دلاورمردان، از سلاله پاک و طاهر حنیف بودند که چون او و به رسم او، جان را فدای رهایی و آزادی خلق خود کردند و همانا راه و رسم زیستن و زندگی را معنایی دیگر بخشیدند. جان را از بهر خلق خود فدا کردند در حالی که زخم زبانها شنیدند و سینه هاشان آماج تیرهای طعنه از کمان نامردمان گردید. اما هیچیک از این نامردمی ها نتوانست روح عاشق آن طایران را از پرواز باز دارد.

بر اهل معنی شد سخن اجمال​ها تفصیل​ها

بر اهل صورت شد سخن تفصیل​ها اجمال​ها

باشد که آنان را سرمشق آزادگی و ایستادگی قرار دهیم و رهرو راهشان گردیم.

سلام بر آنان در روزی که زاده شدند و روزی که رسم فدا را برای زیستن برگزیدند و روزی که با ایستادگی بر عهد و پیمان ، در خون خود بر خاک غلطیدند.

 
 درود بر قافله سالاران شرف و وفا
پایدار و سرافراز باد اشرف